ตอนที่ 1998 คุณชื่ออะไร

ขณะที่รษิกาเล่าเรื่องราวต่างๆ จากความทรงจำของเธอ ภาพจากเมื่อสิบกว่าปีก่อนยังคงฉายวนอยู่ในใจพวกเขา

เลอศิลป์ไม่มีคุณสมบัติในการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน เนื่องจากวัตถุประสงค์ของโครงการแลกเปลี่ยนคือเพื่อให้นักเรียนได้สัมผัสประสบการณ์ชีวิตในโรงเรียนมัธยมปลายทั่วไปและเปรียบเทียบกับสถาบันศิลปะ รวมถึงแนวปฏิบัติและความเป็นระเบียบเรียบร้อยทั่วไป

แต่ตอนนนั้นเขามีอายุเพียงสิบหกปี เขาจึงไม่สนใจเรื่องนั้นเลย เขามักจะหนีเรียนเป็นครั้งคราวเพราะหลักสูตรของโรงเรียนมัธยมทั่วไปอาจจะน่าเบื่อเกินไปสำหรับเขา

ในวันปกติวันหนึ่ง เลอศิลป์ จิรายุ และจักรภพก็วางแผนแอบเข้าไปในงานแสดงสินค้า ดังนั้นเลอศิลป์จึงอยู่แค่ชั้นเรียนแรกหลังพักเที่ยงเท่านั้น ก่อนจะโดดเรียนวิชาที่เหลือ

ย้อนกลับไปตอนนั้น การรักษาความปลอดภัยในโรงเรียนเข้มงวดมาก โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำอยู่ทุกประตู ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปีนกำแพงใกล้ห้องสมุด

ในวันนั้น มีตะปูกระจัดกระจายอยู่บนกำแพงโดยไม่คาดคิด มือของเขาถูกตะปูตำ และเขาล้มลงพื้น ทำให้ข้อเท้าพลิก

รษิกาซึ่งเป็นนักเรียนดีเด่น มักจะใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่ที่ห้องสมุด

ในวันนั้น เธอต้องรีบเร่งไปห้องเรียนหลังจากที่ขาดเรียนไปมากกว่าหนึ่งชั่วโมงเนื่องจากมัวแต่อ่านหนังสือ

นั่นคือตอนที่พวกเขาได้พบกัน

รษิกาไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาเท่าเลอศิลป์มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่ในสภาพน่าสงสารเช่นนี้ เลอศิลป์เจ็บปวดมากขณะตรวจดูข้อเท้าและฝ่ามือที่เปื้อนเลือดของเขา

“นี่ คุณเป็นอะไรไหม? ต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า? ทำไมมือบาดเจ็บล่ะ? เราต้องห้ามเลือดทันทีและดูให้แน่ใจว่าคุณจะไม่ติดเชื้อบาดทะยัก!” รษิกาจำคำพูดเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน เพราะนั่นเป็นคำพูดแรกที่เธอพูดกับเลอศิลป์

เลอศิลป์พยักหน้าก่อนจะเหลือบมองรษิกา สายตาของเขาไม่ได้ค้างอยู่ที่ใบหน้าเธอนานนัก

รษิกาบอกเลอศิลป์ไม่ให้ขยับก่อนจะวิ่งกลับไปที่ห้องสมุดและหยิบชุดปฐมพยาบาลขนาดเล็กที่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลสารพัดอย่าง

จากนั้นเธอก็ช่วยเลอศิลป์ฆ่าเชื้อที่แผลและห้ามเลือด

อย่างไรก็ตาม ข้อเท้าของเขาแพลงอย่างรุนแรง

เขาไม่เคยฝันเลยว่าเด็กนักเรียนมัธยมจะคุ้นเคยกับเทคนิคการนวดตามตำรายาแผนโบราณมากพอที่จะดันเอ็นน่องของเขาให้กลับสู่ตำแหน่งเดิมได้