ตอนที่ 578 อย่าโทษตัวเองเลย

เลอศิลป์สังเกตว่าเธอมีพฤติกรรมอย่างไร และมือของเขาที่อุ้มเธอไว้ก็แน่นขึ้น

เด็กทั้งสามคนจับสายเสื้อของเลอศิลป์ขณะที่พวกเขาเดินตามหลังเขาไป สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา

เลอศิลป์อุ้มรษิกาไปจนถึงคลินิกที่อยู่ใกล้เคียง เมื่อพวกเขามาถึง เขาก็วางตัวเธอลงบนเก้าอี้อย่างระมัดระวัง

เห็นได้ชัดว่าหมอที่คลินิกเคยรับมือกับอาการบาดเจ็บแบบนั้นมาก่อน เพราะเขากำลังแนะนำรษิกาขณะที่เขาทำความสะอาดบาดแผลของเธอ "การที่จะวิ่งบนชายหาดโดยไม่สวมรองเท้าก็สบายดีอยู่หรอก แต่ตอนกลางคืนก็ยากที่จะมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในทราย ต่อไปก็ระมัดระวังให้มากขึ้นนะครับ”

รษิกาเห็นด้วย ในขณะเดียวกันใบหน้าของเธอก็แดงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกอายอยู่หน่อยๆ

“ถึงจะไม่ใช่อาการบาดเจ็บร้ายแรง แต่คุณต้องดูแลเป็นอย่างดี ในช่วงสองสามวันนี้ก็เดินระวังๆ หน่อย และพยายามอย่าไปกดทับแผลอีก อีกอย่าง แผลนี้ก็ห้ามโดนน้ำด้วยนะ” หมอย้ำเตือนเธอหลังจากทำแผลเสร็จแล้ว

รษิกาขมวดคิ้วขณะที่เธอพยายามอดทนต่อความเจ็บปวด ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไรหมอไป เลอศิลป์ ซึ่งอยู่เคียงข้างเธอก็ตอบแทนเธอไปก่อนแล้ว "ได้ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ”

หมอคิดว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้ว ดังนั้นเขาจึงแนะนำเลอศิลป์อย่างจริงใจว่า “กลับบ้านไปดูแลภรรยาของคุณให้ดี ยากหน่อยนะที่เธอจะเดินไปไหนมาไหนพร้อมอาการบาดเจ็บที่ขา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รษิกาก็พยายามอธิบายโดยสัญชาตญาณว่า “หมอเข้าใจผิดแล้วค่ะ เราไม่ได้…”

“ได้ครับ” เลอศิลป์ขัดจังหวะด้วยเสียงต่ำๆ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่ หมอก็หัวเราะอย่างรู้ทัน “พวกคุณสองคนทะเลาะกันเหรอ? ถ้าคุณสองคนยังไม่ได้แต่งงานกัน แล้วทำไมเขาถึงเล่นใหญ่ขนาดนี้ล่ะ? ตอนผมกำลังทำความสะอาดแผลของคุณ ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะวิตกกังวลมากกว่าอาการที่คุณเป็นเสียอีก”

รษิกาขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เธอ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

ในทางกลับกัน เลอศิลป์พยักหน้าแล้วเดินไปจ่ายเงินให้หมอ แล้วเขาก็กลับมาหาเธอ

เมื่อสังเกตเห็นว่าเขากำลังโน้มตัวเข้าหาเธอ ร่างกายของรษิกาก็แข็งทื่อและกำลังจะผลักเขาออกไป "ฉันเดินเองได้"

ขณะที่พูดออกไป เธอก็ถูกอุ้มขึ้นขึ้นกลางอากาศแล้ว

รษิกาส่งเสียงเบาๆ ด้วยความประหลาดใจขณะที่เธอเองก็คว้าแขนอันแข็งแกร่งของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว