ตอนที่ 1999 ตกหลุมรักเขาหัวปักหัวปำ

เลอศิลป์ดูจริงจังขณะที่เขาเสนอเช่นนั้น

รษิกาตกใจกับข้อเสนอของเขา

แต่ตอนนั้นเธอไร้เดียงสา เธอจึงไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ว่าจะมีคนแอบดูสิ่งที่เธอเขียนลงไป

ดังนั้น เธอจึงพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะค้นกระเป๋าหาไดอารี่ของเธอ จากนั้นก็ฉีกกระดาษหน้าหนึ่งออกมาแล้วพับมันลงไปอย่างรวดเร็ว

ไดอารี่หน้านั้นมีสีม่วง

“แค่นั้นเหรอ? คุณจะไม่เขียนอะไรอีกเหรอ?” เลอศิลป์ถามด้วยความอยากรู้

รษิกาส่ายหัว “ใช่แล้ว แค่นั้นแหละ ความปรารถนาของฉันทั้งหมดเขียนไว้ในหน้ากระดาษนั้น ฉันมีความปรารถนาหลายอย่าง ฉันเลยสงสัยว่ามันจะเป็นจริงหรือเปล่า”

“โอเค งั้นก็ใส่ขวดมาสิ” เมื่อเลอศิลป์เข้าใกล้มาอีกนิด สายลมก็พัดผ่านพวกเขาไป พาเอากลิ่นหอมอบอวลจากร่างกายของเขามา

เมื่อกลิ่นหอมโอบล้อมเธอ ความใกล้ชิดระหว่างพวกเขาทำให้แก้มของเธอแดงก่ำ

เธอสอดกระดาษลงในขวดแห่งความปรารถนาอย่างระมัดระวัง

เลอศิลป์รีบปิดปากขวดด้วยจุกไม้ก๊อกทันที “ผมจะไปฝังความปรารถนาของคุณตอนนี้ โลกเป็นตัวแทนของความหวังที่ไม่สิ้นสุด ดังนั้นผมเชื่อว่าการฝังมันไว้ใต้ดิน ความปรารถนาของคุณจะเป็นจริงอย่างแน่นอน”

ในเสี้ยววินาที ท่าทางบนใบหน้าของรษิกาก็แข็งค้างไป

เธอจะจำภาพนี้ไปจนตลอดชีวิต

เลอศิลป์เอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาทั้งหล่อเหลาและมีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน

ภาพรอยยิ้มของเขาภายใต้ดวงอาทิตย์ทำให้เธอหายใจไม่ออก

ช่วงเวลาของเลอศิลป์ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนสิ้นสุดลงหลังจากนั้น เขาจากไปและไม่เคยมาที่โรงเรียนมัธยมของรษิกาอีกเลย

ทั้งสองพบกันเพียงสองครั้งเมื่อรษิกาอายุได้สิบห้าปี แต่การพบกันสองครั้งนั้นกลับฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเธอและอยู่ในความฝันของเธอตลอดเวลา

เธอไม่ได้ถามเขาด้วยซ้ำว่าเขาฝังขวดแห่งความปรารถนาไว้ให้เธอจริงหรือเปล่า