ตอนที่ 569 ความอ่อนโยนที่หาได้ยาก

ความพยายามของไอรดาทำให้รษิกายิ้มให้เลอศิลป์อย่างอายๆ เธอจึงยื่นเปลือกหอยสังข์ให้เขา

ด้วยความประหลาดใจ เลอศิลป์คว้าข้อมือของเธอและนำเปลือกหอยสังข์มาแนบหูเขาไว้

มือของรษิกาอยู่ใกล้กับใบหน้าของเขา เพียงแค่ขยับเล็กน้อยฝ่ามือของเธอจะสัมผัสใบหน้าของเขาแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ใบหน้าของรษิกาก็แข็งทื่อ เธอกัดฟันแน่นและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อควบคุมข้อมือของเธอให้อยู่ในมุมที่กำหนด

ผ่านไปครู่ใหญ่ก่อนที่เขาจะปล่อยมือเธอ

“เป็นยังไงบ้างคะ? พ่อได้ยินอะไรไหม?” ไอรดาจ้องมองเขาอย่างมีความหวัง

เลอศิลป์มองรษิกาด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้และเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับตอบว่า “ใช่ พ่อได้ยินแล้ว”

เมื่อพ่อของเธอยืนยันเรื่องนี้ ไอรดาส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น

รษิกาสังเกตเห็นว่าเขาเหลือบมองเธอก่อนหน้านี้ และเธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านเส้นเลือดของเธอ

ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็นึกขึ้นได้ เธอยิ้มให้เด็กๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “โอเค ไปหามาเพิ่มกันเถอะ ไม่งั้นเด็กชายทั้งสองคนจะเก็บไปเสียหมด”

ไอรดารับเปลือกหอยสังข์มาจากรษิกาแล้วพยักหน้า เธอจับมือรษิกาแล้วเดินต่อไปข้างหน้า

ในขณะเดียวกันหลังจากได้ยินเสียงในเปลือกหอยสังข์ อชิและเบนนี่ก็รีบออกไปหาเปลือกหอยสังข์ของตัวเองอย่างกระตือรือร้น

รษิกาจับมือไอรดาในขณะที่เดินตามหลังเด็กชายทั้งสอง เธอก็คอยชำเลืองมองพวกเขาเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาปลอดภัยดี

ทันใดนั้นเด็กชายทั้งสองก็หยุดและย่อตัวลงนั่งดวงตาของพวกเขาดูเหมือนกำลังจ้องมองอะไรบางอย่าง

รษิกาสงสัยจึงและรีบพาไอรดาตามมาดู

“แม่ครับ ดูนี่สิ!” เด็กชายทั้งสองชี้ไปที่ปูตัวเล็กๆ บนชายหาด