ตอนที่ 804 แม่ก็จำไม่ได้เหมือนกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น รษิกาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสนและปวดหัวราวกับหัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า

เมื่อความทรงจำในคืนก่อนหน้าค่อยๆ กลับมาหาเธอ เธอก็จำได้เพียงว่าดื่มหนักมากในงานฉลองที่เจตนินจัดขึ้น และเจตนินก็เสนอตัวมาส่งเธอกลับบ้าน

อย่างไรก็ตาม นั่นคือจุดที่ความทรงจำของเธอสิ้นสุดลงราวกับภาพตัด

พูดตามหลักเหตุผลแล้ว ห้องควรจะรกหลังจากที่ฉันดื่มไปมาก แต่ตอนนี้มันดูเรียบร้อยมากๆ ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นเหล้า ฉันคงไม่เชื่อว่าฉันเมาเมื่อคืนนี้

ขณะที่รษิกาลุกจากเตียงด้วยความงุนงง เธอก็บังเอิญไปเหยียบอะไรบางอย่าง

เธอก้มหน้าลงและได้เห็นเสื้อผ้าของเธอกระจัดกระจายเต็มพื้น

เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นเสื้อผ้าและรู้สึกราวกับว่าเธอลืมบางสิ่งที่สำคัญไป

แม้ว่าเธอจะคิดอยู่เป็นเวลานาน แต่เธอก็จำอะไรไม่ได้เลยและรู้สึกว่าอาการปวดหัวของเธอยิ่งแย่ลง

ในที่สุดเธอก็เลิกพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนและไปอาบน้ำ

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างระมัดระวังหลายครั้ง

เธอเปิดประตูและเจออชิกับเบนนี่ ซึ่งดูเป็นกังวลอย่างยิ่ง

“แม่เป็นไงบ้างครับ?” เด็กๆ มองดูเธออย่างกังวลใจ

รษิกายิ้มและให้ความมั่นใจกับพวกเขาว่า “แม่ไม่เป็นไร แค่ปวดหัวนิดหน่อยจ้ะ”

จากนั้นเธอก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่า “เมื่อคืนแม่กลับมาบ้านได้ยังไงกัน?”

หลังจากสบตากันอย่างรวดเร็ว เด็กๆ ก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะว่า “คุณเลอศิลป์พาแม่กลับบ้านครับ”

เลอศิลป์เหรอ?

ความประหลาดใจแวบขึ้นมาในดวงตาของรษิกา

ฉันจำได้แค่ว่าเจตนินเสนอตัวไปส่งฉันกลับบ้าน แล้วเลอศิลป์จะเป็นคนมาส่งเองได้ยังไงกัน?