ตอนที่ 567 อย่าเสียใจไปเลย

ท้ายที่สุดแล้วเพราะพวกเขายังเด็ก แม้จะเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ เบนนี่ก็กลับมามีความสุขอีกครั้งหลังจากได้เล่นกับโลมา

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาแล้ว พนักงานที่อยู่ด้านหน้าจึงเตือนขึ้น “คุณเลอศิลป์ครับ ได้เวลากลับแล้วครับ”

เลอศิลป์ตอบสั้นๆ แล้วหันไปหาเด็กๆ ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้า “มานี่ ได้เวลากลับแล้ว”

แต่เด็กๆ ยังคงลูบหัวโลมาต่อและยังไม่อยากกลับ

เมื่อเห็นเช่นนั้น เลอศิลป์ขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้พวกเขายอมกลับ

ในขณะเดียวกันรษิการู้สึกขบขันที่เห็นท่าทางกระสับกระส่ายของเลอศิลป์ เธอก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เรากำลังจะกลับแล้ว มาบอกลาเจ้าโลมากันเถอะ”

จากนั้นเธอก็จับมือของเด็กๆ

เมื่อเด็กๆ กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงและโบกมือลาโลมาอย่างไม่เต็มใจนัก “พวกเราจะกลับแล้วนะ ลาก่อน!”

โลมากระโดดขึ้นไปในอากาศทีละตัวราวกับว่าเข้าใจคำพูดของพวกเขา

เมื่ออชิและเบนนี่โบกมือให้โลมา พวกเขารู้สึกถึงความเปียกและลื่นๆ ที่ใบหน้า

เด็กๆ ผงะไปครู่หนึ่งและจ้องมองโลมาสองตัวที่เพิ่งกลับลงไปสู่ทะเลด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะได้รอยจูบจากโลมา

พวกเขาไม่คิดว่าโลมาจะให้รอยจูบทันทีเมื่อพวกเขากำลังจะกลับ

“ดูเหมือนว่าโลมาจะชอบลูกทั้งสองคนเช่นกัน บอกลาพวกมันกันก่อนนะ ครั้งหน้าเราจะกลับมาหาพวกมันอีก” รษิกาพูดด้วยรอยยิ้ม

เด็กๆ พยักหน้าและโบกมืออย่างกระตือรือร้น “ลาก่อน! เราจะกลับมาหาพวกเธออีกครั้ง!”

พวกเขาหันกลับไปมองอีกครั้งในขณะที่กำลังเดินกลับไปที่ที่นั่ง

แต่ไม่มีอะไรโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ราวกับว่าโลมาไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก

เด็กๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ทันใดนั้นพวกเขาเห็นโลมาบางตัวกระโจนขึ้นจากน้ำทั้งสองข้างของเรืออย่างต่อเนื่องราวกับว่าพวกมันกำลังมาส่งพวกเขากลับไป