ตอนที่ 999 ผู้บงการ

สีหน้าของคมสันเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเขาจับจ้องมองรษิกาอยู่

เธออยากจะเลี้ยงข้าวเจตนินเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย? พวกเขาติดต่อกันเองเป็นการส่วนตัวเหรอ?

ด้วยความทึ่ง เขาจึงโพล่งออกไปว่า “จริงเหรอ? เมื่อไรกันครับ?”

รษิกาตอบไปว่า “ฉันแนะนำไปตอนที่คุณเจตนินกับฉันคุยกันเรื่องสมุนไพรเมื่อคืนนี้ค่ะ”

รษิกาหันไปหาเจตนินและเสริมว่า “คุณเจตนินช่วยสถาบันวิจัยเราแก้ปัญหาใหญ่มาก การเลี้ยงอาหารนี้ไม่ได้มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับความกรุณาที่มีต่อเรา”

จะพูดอีกอย่างก็คือ เธอชัดเจนมากว่าการเลี้ยงอาหารนี้ก็เพื่อตอบแทนน้ำใจของเจตนินเท่านั้น

เจตนินไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดเธอ

เขาเหลือบมองคมสันและหยอกล้อรษิกาไปว่า “งั้นคุณรษิกาคิดว่าจะตอบแทนผมยังไงครับ?”

สายตาของเจตนิน กอปรกับคำถามของเขา ทำให้ใจของคมสันจมดิ่ง

เขาหันไปมองรษิกาอย่างรวดเร็ว และต้องการคำตอบจากเธออย่างหมดความอดทน

รษิกาทำหน้าจริงจัง และกล่าวว่า “ฉันจะทำให้การเสียสละของคุณคุ้มค่าอย่างแน่นอนค่ะ”

เจตนินเลิกคิ้วขึ้นและเชื้อเชิญให้เธอพูดต่อ

“ฉันจะใช้สมุนไพรพวกนี้ให้บรรลุผลการวิจัยตามที่เราคาดหวังไว้” รษิกาสัญญา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คมสันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เจตนินยิ้มอย่างเรียบๆ “ผมเชื่อมั่นในตัวคุณครับ คุณรษิกา”

จากนั้นทั้งสามก็ตรวจสอบสมุนไพรที่ส่งมา เมื่อถึงเวลาใกล้เที่ยง รษิกาก็แนะนำว่าควรจะออกไปทานมื้อเที่ยงกันแล้ว ซึ่งเจตนินก็ตอบรับอย่างพึงพอใจ

“ไปทานข้าวด้วยกันนะคะ คุณหมอคมสัน” เธอหันไปมองคมสัน

คมสันผงะ เขาหันไปมองเจตนินอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งเจตนินเองก็มีท่าทีเรียบเฉย