ตอนที่ 579 กำลังจะร้องไห้

ในไม่ช้ากลุ่มของพวกเขาก็ออกจากโรงแรมในกลางดึกและมุ่งหน้ากลับเข้าเมือง

ช่างแตกต่างจากตอนที่พวกเขามาถึง ระหว่างทางกลับบ้าน อชินั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าเพื่อให้รษิกาได้นั่งสบายๆ ขณะที่ไอรดากับเบนนี่ก็นั่งกับรษิกาที่เบาะหลัง

เด็กทั้งสามเอาแต่จ้องไปยังเท้าที่บาดเจ็บของเธอ จนรษิกาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงทางเข้าคฤหาสน์ รษิกาพยายามลงจากรถโดยเอามือประคองเบาะรถไว้ เมื่อเธอไปถึงประตู มือใหญ่ๆ คู่หนึ่งก็เอื้อมมาจับที่เอวของเธอแล้วอุ้มเธอขึ้น

รษิกาตกใจอยู่สองสามวินาที อย่างไรก็ตาม พอคิดได้ว่าเด็กๆ ก็เห็นเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งแล้วหลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บและคงจะไม่คิดอะไรมาก เธอก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธเลอศิลป์อีก เธอจึงอนุญาตให้เขาอุ้มเธอเข้าไปในคฤหาสน์

ขณะที่พวกเขาเข้ามาข้างใน ลิสาก็เดินไปหาพวกเขา เมื่อเธอเห็นว่ารษิกาอยู่ในอ้อมแขนของเลอศิลป์ ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ? คุณไม่สบายเหรอคะคุณรษิกา?”

เด็กๆ รีบอธิบาย “แม่เจ็บเท้าครับ”

พอได้ยินแบบนั้น ลิสาก็มองไปที่เท้าของรษิกาด้วยความกังวล ซึ่งเห็นได้ชัดในแววตาของเธอ เธอสังเกตเห็นว่ารองเท้าข้างหนึ่งห้อยลงมาจากเท้าข้างหนึ่งและมีผ้าก๊อซพันอยู่

ใบหน้าของลิสาเต็มไปด้วยความกังวล ขณะที่เธอช่วยเลอศิลป์วางตัวรษิกาลงบนโซฟา “ไปทำอีท่าไหนถึงทำให้ตัวเองเจ็บมากขนาดนี้ได้คะ?” เธอถามด้วยความเป็นห่วง

รษิกาตอบด้วยรอยยิ้มที่ปลอบโยน “ฉันบังเอิญไปเหยียบเปลือกหอยน่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก พักผ่อนที่บ้านสักสองวันเดี๋ยวก็หายแล้ว”

อย่างไรก็ตาม สีหน้ากังวลของลิสาก็ยังไม่จางหายไป “โชคดีที่คุณอยู่ที่นั่นกับคุณรษิกานะคะ คุณเลอศิลป์ ขอบคุณที่มาส่งเธอกลับบ้าน แม้ว่าจะดึกมากแล้วก็ตาม” เธอขอบคุณเลอศิลป์

เลอศิลป์พยักหน้าและตอบกลับไป “ช่วยดูแลเธอให้ดีหน่อยนะครับช่วงสองวันนี้ พยายามอย่าให้เธอเดิน แล้วก็ทำให้แผลแห้งอยู่ตลอดด้วยนะครับ”

ลิสาตอบตกลงในทันที

ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นในใจของรษิกา เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าเลอศิลป์ทำตัวเหมือนหัวหน้าครอบครัว “ดึกแล้ว คุณควรรีบพาไอวี่กลับบ้านเร็วๆ นะคุณเลอศิลป์ เดี๋ยวฉันค่อยขอบคุณคุณอย่างเป็นทางการสำหรับทุกสิ่งที่คุณทำในวันนี้” เธอพูดขึ้นมา