ตอนที่ 689 ปวดหัว

“สวัสดีครับ”

เมื่อเห็นว่าเด็กๆ น่ารักและสุภาพมากแค่ไหน เจตนินก็มีน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น

เด็กทั้งสองคนยืดตัวขึ้นมาและมองเจตนินอย่างสงสัยด้วยความที่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร

รษิกายิ้มและพูดว่า “นี่คือคุณเจตนินจ้ะ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของแม่”

การแนะนำนั้นทำให้เด็กๆ ผ่อนคลายขึ้นและพวกเขาก็ทักทายเจตนินอีกครั้งอย่างอ่อนหวาน

เจตนินเอื้อมมือออกมาลูบหัวเด็กๆ “ฉันรีบมากแล้วก็ไม่ได้คิดว่าจะมาเจอพวกเธอสองคนวันนี้ ฉันน่าจะเอาของขวัญติดไม้ติดมือมาให้! แต่เอาไว้ครั้งหน้านะ ฉันจะหาของดีๆ มาให้เธอสองคน”

เด็กๆ พยักหน้าอย่างว่าง่ายและเสริมว่า “ขอบคุณครับ คุณเจตนิน”

เจตนินยิ้มให้เด็กๆ ก่อนจะหันไปหารษิกา เขาทำท่าทางบอกเธอว่าพวกเขาต้องไปกันแล้ว

รษิกาเข้าใจและหันไปหาเด็กๆ อีกครั้ง “แม่ต้องไปก่อนแล้วนะ เด็กๆ เข้าบ้านกันไปก่อนดีไหม?”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว รษิกากับเจตนินก็ขึ้นรถไป

อชิกับเบนนี่รอจนรถของเจตนินลับสายตาไปก่อนจะกลับเข้าบ้าน

“พี่อชิ ผมว่าคุณเจตนินเขาดูหล่อดีนะ” เบนนี่พูดขณะขยี้ตา จู่ๆ เขาก็ตื่นตัวขึ้นมาในทันที

เมื่อได้ยินน้องชายพูดอย่างนั้น อชิก็เลิกคิ้วและนึกถึงผู้ชายที่เขาเจอก่อนหน้านี้

เขาก็หล่อดีแล้วก็เหมือนพ่อเลย แต่เขาอ่อนโยนกว่าพ่อเยอะ

อีกอย่าง ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด เขาเป็นคนของตระกูลดำรงกุลที่แม่ชอบพูดถึง เขาน่าจะมีความสามารถมากเลยล่ะ

จากนั้นเบนนี่ก็พึมพำว่า “ผู้ชายคนนั้นก็มาจีบแม่เหมือนกันหรือเปล่า? ถ้าเป็นอย่างนั้น ที่พ่อจีบแม่ก็คงยากมากกว่าเดิมแน่เลย!”