ตอนที่ 27 บ่อนทำลาย

เลอศิลป์วางมือจากงานที่ทำอยู่ทันทีและถามด้วยความกังวลว่า “เขาเป็นใคร?” ภาพของรษิกาจากไปกับชายแปลกหน้าเมื่อคืนนี้เริ่มฉายชัดเข้ามาในแววตาเขา

“ผู้ชายคนนั้นชื่อคมสันครับ และเขาเป็นผู้ดูแลสถาบันวิจัยวัชรา ก่อนหน้านี้คุณเอกพลก็เคยไปรักษาตัวกับเขามาก่อนครับ”

ครรชิตรู้สึกได้ว่าบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที และเขาก็ยิ่งระวังคำพูดมากขึ้นกว่าเดิม “อีกอย่าง ผมเจอข้อมูลว่าคมสันยังโสดอยู่ครับ แต่จากที่ดูแล้ว คุณรษิกาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย พวกเขาน่าจะรู้จักกันตอนที่เรียนแพทย์ในมหาวิทยาลัยเดียวกันเท่านั้นแหละครับ”

เมื่อรู้อย่างนั้นแล้ว สีหน้าของเลอศิลป์ก็อ่อนโยนขึ้น “นอกเหนือจากนี้แล้ว คุณเจออย่างอื่นอีกบ้างไหม?”

ครรชิตดูเหมือนจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ที่ผมสืบเรื่องคมสันก็มีเท่านี้ครับ ส่วนคุณรษิกา เรารู้แค่ว่าเธอเพิ่งกลับมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้เอง และเรื่องที่ว่าเธอทำอะไรหรือที่อยู่ของเธอในต่างประเทศนั้น เรายังค้นไม่เจอในตอนนี้ครับ”

เลอศิลป์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจกับคำตอบ แต่กระนั้น เขาก็รู้ว่าถามมากไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา “แล้วตอนนี้คุณปู่อัครพลเป็นยังไงบ้าง?”

ครรชิตกำลังจะขอโทษที่เขาไร้ความสามารถ แต่ก็ได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เลอศิลป์เปลี่ยนไปถามเรื่องคุณปู่อัครพลแทน “ไม่ค่อยดีเท่าไรครับ พวกเขาไปปรึกษาหมอที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ แต่ก็ยังไม่มีหวังอยู่ดี”

เลอศิลป์พยักหน้าเล็กน้อย “จัดตารางงานคืนพรุ่งนี้ให้ฉันใหม่ด้วยนะ ฉันอยากไปเยี่ยมคุณปู่อัครพลสักหน่อย”

“รับทราบครับ” ครรชิตตอบ

ครรชิตยืนรออยู่พักหนึ่งจนแน่ใจแล้วว่าเขาไม่มีคำสั่งอย่างอื่นอีกจึงเดินออกไปจากห้อง

เมื่อพวกเขามาถึงสถาบันวิจัย รษิกากับคมสันก็เร่งมือติดต่อกับบริษัทผู้จัดจำหน่ายส่วนผสมยาทั้งหมดที่อยู่ในเมืองหัสดินทันที

ด้วยความขาดแคลนตัวยา หลายโครงการในสถาบันวิจัยจึงต้องหยุดชะงัก และหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ความเสียหายจะหมุนเวียนไปเรื่อยจนเกินควบคุม

ดังนั้น เวลาจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้พวกเขาต้องเร่งร่วมธุรกิจกับบริษัทผู้จัดจำหน่ายส่วนผสมยาสักรายหนึ่งให้ได้โดยเร็ว

ก่อนหน้านี้ คมสันพยายามติดต่อผู้จัดจำหน่ายในเมืองหัสดิน แต่ข้อเสนอของเขาถูกปัดตกไปในทันที กระนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก จึงถูกบีบให้ต้องพึ่งโชคลางอีกครั้งหนึ่ง

“สถาบันวิจัยวัชราเหรอ? ผมว่าเราเคยคุยกันมาก่อนแล้วใช่ไหม? คุณเรียกร้องราคาต่ำมากเกินไป! เราไม่สนใจจะร่วมทำธุรกิจกับคุณหรอก!”