บทที่ 2

แต่เขาไม่ได้คิดมากกว่านั้น

หรงซูพูดต่อทันที “พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ ตอนบ่ายมีเวลาไหมคะ? ยังไงพวกเราไปทำเรื่องที่สำนักงานเขตล่วงหน้าดีกว่า เพราะยังไงทำเรื่องก่อนล่วงหน้าสองเดือนน่าจะไม่เป็นไร”

เซ็นชื่อแล้วยังต้องช่วงสงบใจอีกหนึ่งเดือน ซึ่งใกล้กับกำหนดคลอดของเธอ

เซิ่งถิงเชินมองเธอ ท่าทางเปิดเผยและใจเย็น ใจดวงตามีความพินิจเพิ่มขึ้น เขาเก็บสายตากลับมา “ฉันบอกว่าเมื่อไหร่ก็คือเมื่อนั้น”

หรงซูหลุบตา ไม่พูดอะไรอีก

รถมาถึงบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง

คุณนายใหญ่เซิ่งเรียกพวกเขากลับมาเพราะเรื่องเด็กในท้องของหรงซูจริง

ตระกูลเซิ่งมีลูกชายมากกว่าลูกสาว

คุณนายใหญ่เซิ่งมีลูกชายสองคน คนโตเซิ่งเจิ้งชาง คนรองเซิ่งหานจาง

เซิ่งเจิ้งชางมีลูกชายสองคน คนโตเซิ่งถิงอวี้แต่งงานเมื่อหลายปีก่อน มีลูกชายฝาแฝดสองคน ปีนี้อายุห้าขวบ ลูกชายคนรองเซิ่งถิงเจ๋อปีนี้อายุยี่สิบสี่ยังไม่แต่งงาน

ส่วนเซิ่งหานจางมีลูกชายคนเดียวคือเซิ่งถิงเชิน

ดังนั้นเรื่องที่หรงซูตั้งท้องเด็กผู้หญิง คุณนายใหญ่เซิ่งและคุณท่านเซิ่งต่างดีใจกันมาก

“เป็นเรื่องดีอย่างที่คิดจริง ๆ พอเด็กหญิงคนนี้มา อาการของตาเฒ่าก็ดีขึ้นเลย”

เมื่อเห็นแม่สามีให้ความสำคัญกับเด็กในท้องหรงซูขนาดนี้ เสิ่นอวี้หรงสำทับตาม แล้วก็พูดดีกับหรงซูสองสามคำ

หรงซูนั่งอยู่ด้านข้างและตอบรับโดยดี

เมื่อเห็นเธออ้วนฉุท่าทางอ่อนน้อมว่าง่าย เสิ่นอวี้หรงมองยังไงก็ขัดหูขัดตาไปหมด แต่เห็นแก่หน้าคุณนายใหญ่ เธอก็เลยไม่แสดงออก

คุณนายใหญ่เซิ่งอารมณ์ดี มอบกำไลหยกจักรพรรดิราคาแพงให้หรงซูหนึ่งวง

หรงซูทั้งดีใจและตกใจ ปฏิเสธไม่ยอมรับไว้

เสิ่นอวี้หรงเลยเอ่ยปาก “คุณย่าให้เธอ เธอก็รับเอาไว้สิ”

พวกมาจากตระกูลเล็กโลกแคบ เอาไปออกหน้าออกตาไม่ได้จริง ๆ

หรงซูยอมแพ้ รับกำไลหยกเอาไว้ “ขอบคุณคุณย่าค่ะ”

“ดูแลท้องดี ๆ คลอดลูกจ้ำม่ำนะ”

หรงซูยิ้มอ่อนแล้วพยักหน้า เธอรู้ว่าที่คุณนายใหญ่เซิ่งดีกับเธอไม่ใช่เพราะตัวเธอเอง

เดิมทีเธอกับเซิ่งถิงเชินจะอยู่กินอาหารเย็นที่บ้านใหญ่

กระทั่งมีสายโทรเข้ามาหาเซิ่งถิงเชิน

แววตาของเขาเจือรอยยิ้ม เอ็นดูและอ่อนโยน

พวกเขาเหมือนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงด้วยกันหนึ่งตัว

เซิ่งถิงเชินเรียกชื่อสัตว์เลี้ยงอย่างอ่อนโยน ชื่อเถียนเป่า

หากได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก เขาน่าจะเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง

“อืม ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

พอวางสาย

เซิ่งถิงเชินหันหลังเดินออกมาจากระเบียง ก็เห็นหรงซูที่ยืนอยู่ตรงนั้น หรงซูสะดุ้ง ชั่วขณะหนึ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัว พอเงยหน้ามองชายหนุ่ม ก็เห็นเพียงใบหน้าที่เยือกเย็นของเขา

เธอหยุดหายใจ แล้วรีบบอก “คุณย่าให้คุณไปที่ห้องหนังสือ”

เซิ่งถิงเชินไม่พูดอะไร ก้าวเท้าจากไป

หรงซูยืนอยู่ที่เดิม หัวใจเจ็บแปลบอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เธอถึงเริ่มดีขึ้น

เซิ่งถิงเชินมาถึงห้องหนังสือ

คุณนายใหญ่เซิ่งและคุณท่านเซิ่งล้วนอยู่ที่นี่

“ถิงเชิน ย่ารู้ว่าหลานไม่ชอบหรงซู แต่ยังไงเด็กก็ใกล้คลอดแล้ว หรงซูเองก็เป็นคนที่เพียบพร้อม เป็นนักเรียนดีเด่นจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง นิสัยเรียบร้อย สิ่งที่การแต่งงานของหลานต้องการคือมั่นคง เธอเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการดูแลสามีสั่งสอนลูก”

เซิ่งถิงเชินไม่พูดจา

แต่การขมวดคิ้วที่ไม่พอใจเปิดเผยความรู้สึกของเขา

คุณนายใหญ่เซิ่งจะดูไม่ออกได้ยังไง หน้าตาหรงซูดูธรรมดาไปหน่อย พอไปยืนคู่กับหลานชายของเธอไม่เหมาะสมกันเลย

คุณท่านเซิ่งกล่าว “ตอนนี้การแต่งงานของหลานไม่เหมาะจะมีการเปลี่ยนแปลง ถ้าหลานไม่ชอบจริง ๆ ขอเพียงเธอไม่ได้ทำเรื่องเกินเลย ก็เก็บเอาไว้ก่อนสักปีสองปีเถอะนะ”

คุณนายใหญ่เซิ่งก็พูดตาม “ถูกต้อง ตอนนี้มีคนตั้งมากมายจ้องหลานอยู่ รอจะเล่นงานหลาน พอดีรอให้เธอดูแลลูกให้ดีแล้วค่อยจากไปก็ยังไม่สาย”

“...”

เซิ่งถิงเชินครุ่นคิดชั่วครู่ หน้าตาหล่อเหลาหนักใจไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “คุณปู่ คุณย่า ผมรู้แล้วครับ”

หรงซูมาเจอคุณนายใหญ่เซิ่งอีกครั้ง

คุณนายใหญ่เซิ่งมองเธอแล้วบอกว่า “บริษัทถิงเชินมีธุระกะทันหัน เลยกลับก่อน อีกเดี๋ยวฉันจะให้คนขับไปส่งเธอ”

หรงซูพยักหน้า “ค่ะ”

วันนั้นก่อนจากไป

คุณนายใหญ่เซิ่งเตือนเธอ “แม้จะตั้งท้องอยู่ แต่ก็ยังต้องออกกำลังกาย ต้องดูแลตัวเอง ตอนแม่สามีเธอตั้งท้อง ไม่เพียงต้องออกงานสังคมพร้อมสามี ยังต้องดูแลงานในบ้าน ของบางอย่างได้มาง่ายดาย แต่ถ้าอยากจะครอบครองไว้ตลอดไปไม่ใช่เรื่องง่าย”

หรงซูเข้าใจความหมายของคุณนายใหญ่เซิ่งทันที

ลูกสะใภ้ของตระกูลเซิ่งไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ หากอยากให้ตำแหน่งตัวเองมั่นคง เธอต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

แต่สภาพเธอตอนนี้ มีแต่จะทำให้เซิ่งถิงเชินอับอายขายหน้า

เธอเองก็เคยคิดจะให้ตัวเองดีขึ้น ทั้งออกกำลังกายฝึกโยคะ อยากลดน้ำหนัก แต่หัวใจเธออ่อนแรง ยากจะยืนหยัด ร่างกายจิตใจอิดโรย เลยอ้วนขึ้นเรื่อย ๆ

แต่คุณนายใหญ่เซิ่งพูดถูก เธอจะหมดอาลัยตายอยากต่อไปไม่ได้ แต่ไม่ใช่เพราะทำให้ตำแหน่งมั่นคง แต่ทำเพื่อตัวเองในอนาคตต่างหาก

“คุณย่าคะ หนูทราบแล้วค่ะ”

ตอนกลางคืน

สิ่งที่ทำให้หรงซูแปลกใจคือ ผู้ชายที่พูดเรื่องหย่ากับเธอตอนเช้ากลับมาแล้ว

“เธอ...”