ตอนที่ 568 เสียงจากข้างใน

ที่ห้องพักของโรงแรม รษิกาและเลอศิลป์ช่วยเด็กๆ อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะพาพวกเขาออกมาอีกครั้ง

มันเป็นเวลาค่ำแล้ว มีลมหนาวอ่อนๆ และกลิ่นทะเลจางๆ ที่ทำให้รู้สึกเย็นสบาย ลายลมอ่อนๆ พัดผ่านหน้าพวกเขาไป

รษิกาพาเด็กๆ ไปที่ชายหาดตามที่เธอสัญญากับพวกเขาในเช้าวันนั้น

มันช่างแตกต่างอย่างมากเมื่อเทียบกับความแออัดของเมื่อวานนี้ วันนี้มีผู้คนน้อยมากบนชายหาดและสถานที่ต่างๆ ดูเงียบสงบ

คลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบาๆ ทำให้เกิดบรรยากาศที่ดูเงียบสงบยิ่งขึ้น

รษิกาถอดรองเท้าออกแล้วพาเด็กๆ เดินเล่นบนชายหาดด้วยเท้าเปล่าโดยปล่อยให้เท้าได้สัมผัสกับทรายนุ่มๆ

ทันใดนั้นเองไอรดาก็ตะโกนด้วยความประหลาดใจ “อ๊ะ!”

รษิกาหันกลับมามองเธอ แต่พบว่าไอรดากำลังนั่งยองๆ อย่างระมัดระวังและหยิบเปลือกหอยสังข์หลากสีขึ้นมาจากทราย

“ดูนี่สิ คุณรษิกา!” ไอรดานำเปลือกหอยสังข์มาให้รษิกาดูด้วยความตื่นเต้น

รษิกาเม้มปากแล้วยิ้ม “เปลือกหอยสังข์ช่างสวยงามเหลือเกิน! หนูเก็บมันไว้นะไอวี่ หนูจะได้เอามันไปใช้ในงานฝีมือของหนูในครั้งหน้า”

ไอรดาดูมีความสุขกับการค้นพบของเธอ เธอทำความสะอาดเปลือกหอยสังข์อย่างระมัดระวังและศึกษามันด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่เป็นเวลานาน

แม้ว่าตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์จะร่ำรวยมากเพียงใด แต่ไอรดาไม่เคยเดินทางไกลเลยเพราะเธอเป็นออทิสติก ดังนั้นเธอจึงเคยเห็นของพวกนี้แต่ในหนังสือเท่านั้น

อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสเปลือกหอยสังข์

เธอลูบมันด้วยความรัก นี่คือเปลือกหอยสังข์! มันสวยมาก!

รอยยิ้มบนใบหน้าของรษิกาชัดเจนมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นว่าไอรดาชอบเปลือกหอยสังข์มากแค่ไหน รษิกาเอาเปลือกหอยสังข์มาวางไว้ข้างหูของไอรดา

ไอรดาเอียงหัวและมองเธอด้วยความงุนงง

“ลองฟังดูสิ มีตำนานเล่ากันว่าในเปลือกหอยสังข์จะมีเสียงคลื่น หนูได้ยินไหม?” รษิกาจ้องมองที่ไอรดาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อไอรดาได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกโพลงขณะที่ตั้งใจฟัง

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พยักหน้าอย่างแรง “ใช่! หนูได้ยินแล้ว!”