ตอนที่ 920 มันไม่ง่ายอย่างนั้น

รษิกาสัมผัสได้ว่าเลอศิลป์กำลังจ้องแผ่นหลังเธออย่างเคร่งเครียด

แม้ว่าเธอจะหันหลังให้เขาอยู่ แต่เธอก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่ได้

เนื่องจากเลอศิลป์อยู่ที่บ้านเธอด้วย เธอจึงไม่มีอารมณ์จะทานอะไรอีกต่อไป

“เด็กๆ กินข้าวกันก่อนเลยนะ แม่มีบางอย่างจะต้องไปคุยกับคุณเลอศิลป์” รษิกาพูดอย่างอ่อนโยนหลังจากทานข้าวเข้าไปเร็วๆ หลายคำและวางช้อนส้อมลง

เธอทนไม่ได้ที่เลอศิลป์จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา และเธอก็อยากจะรู้ว่าเขามาที่บ้านของเธอทำไม

เด็กๆ ไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องนี้และพยักหน้ากันอย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นว่าเด็กๆ ยอมให้เธอไป รษิกาก็ลุกขึ้นและเดินไปหาเลอศิลป์ “เราไปคุยกันที่ห้องทำงานเถอะค่ะ”

เลอศิลป์พยักหน้าเรียบๆ และยืนขึ้น ก่อนจะเดินตามเธอไปที่ห้องทำงาน

“คุณเลอศิลป์ ฉันไปทำเรื่องอะไรให้คุณต้องมาหาฉันที่บ้านหรือเปล่าคะ? คุณมีอะไรสำคัญอยากจะบอกฉันไหม?” รษิกายืนอยู่กลางห้องทำงานและมองเขาอย่างระแวง “ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อเสนอตำแหน่งที่ปรึกษาด้านเทคนิคให้มโหสถกรุ๊ปอีกล่ะก็ ฉันเกรงว่าคุณคงจะต้องผิดหวังเพราะฉันคิดมาดีแล้วว่าคงรับข้อเสนอนั้นไม่ได้”

นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เธอคิดอยู่ในใจ ณ ตอนนั้น

เมื่อเห็นว่ารษิกาดูหวาดระแวงเขามาก สายตาของเลอศิลป์ก็ยิ่งเคร่งเครียดมากกว่าเดิม

บรรยากาศในห้องทำงานกลับกลายเป็นเคร่งขรึมไปด้วยเช่นกัน

รษิกาจ้องมองเลอศิลป์ เธอกลัวว่าเขาจะจู่โจมเธออย่างไม่ทันตั้งตัวอีกเหมือนเมื่อคืนก่อนนั้น

หลังจากผ่านไปนาน เลอศิลป์ก็ยังคงจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น เขากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับต้องการจะอ่านใจเธอ

ความระแวงที่รษิกามีต่อเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นความสับสน

“ผมได้ยินมาว่าไฟไหม้ที่สถาบันวิจัยของคุณเมื่อสองสามวันก่อน” ในที่สุดเลอศิลป์ก็ทำลายความเงียบในห้องทำงาน