ตอนที่ 484 แม่ไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น

รษิกากลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาดึกแล้ว แต่กระนั้นอชิและเบนนี่ก็ยังไม่เข้านอน พวกเขาเปิดประตูห้องนอนอย่างเงียบๆ และยื่นหน้าออกมาเมื่อได้ยินเธอเดินขึ้นบันได

รษิการู้สึกหดหู่เพราะนึกถึงเด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อได้เห็นลูกชายทั้งสองคน

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ เด็กชายทั้งสองก็วิ่งไปหาเธอและถามด้วยความเป็นห่วงว่า “แม่ เป็นอะไรไป? มีอะไรเกิดขึ้นที่งานให้คำปรึกษาทางการแพทย์วันนี้เหรอครับ?”

รษิกาฝืนยิ้มและพาพวกเขากลับไปที่ห้องนอน

เด็กชายนั่งประกบขนาบข้างรษิกาแล้วจ้องมองเธออย่างจริงจัง “ แม่ครับเด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นยังไงบ้าง?”

รษิกาส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความโศกเศร้า “พวกเขาไม่มีพ่อแม่ ที่จริงบางคนก็ถูกพ่อแม่ทิ้งเพราะป่วย แต่ว่าพวกเขายังคงเชื่อฟังและเข้าใจเป็นอย่างดี”

ภาพของเด็กๆ ที่นอนอยู่บนเตียงแวบเข้ามาในหัวของเธอ เช่นเดียวกับเด็กๆ ที่ถูกหามส่งโรงพยาบาลเพราะหมอไม่สามารถรักษาพวกเขาได้

หลังจากรู้ถึงอาการของพวกเขาแล้ว เด็กๆ ก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณทีมแพทย์ด้วย

อชิและเบนนี่มองหน้ากันขณะที่สีหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดขึ้น พวกเขาถามอย่างระมัดระวังว่า “เด็กๆ พวกนั้นป่วยหนักหรือเปล่าครับ?

รษิกาค่อยๆ เอียงคอ “บางคนถูกพ่อแม่ทอดทิ้งที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะพ่อแม่ไม่มีเงินพอที่จะช่วยพวกเขาได้”

“แม่ ช่วยพวกเขาไม่ได้เลยเหรอครับ?” เบนนี่จ้องมองเธออย่างไร้เดียงสา

สำหรับเขา รษิกาคือแพทย์ที่เก่งที่สุดในโลกและสามารถรักษาโรคได้ทุกชนิด

รษิกาลูบหัวเบนนี่และอธิบายด้วยความรู้สึกยอมจำนนว่า “ขอโทษนะลูกรัก แม่ไม่เก่งอย่างที่ลูกคิด มีโรคอีกมากมายที่แม่ไม่สามารถรักษาได้”