ตอนที่ 898 บังคับให้ตัวเองสงบสติอารมณ์

“ตราบใดที่ผมพบวิธีการที่มีประสิทธิภาพ วิธีการนั้นก็ไม่ถือว่าน่ารังเกียจ” เลอศิลป์พูดอย่างเย็นชาหลังจากนั้นไม่นานโดยละสายตาที่ตรวจสอบเธออย่างละเอียดไป

ดวงตาของเธอสั่นไหว รษิกาพยักหน้าอย่างไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง “อ้อใช่สิ ฉันมองการณ์ไกลไม่พอ”

เลอศิลป์จ้องมองเธอขณะครุ่นคิด

เขาเสนอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าก่อนหน้านี้มาก “หากคุณพอใจ ผมจะให้คุณเป็นที่ปรึกษาด้านเทคนิคของมโหสถกรุ๊ปได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รษิกาก็ขมวดคิ้วและมองเขาด้วยความงุนงง

ตอนนี้เขาโกรธมาก แต่ตอนนี้เขามาเจรจาสมานฉันท์กับฉันไปในชั่วพริบตา นี่ถือเป็น...โอกาสที่ฉันจะกอบกู้เรื่องต่างๆ งั้นเหรอ?

เมื่อคิดเช่นนั้น ความขบขันแบบเยาะเย้ยก็ผุดขึ้นภายในตัวเธอ

ในขณะเดียวกัน มือของเลอศิลป์ก็กระชับข้อมือของเธอแน่นขึ้นเมื่อเขาไม่ได้รับคำตอบจากเธอแม้ว่าจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม

“ฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปสามารถให้ทุกสิ่งทุกอย่างในแบบเดียวกับที่ดำรงกุลกรุ๊ปให้กับคุณได้เช่นกัน”

รษิกาสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิโดยรอบค่อยๆ ลดลง หัวใจของเธอก็จมดิ่งลงอย่างไม่หยุดยั้งเช่นกัน

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ไม่กี่วินาที เธอก็ปฏิเสธด้วยท่าทีสงบ “ไม่ล่ะ ขอบคุณ มีหมอมากมายที่โดดเด่นกว่าฉันมาก เมื่อดูความสามารถทางการเงินของฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ป คุณจะเลือกคนที่มีชื่อเสียงมากกว่ามาดำรงตำแหน่งนี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย”

ตอนนั้นเธอตกลงที่จะเป็นที่ปรึกษาทางเทคนิคของมโหสถกรุ๊ปก็เพียงเพราะโครงการของพวกเขา

แต่แล้วมโหสถกรุ๊ปก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการของดำรงกุลกรุ๊ปอีกต่อไป หากฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปเข้าซื้อกิจการในที่สุด

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเธอไม่จำเป็นต้องเข้าไปเกี่ยวข้องอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม สำหรับเลอศิลป์ เขารู้สึกว่าเธอเลือกเจตนินเมื่อจะต้องเลือกระหว่างเขากับเจตนิน

หลังจากคิดเช่นนั้น ความโกรธแค้นอันรุนแรงก็ปกคลุมเขา และพายุก็ก่อตัวขึ้นในดวงตาของเขา “แล้วถ้าผมยืนกรานล่ะ?”

ตอนนั้นคิ้วของรษิกาขมวดแน่น “มีบางสิ่งที่ฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปไม่สามารถให้ได้ อย่ามาบังคับฉันนะ”

ไม่นานหลังจากพูดแบบนั้นไป ชายคนนั้นก็เข้ามาใกล้เธอมากขึ้น

ชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็แทบจะยืนเท้าชนกันแล้ว

รษิกาถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ