บทที่ 3

เมื่อเจียงหวยซวี่เงยหน้ามองเห็นหญิงสาวตรงทางเข้า เขาชะงักไป เพราะชั่วขณะนั้นจำไม่ได้ จนกระทั่งหรงซูเอ่ยปาก “ศาสตราจารย์เจียง”

เจียงหวยซวี่เก็บสายตาอย่างแนบเนียน “มาแล้วเหรอ”

หรงซูดึงหน้ากากอนามัยออกแล้วเข้าไปในห้องทำงาน

“ศาสตราจารย์เจียงไม่พบกันนานแล้วนะคะ”

เจียงหวยซวี่ยิ้มอ่อนโยน “ไม่พบกันนานแล้วนะ เกือบจะจำไม่ได้”

หรงซูยิ้มมุมปากเยาะเย้ยตัวเอง “ฉันในสภาพนี้ เกือบจะไม่กล้ามาพบคุณแล้วค่ะ”

เจียงหวยซวี่ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงาน “พอท้องแล้วรูปร่างเปลี่ยนเป็นเรื่องปกติ รอให้ลูกคลอดก็จะดีขึ้นเอง”

“นั่งสิ”

หรงซูนั่งลงบนโซฟา

เจียงหวยซวี่รินน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว “อบอุ่นร่างกายหน่อย”

หรงซูรับมา “ขอบคุณค่ะ”

เจียงหวยซวี่กวาดมองท้องน้อยที่นูนขึ้นของเธอแวบหนึ่ง “กี่เดือนแล้ว?”

หรงซูตอบ “ยี่สิบห้าสัปดาห์แล้วค่ะ”

เจียงหวยซวี่ “ถ้างั้นปีหน้าเดือนหนึ่งตอนเปิดเทอม ถึงจะเป็นกำหนดคลอดของเธอ”

หรงซูขอร้องอย่างจริงจัง “ฉันอยากไหว้วานให้ศาสตราจารย์ช่วย ให้ฉันเลื่อนเวลาเข้าเรียนได้ไหม?”

การคลอดลูกเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก แต่เธอก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้จริง ๆ

เจียงหวยซวี่ถามจริงจัง “ทำไมถึงอยากไป?”

หรงซูหลุบตาลง “รอให้ลูกคลอดออกมา เซิ่งถิงเชินเตรียมจะหย่ากับฉัน เวรกรรมแบบนี้ฉันก็ไม่อยากให้ดำเนินต่อไป ฉันอยากเริ่มต้นชีวิตของฉันใหม่ค่ะ”

เวลาหกเดือนจะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น แต่สำหรับเธอยาวนานเหมือนผ่านมาทั้งชีวิต

เจียงหวยซวี่ขมวดคิ้วอย่างลืมตัว หญิงสาวที่เคยสดใสน่ารัก ภายในเวลาสั้น ๆ สภาพเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เห็นได้ว่าเธอทรมานทั้งกายใจมากขนาดไหน

“เธอคิดได้และลุกขึ้นใหม่ได้อีกครั้ง ฉันดีใจมาก เธอไม่เหมาะกับเซิ่งถิงเชินจริง ๆ ต่อไปต้องได้เจอคนที่รักเธออย่างจริงใจแน่นอน”

หรงซูหลุบตาแล้วพยักหน้า

ตอนแรกเจียงหวยซวี่ก็ไม่เห็นด้วยที่เธอจะไปเป็นผู้ช่วยเซิ่งถิงเชิน แต่เห็นเธอยืนกราน สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความเจ็บปวดพังพินาศ

เธอถามกะทันหัน “ในสายตาศาสตราจารย์ ตกลงเซิ่งถิงเชินเป็นคนยังไงเหรอคะ?”

เจียงหวยซวี่เงียบไปสักครู่ พูดเชื่องช้า “เป็นคนที่บรรลุเป้าหมายโดยไม่สนใจวิธีการ ผลประโยชน์สำคัญที่สุด น่าจะไม่มีความรัก”

“ใช่ไหมคะ”

แต่ความอ่อนโยนที่เขามีต่อหญิงสาวคนนั้นไม่ได้เสแสร้ง อาจเพราะรักมากก็เลยยอมทำให้สินะ!

มีเพียงหญิงสาวที่งดงามถึงจะคู่ควรกับเขา

หรงซูไม่ได้ถามต่อ

“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ถึงตอนนั้นฉันสามารถช่วยขอเลื่อนการเข้าเรียนได้”

“ขอบคุณค่ะศาสตราจารย์”

เจียงหวยซวี่ให้เธอกรอกใบสมัครชุดหนึ่ง

หรงซูเขียนเสร็จแล้ว

“พอลูกคลอดแล้วจะให้อยู่ที่ตระกูลเซิ่งเหรอ?” อยู่ ๆ เจียงหวยซวี่ก็ถามขึ้น

หรงซูยิ้มมุมปากอย่างจนใจ ต่อให้เธออยากพาลูกไปก็คงเป็นไปไม่ได้ เธอคงต้องผิดต่อลูกคนนี้แล้ว “ตระกูลเซิ่งน่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี”

เจียงหวยซวี่ไม่ถามต่อ “พอดีฉันต้องการผู้ช่วยคนหนึ่ง ทำแค่หนึ่งเดือนก็พอ เธอจะลองดูไหม?”