บทที่ 4

“ทำรายงานวิเคราะห์งบการเงินของซินติ่งให้เสร็จก่อนพักเที่ยง”

หรงซูกลับไปที่นั่งตัวเอง

แม้เธอจะถูกโยกมาทำตำแหน่งเล็ก ๆ ในแผนกเลขานุการ แต่โจวซานกลับมอบหมายงานซึ่งไม่ใช่หน้าที่ของเธอให้ทำไม่น้อย

ส่วนเธอก็รับไว้ทั้งหมด

เธอก้มหน้าก้มตาทำงานในบริษัทมาโดยตลอด แต่ก็เป็นการหลอกตัวเองของเธอเท่านั้น เซิ่งถิงเชินไม่มีวันชายตาแลเธอด้วยซ้ำ

หลังจากหรงซูทำรายงานวิเคราะห์งบการเงินเสร็จแล้ว ก็ส่งให้โจวซานทั้งไฟล์เอกสารและแบบกระดาษ ต่อมาไปสั่งอาหารเดลิเวอรี

แม้บริษัทจะมีโรงอาหาร แต่เธอเอาอาหารกลางวันมาเองตลอด เธอไม่อยากไปที่ที่คนเยอะ ไม่อยากถูกสายตาของคนอื่นมองสำรวจตัวเองตลอดเวลา ไม่อยากสมาคมกับใคร แค่อยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ

เช้านี้ไม่ได้เตรียมอาหารกลางวัน เลยต้องสั่งเดลิเวอรี

ระหว่างรออาหารมาส่ง

มีเพื่อนร่วมงานที่กินอาหารเสร็จแล้วกลับมาในห้องทำงาน เดินไปด้วยพูดอย่างตื่นเต้นไปด้วย

“แฟนประธานเซิ่งเด็กมาก น่าจะเป็นนักศึกษาอยู่มั้ง!”

“น่าจะใช่ หน้าตาสวยมากจริง ๆ เหมือนกับตุ๊กตาเลย”

“สายตาที่ท่านประธานมองเธอ อ่อนโยนจนจะละลายอยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่าท่านประธานที่เข้มงวดมาตลอดจะมีด้านที่รักลึกซึ้งขนาดนี้ นี่มันท่านประธานที่เอาแต่ใจกับภรรยาสาวในชีวิตจริงชัด ๆ”

“...”

เพื่อนร่วมงานสองคนเดินไปคุยไป สังเกตเห็นหรงซูที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน เธอเหมือนภูเขาแกะสลักอยู่ตรงนั้น

ตั้งแต่เธอถูกย้ายมาทำแผนกเลขานุการ นอกจากเรื่องงาน ปกติก็ไม่พูดคุยกับใคร จนตอนนี้ยิ่งสันโดษมากขึ้นเรื่อย ๆ เอาแต่ใส่หน้ากากอนามัยเหมือนไม่สู้หน้าคน

ยากจะจินตนาการจริง ๆ ว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเธอยังเป็นผู้ช่วยท่านประธานที่เฉิดฉาย

หลังจากหรงซูได้รับสายจากพนักงานส่งอาหาร จึงลุกขึ้น

พอเธอไปถึงชั้นล่างเพื่อเอาอาหาร

เห็นพนักงานโรงแรมสองคนที่ถืออาหารกำลังสอบถามประชาสัมพันธ์ พนักงานประชาสัมพันธ์รูดการ์ดลิฟต์สำหรับประธานให้พวกเขา

หรงซูเห็นพนักงานคนหนึ่งถือไวน์แดง ไวน์แดงขวดนั้นราคาประมาณสิบล้าน เงินแค่สิบล้านเท่านั้น สำหรับเซิ่งถิงเชินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็หาได้แล้ว

เธอถือข้าวขาหมูอาหารของตัวเองขึ้นไปชั้นบน

ตอนบ่ายสอง

โจวซานมาหาเธอ “ท่านประธานให้เธอไปหา”

หรงซูตกใจ ในใจเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีโดยไร้สาเหตุ

เป็นไปตามคาด

หรงซูเข้าไปในห้องทำงานประธาน แรงกดดันต่ำสายหนึ่งโชยมาปะทะหน้า เธอเดินไปหน้าโต๊ะทำงานแล้วเรียกเขา “ประธานเซิ่ง”

ตอนเซิ่งถิงเชินช้อนตามองเธอ ใบหน้าหล่ออึมครึม แล้วสะบัดแขนโยนเอกสารที่อยู่ในมือใส่หน้าหรงซู “นี่ก็คือรายงานการวิเคราะห์ที่เธอทำ?”

กระดาษเอสี่คมกริบกรีดผ่านแก้มของหรงซู เธอรู้สึกเจ็บแปลบ เมื่อมองดูเอกสารที่ตกอยู่ข้างเท้า นี่เป็นรายงานที่เธอทำช่วงเช้า

เธอใช้มือหนึ่งพยุงท้อง แล้วก้มตัวลงไปเก็บเอกสารบนพื้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก

ดวงตาดำขลับเย็นชาของชายหนุ่ม จ้องมองท่าทางพยุงท้องก้มตัวอย่างเชื่องช้าของเธอ

หรงซูดูรายงานที่อยู่ในมืออย่างละเอียด เพียงแวบเดียวก็เห็นว่ามีตัวเลขหลายจุดผิดปกติ เธอแก้ต่าง “ประธานเซิ่ง นี่ไม่ใช่รายงานฉบับที่ฉันทำค่ะ”

“เอาละ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเธอ”

หรงซูกำเอกสารในมือแน่น

ไม่ใช่เซิ่งถิงเชินไม่รู้ถึงความสามารถของเธอ เขาไม่ใช่ไม่อยากฟังคำแก้ตัว แค่ยอมให้เธอถูกใส่ร้ายโดยปริยายเท่านั้น

เมื่อถูกชายหนุ่มที่ตัวเองรักเกลียดชังถึงขนาดนี้ เธอทั้งน่าเศร้าและน่าขันจริง ๆ

เธอสูดลมหายใจ หลับตาลงอย่างแผ่วเบา พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง รวบรวมความกล้าบอกว่า “ฉันมีรายงานสำรอง ฉันสามารถส่งให้ประธานเซิ่งตรวจดูได้เดี๋ยวนี้ ถึงตอนนั้นท่านประธานค่อยตำหนิฉันก็ยังไม่สายนะคะ”

ดวงตาของเขาหรี่ลง ในดวงตาคือความไม่พอใจ

หรงซูตึงเครียด เธอรู้สึกกลัวเซิ่งถิงเชินจากข้างในใจ เป็นความกลัวที่มีต่ออำนาจแบบนั้น โดยเฉพาะตอนเขาทำหน้าเย็นชา เธอไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่คำเดียว