บทที่ 2

“เจ้าขา~”

“อื้อ ว่าไงคะนิ้ง”

“เมื่อคืนเป็นไง”​

“หืม เมื่อคืนเหรอ? ก็ดีนะ เสียดายสนามเปิดแค่อาทิตย์ละครั้งไม่งั้นเราคงสบายเลยถ้าได้ทำงานที่เดียว”

“แหม~ ยิ้มขนาดนี้แสดงว่าทิปหนักมากแน่ ๆ แล้วเจอหล่อ ๆ แซบ ๆ บ้างไหม”

“ก็...มีเยอะนะนิ้ง ที่จริงหาคนไม่หล่อไม่ค่อยเจอเลย คนหน้าตาดีเต็มไปหมด”

“หูย~ ดีอ่ะ อยากทำบ้างพาไปสมัครหน่อย เผื่อได้เนื้อคู่ในสนามแข่งรถ”

“ไม่ต้องเลย คนหล่อแต่เจ้าชู้ กินเหล้าเมายาเล่นการพนันมันดีที่ไหน นิ้งชอบแบบนั้นเหรอ”

“หล่อ รวย แซบ ใครไม่ชอบล่ะเจ้าขา ใคร ๆ ก็อยากมีแฟนหล่อกันทั้งนั้น” คะนิ้งพูดแล้วก็ทำหน้าเพ้อฝันฉันเลยส่ายหน้าเบา ๆ

“เรานี่แหละที่ไม่ชอบ” ฉันตอบเพื่อนสนิทของฉันเองแล้วสนใจอาหารในจานต่อ

“ดีออกจะได้สบายไง ยิ่งสวย ๆ แบบเจ้าขาหาแฟนหล่อรวยได้สบายอยู่จะไม่ต้องลำบาก สนใจไหมล่ะจ้ะคนสวยของนิ้ง”

“ไม่ดีกว่า ยืนด้วยลำแข้งตัวเองสบายใจจะตาย แฟนไม่ใช่พ่อแม่จะไปเอาเงินเขามาใช้ทำไม”ฉันขมวดคิ้วนิ่วหน้าใส่คะนิ้งนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรเพราะต่างคนก็ต่างความคิด แต่ถ้าถามว่าคะนิ้งอยากมีแฟนรวยจะได้สบายอย่างที่พูดรึเปล่าฉันก็มั่นใจว่าเพื่อนฉันไม่ได้เป็นคนประเภทที่ต้องการอาศัยจมูกคนอื่นหายใจแน่นอน

“จ้า~ แต่ระวังนะเจ้าขาได้ข่าวว่าเจ้าของสนามหล่อแถมเจ้าชู้มาก”

“ไม่มีทางหรอกจ้ะเขามีแฟนแล้วชื่อพี่พัดลม สวยมากแล้วท่าทางเขาก็รักแฟนมาก~ หมดห่วงได้เลยค่ะคะนิ้ง”

“ก็ไม่แน่ผู้ชายเคยเจ้าชู้ไว้ใจไม่ได้หรอกระวังตัวหน่อย ไม่ใช่แค่เจ้าของสนามนะเพื่อน ๆ เขาก็ต้องระวังให้ดีได้ข่าวว่ากลุ่มนี้ไม่ธรรมดา”

“อื้อ แต่ไม่มีใครมาสนใจเราหรอกนิ้ง ใครจะมาสนใจเด็กเสิร์ฟ แต่ละคนในโซนนั้นไฮโซสวย ๆ ทั้งนั้นเลยนะ” ฉันยิ้มให้คะนิ้ง เพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนเพื่อน พี่ แม่เป็นคนที่คอยห่วงใยฉันเสมอ

“ไม่ต้องเจียมตัวเลยเจ้าขา หัดส่องกระจกดูหน้าตาตัวเองหน่อยว่าสวยแค่ไหน”

“ค่าคุณแม่ เจ้าขาจะจำคำสอนทุกคำของคุณแม่ให้ขึ้นใจนะคะ” ฉันรับคำพร้อมกับฉีกยิ้มให้คะนิ้งที่มองค้อนฉัน

“แต่ถ้ามีคนดี ๆ แบบพี่มิกซ์มาจีบแกต้องรีบคว้าไว้เลยนะ อิอิ”

“ใครเหรอ?” ฉันไม่ค่อยรู้จักใครหรอกค่ะถ้าในสนามก็รู้จักแค่พี่ ๆ พนักงาน คุณชัตเตอร์ พี่พัดลม พี่คูเปอร์ แค่นั้นนั่นแหละ อีกอย่างก็เพิ่งหลุดจากการทำงานในครัวไปเสิร์ฟในสนามเมื่อคืนนี้เองเลยไม่ค่อยรู้จักใคร

“เอ้า! ทำงานที่นั่นแต่ไม่รู้จักเพื่อนสนิทเจ้าของสนามได้ไง พี่มิกซ์อ่ะ พี่มิกซ์ที่เป็นประธานสโมสรนักศึกษาคนนั้นไงเจ้าขา~” คะนิ้งทำหน้าอึ้งใส่ฉันแล้วอธิบาย

“อ้อ พี่ประธานสโมสรคนนั้นน่ะเหรอ เหมือนเมื่อคืนเราจะเห็นเขารึเปล่านะ เห็นแว๊บ ๆ ไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่าแค่คุ้น ๆ ว่าเหมือนคนในโปสเตอร์มหาลัยมั้งนะ”

“หล่อขนาดนั้นถ้าเห็นก็ต้องมั่นใจสิเจ้าขา หล่อทะลุเพดานเลยนะเจ้าขาจะมาพูดแค่ว่าแค่คุ้น ๆ เหมือนคนในโปสเตอร์ไม่ได้เพราะมันทำให้คุณค่าความหล่อของพี่เขาจะลดลงเจ้าขาเข้าใจไหม อย่างพี่มิกซ์ต้องหล่อตรึงตราตรึงใจเห็นที่ไหนก็จำได้สิ”

“ฮ่า ๆ ๆ นี่นิ้งซีเรียสเหรอ” ฉันมองหน้าคะนิ้งแล้วอดหัวเราะไม่ได้เพราะเพื่อนฉันทำหน้าหงิกหน้างอใส่แค่เพราะฉันพูดแค่นี้เอง ยัยเพื่อนบ้าคนหล่อชอบเป็นแบบนี้ประจำเลย

“ก็แกอ่ะทำไมไม่รู้จักคนหล่อ ๆ นี่ถ้าไม่ได้ทำงานที่นั่นแม้แต่พี่ชัตเตอร์ก็คงไม่รู้จักใช่ไหม”​

“นิ้งก็รู้ว่าเราไม่ได้มีเวลาไปรู้จักคนมากมายขนาดนั้น” ฉันยิ้มให้คะนิ้งเหมือนเดิมแต่คำพูดของฉันทำให้คะนิ้งค่อย ๆ หุบยิ้ม

“เฮ้อ! สงสารว่ะเจ้าขา ไหวไหม เหนื่อยเกินไปรึเปล่า” คะนิ้งถอนหายใจแล้วกุมมือฉันเอาไว้ก่อนจะบีบเบา ๆ ฉันที่ได้ยินคำนี้จากเพื่อนรักก็ได้แต่เม้มปากจนเป็นเส้นตรงแล้วพยักหน้าให้คะนิ้ง

“ไหว สบายมากเลยนิ้ง”