ตอนที่ 1000 รอดไปได้อย่างฉิวเฉียด

หลังจากนั้น ทุกคนก็เงียบไปนาน

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ พวกเขาก็เริ่มทานกัน

ขณะที่คมสันสังเกตคนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างเขา แววประหลาดก็แวบขึ้นในดวงตา

“ผมกำลังคิดว่าเราอาจต้องการความช่วยเหลือของคุณเจตนินเพื่อที่จะจับตัวคนที่วางแผนเรื่องไฟไหม้นะครับ”

การที่เขาโพล่งขึ้นมาทำให้ทุกคนประหลาดใจ

เจตนินหยุดทานอาหารและถามเขาพลางเลิกคิ้ว “คุณหมายความว่าไงครับ?”

คมสันอธิบายว่า “พนักงานที่ได้รับสินบนมีปัญหาเรื่องครอบครัว ถึงเรื่องนี้จะรู้กันภายในสถาบันวิจัย แต่คนร้ายก็รู้เรื่องนี้ด้วยและใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนคนนี้สืบภูมิหลังของทุกๆ คนในสถาบันวิจัยมาเป็นอย่างดี”

น้ำเสียงของเขายิ่งจริงจังมากขึ้น “เขาต้องทำการบ้านมาเป็นอย่างดีมากก่อนที่จะเลือกพนักงานคนใดคนหนึ่งขึ้นมา”

นี่เป็นครั้งแรกที่รษิกาได้ยินการคาดเดาเช่นนี้ และมันทำให้เธอใจเต้นรัว

เหตุไฟไหม้เกิดขึ้นในหนึ่งวันหลังจากสมุนไพรมาส่งไว้ที่ห้องเก็บของ ถ้าคนคนนั้นสืบเรื่องราวของพนักงานทุกคนไว้แล้ว… เขาจะต้องมีอำนาจมากแค่ไหนถึงระบุตัวตนของเจริญได้อย่างรวดเร็วแบบนี้?

รษิกานิ่งอึ้งไปเมื่อเธอนึกถึงความสงสัยของเธอก่อนหน้านี้

เจตนินกำลังเพลิน เขาถามต่อไปว่า “งั้นคุณหมอคมสัน คุณต้องการจะพูดอะไรกันครับ?”

“ผู้บงการไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ ถึงได้ทำทุกอย่างได้สำเร็จอย่างนี้ ผมเดาว่าเราจะระบุตัวเขาได้ยากหากใช้แค่ทรัพยากรที่ทางสถาบันวิจัยมี ดังนั้นเราอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากคุณเจตนินครับ” คมสันพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

เช่นนั้นแล้ว เจตนินก็จ้องมองเขาอย่างเปี่ยมไปด้วยความหมาย

ขณะที่คมสันคิดว่าอุบายของเขาสัมฤทธิ์ผล เจตนินก็ถามอะไรบางอย่างขึ้นมา “มีความเป็นไปได้ไหมครับว่าไฟนี่จะเริ่มต้นขึ้นมาจากคนที่ทำงานในสถาบันวิจัย? มันถึงได้เป็นไปตามที่คนร้ายต้องการอย่างนี้”

สีหน้าของคมสันแข็งทื่อไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

ฟังจากที่เขาพูด… เขาไม่รู้เรื่องทั้งหมดจริงๆ ใช่ไหม?

“เป็นไปไม่ได้” รษิกาพูด

สายตาที่เธอมองเจตนินนั่นมั่นใจมาก “ไม่มีใครในสถาบันที่จะก่ออาชญากรรมที่ทำให้คนอื่นเป็นอันตรายโดยไม่สร้างประโยชน์ให้กับตนเอง เว้นแต่จะมีใครสิ้นหวังมากพอจะทำอย่างนั้น”