บทที่ 5

โจวซานสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน ตบโต๊ะอย่างแรงแล้วลุกขึ้น “หรงซู!”

หรงซูขี้เกียจสนใจเธอ เลยหันหลังจากไป

พอกลับไปถึงโต๊ะทำงาน

หรงซูหยิบกระจกเล็กออกมา มองดูแก้มข้างหนึ่งที่มีรอยเลือดสีแดงเส้นเล็ก รอยแผลไม่ลึก เธอใช้ทิชชูเปียกเช็ดไปทีหนึ่ง ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น ถึงยังไงหน้าตาแบบนี้ มีแผลเป็นเพิ่มขึ้นก็ไม่เป็นไร

แล้วก็นึกถึงหน้าตาของหญิงสาว รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

พอใกล้เลิกงาน

หรงซูได้รับสายจากพ่อของเธอ บอกว่าเผยอวี้กลับมาแล้ว ให้เธอกลับไปกินข้าวที่บ้าน

หรงซูแปลกใจ “พี่เผยอวี้กลับมาแล้วเหรอคะ ไหนว่ากลับมาวันที่สิบห้าไงคะ?”

พ่อหรงตอบ “พอจัดการงานเสร็จเลยกลับมาล่วงหน้า”

“ได้ค่ะ งั้นเลิกงานแล้วหนูจะกลับไป”

หรงซูขับรถกลับไปที่บ้านตระกูลหรง

บ้านตระกูลหรงตั้งอยู่ในตึกที่อยู่อาศัยระดับกลางของเมืองทางตะวันตก เป็นห้องชุดทั้งชั้นมือสองที่เพิ่งซื้อใหม่ปีนี้

พ่อหรงดำเนินกิจการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดกลาง แม้จะไม่มั่งคั่ง แต่ก็ถือว่าฐานะดี ดังนั้นหรงซูเองก็เติบโตขึ้นจากครอบครัวที่มีอันจะกิน

แต่ตอนนี้วงการอสังหาริมทรัพย์ซบเซา เมื่อครึ่งปีก่อน บริษัทลงทุนผิดพลาดเลยมีปัญหาด้านการเงินหนัก จนเกือบจะล้มละลาย เมื่อพ่อหรงรู้ว่าเธอท้องลูกของเซิ่งถิงเชิน ไม่ได้ให้เธอไปหาฝ่ายชายเพื่อเอาเรื่อง

หรงซูเห็นสภาพพ่อตัวเองค่อย ๆ แก่ชราและอิดโรย ถึงขั้นที่ต้องขายสมบัติมาใช้หนี้ ในที่สุดเธอเลยตัดสินใจไปที่ตระกูลเซิ่ง ตอนนั้นเธอซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้ ไม่เพียงทำเพื่อพ่อ แต่ก็ทำเพื่อตัวเองด้วย

แม้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ตระกูลหรงสามารถคืนหนี้ได้หมด เพราะได้ค่าสินสอดจำนวนมากจากตระกูลเซิ่ง

แต่เธอก็ต้องชดใช้ในราคาที่สาสมเช่นเดียวกัน

ดังนั้นความทุกข์ที่เธอได้รับในตอนนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เธอหาเรื่องใส่ตัว โทษใครไม่ได้

เมื่อกลับไปถึงตระกูลหรง

เผยหลานหัวออกมาจากห้องครัว “เสี่ยวซู หนูกลับมาแล้วเหรอ”