ตอนที่ 29 เจอเลอศิลป์อีกแล้ว

อาการของอัครพลนั้นค่อนข้างซับซ้อน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหมอที่มีชื่อเสียงหลายต่อหลายคนถึงไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรดี

แค่อธิบายอาการป่วยของเขาอย่างเดียว คมสันก็ใช้เวลานานกว่าจะพูดจบ

เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น รษิกาก็เลิกงานและไปที่บ้านตระกูลคชาเรศเพียงลำพัง โดยคมสันให้ที่อยู่บ้านหลังนั้นมาเรียบร้อยแล้ว

คนที่มาเปิดประตูเป็นชายวันกลางคนที่แต่งกายด้วยชุดพ่อบ้าน

เขามองรษิกาและถามอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ ผมขอถามได้ไหมว่าคุณคือใครครับ?”

รษิกายิ้ม “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นหมอที่จะมารักษาคุณอัครพล ฉันโทรมาเมื่อช่วงบ่ายน่ะค่ะ”

พ่อบ้านมองเธอด้วยความสงสัยเพราะเธอดูเด็กมาก

คนวัยเยาว์แบบนี้จะมีความสามารถอย่างนั้นหรือ?

กระนั้น ใบหน้าของเขาก็ไม่มีร่องรอยของความสงสัยเลย ไม่นานนักเขาก็เชิญรษิกาเข้าไป “ในเมื่อคุณเป็นหมอ ถ้าอย่างนั้นก็ตามผมมาเลยครับ”

เขาหันหลังและนำทางรษิกาเข้าไปในบ้าน

เธอไม่รังเกียจที่เขาสงสัยในตัวเธอ

หลักการในใจเธอข้อหนึ่งคือก่อนที่จะรักษาผู้ป่วย เธอจะยอมรับความไม่ไว้วางใจทุกรูปแบบ

เธอตามพ่อบ้านเข้าไปจนถึงลานหน้าบ้าน โครงสร้างและการตกแต่งในลานบ้านนั้นช่างดูหรูหราสง่างาม

เห็นได้ชัดเจนว่าตระกูลคชาเรศเป็นตระกูลที่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกเป็นอย่างมาก

หลังจากเข้าไปในตัวคฤหาสน์ พ่อบ้านก็เชื้อเชิญให้เธอนั่งที่โซฟาก่อน “พอดีว่ามีแขกมาเมื่อครู่นี้ครับ และคุณจักรภพก็กำลังพาพวกเขาไปพบคุณอัครพลอยู่ ผมจะไปแจ้งพวกเขาว่าคุณมาถึงแล้ว รบกวนรออยู่ที่นี่นะครับ”

รษิกาพยักหน้า “ได้ค่ะ”

จากนั้นเธอก็นั่งลงที่โซฟา

ไม่นานนัก แม่บ้านก็เอากาแฟมาให้

สองสามนาทีผ่านไป เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันได เธอจึงวางถ้วยกาแฟลงและหันไปทางบันไดที่เสียงนั้นดังมา

หนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินลงมาจากบันไดแห่งนั้น