ตอนที่ 926 สีหน้าโมโห

ไอรดายังคงรู้สึกหงุดหงิดอยู่ แต่ความสนใจเธอก็เบนไปเมื่อพูดถึงเรื่องการตั้งแคมป์

“อาหารกับน้ำ…” เลอศิลป์ขมวดคิ้วขณะที่คิดเรื่องนี้ “คุณรษิกาคงจะเตรียมไปแล้ว นอกเหนือจากนั้น ลูกต้องการอะไรอีกบ้าง?”

ไอรดาเสียสมาธิไปแล้วเพราะการคิดถึงเรื่องไปตั้งแคมป์

แต่เธอก็ไม่เคยไปร่วมกิจกรรมกับคนอื่นอย่างเช่นตั้งแคมป์แบบนี้มาก่อนเลย

นอกจากนี้ ตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์ก็ไม่เคยมีความคิดที่จะพาเด็กๆ ออกไปตั้งแคมป์ด้วยเช่นกัน

ดังนั้น ไอรดาจึงไม่รู้อะไรเลยเมื่อพูดถึงเรื่องการตั้งแคมป์

ครู่ต่อมา แววอันเจ้าเล่ห์ก็แวบเข้ามาในดวงตาของเธอ เธอแนะนำอย่างรอบคอบว่า “ทำไมเราไม่ถามคุณรษิกาล่ะคะ?”

เลอศิลป์จ้องมองเธอผ่านกระจกมองหลังและแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่ได้ยินเสียงเธอ “เมื่อกลับถึงบ้าน ลูกควรเข้านอนแต่หัวค่ำนะ”

ไอรดารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่เลอศิลป์ใช้เพื่อปฏิเสธข้อเสนอของเธอ เธอจึงเงียบไปอย่างไม่พอใจนัก

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงบ้านฟ้าศิริสวัสดิ์

เลอศิลป์ลงมาจากรถและเปิดประตูให้ไอรดา จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปเพื่อจะอุ้มเธอ

แต่ไอรดาไม่สนใจมือที่เขายื่นออกมาและกระโดดลงมาจากรถเอง เธอย่ำเท้ากลับเข้าไปในบ้านขณะที่ก้มหน้างุด

เมื่อคติยาได้ยินเสียงกริ่งประตู เธอก็เปิดประตูและออกมาถามพวกเขาว่าได้ทานอะไรกันมาหรือยัง แต่เธอเห็นไอรดานั่งอยู่บนโซฟาขณะที่กำลังโมโห

คติยามองเลอศิลป์ด้วยความสับสน

“เรากินข้าวมาแล้ว” เลอศิลป์พูดเสียงต่ำขณะที่เหลือบมองจานอาหารบนโต๊ะ

คติยาพยักหน้า “งั้นฉันจะไปเก็บโต๊ะล้างจานก่อนนะคะ”

หลังจากนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความเป็นห่วงต่อไอรดา “คุณหนูไอรดาเป็นอะไรไปเหรอคะ?”

เลอศิลป์เลี่ยงคำถามนั้น “ไอรดาจะไปตั้งแคมป์พรุ่งนี้ ช่วยเตรียมของที่จำเป็นไว้ให้เธอด้วยนะ”

คติยาดูสับสน “คุณเลอศิลป์คะ คุณหนูไอรดา…”

เมื่อไอรดาโมโห เธอจะไม่ยอมให้คนอื่นแตะต้องข้าวของของเธอเลย