บทที่ 6

“น้องเขาใสซื่อเกินกว่าที่กูจะดึงมาเป็นหมากในการพนันเพื่อความสนุกว่ะ”

“แต่ตอนที่มึงเห็นผู้หญิงคนนั้นครั้งแรกมึงเป็นคนท้าพนันกูเองนะไอ้กัสถ้ามึงยังพอจำได้ เมื่อกี้มึงก็เพิ่งชงให้กู”

“กูจำได้ แต่ตอนนั้นกูไม่เคยรู้จักเขานี่หว่ากูก็ท้าพนันไปเรื่อย แต่พอได้รู้จักกูก็ไม่อยากเล่นแล้วว่ะ แล้วที่กูชงเพราะกูคิดว่าน้องเขาเหมาะกับมึงจริง ๆ กูหมายถึงถ้ามึงคิดจะจริงจังไม่ใช่เล่น ๆ”

“ฮึ ๆ ๆ แต่กูจะเล่นว่ะ เงินมึงกูไม่เอา แต่ถ้ากูแพ้กูจะเอาเงิน 5 ล้านใส่พานมาให้มึงถึงที่เลย”

“ถ้างั้นก็เตรียมงินซะขอพานสวย ๆ ด้วย อีกอย่าง...เตรียมมีเมียเป็นตัวเป็นตนไว้ด้วยก็ดี”

“ฮึ ๆ ๆ เพ้อเจ้อ” ผมตอบมันแค่นั้นแล้วก็หันหน้าไปสนใจการแข่งในสนามต่อ แต่จะว่าไปผมยังไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นเลยนะครับ ยัยเจ้าคะเจ้าขาอะไรนั่น

“ไอ้มิกซ์” ผมนั่งมองการแข่งได้ไม่ถึง 2 นาทีไอ้ซีเจย์ก็หันมากระซิบเรียกผม

“อะไร?”

“ระวังนะมึงอาการแบบมึง”

“อะไรของมึงไอ้ซี” ผมขมวดคิ้วใส่ ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรนึกอยากจะพูดอะไรก็พูด

“ก็อาการแบบมึงอ่ะระวังไว้หน่อยอย่าพูดมาก”

“อาการเหี้ยไร พูดอะไรไม่เคลียร์สักอย่าง” ผมเริ่มหงุดหงิดที่มัน

“อาการแอนตี้น้องเจ้าขาของมึงไง แต่เป็นแอนตี้เพราะมีปม ที่จริงชอบน้องเขาไปแล้วม้าง~”

“ชอบเหี้ยไรกูไม่รู้จักแม้แต่ชื่อผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ”

“ก็รู้แล้วนี่ไงวะ ระวังนะมึง ระวังหลงน้องเขาหัวปรักหัวปรำขึ้นมา ถึงเวลานั้นหมาเลยนะครับเพราะพูดเอาไว้เยอะ”

“ฮึ! ไม่มีทาง” ผมวางแก้วเหล้าลงแล้วก็ลุกเดินออกมาจากโต๊ะเพราะรำคาญทั้งไอ้ซีเจย์แล้วก็ไอ้เวกัสที่ทำตัวเหมือนรู้ใจผมดีทั้งที่ผมไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น อีกอย่างมันจะเอาอะไรกับผู้หญิงที่บุคลิกตรงกับไทป์ที่ผมแค่เคยชอบว่ะ ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงคนนั้นคนเดียวซะหน่อย ยกยอปอปั้นกันจนผมรำคาญ

“เจ้าขา~”

“พี่พัดลม สวัสดีค่ะเพิ่งมาถึงเหรอคะ”

“จ้า นี่เจ้าขาจะไปไหนไปทำงานต่อเหรอ”

“ค่ะ เจ้าขาเพิ่งพักไปห้องน้ำมาเมื่อกี้ฝากฟลุ๊คให้เสิร์ฟแทนค่ะไม่รู้ฟลุ๊คบ่นรึยังพอดีห้องน้ำคนเยอะมากค่ะพี่พัดลม”

“หืม~ ฟลุ๊คไม่กล้าบ่นให้คนสวยแบบเจ้าขาหรอก ยิ้มให้ทีเดียวก็พร้อมเสิร์ฟแทนได้ทั้งคืนแล้ว” เสียงเจื้อยแจ้วของพัดลมดังเข้ามาในหูผมที่ออกมายืนสูบบุหรี่แล้วก็กำลังจะเดินกลับเข้าไป

“แหะ ๆ แต่เจ้าขาก็เกรงใจฟลุ๊คอยู่ดีค่ะ เขายิ่งมีลูกค้าสาว ๆ เรียกไปเสิร์ฟบ่อย ๆ อยู่ด้วย ต้องวิ่งมาแทนโต๊ะเจ้าขาด้วยยิ่งหัวหมุน”

“ถ้าฟลุ๊คกล้าบ่นเจ้าขามาบอกพี่เลยเดี๋ยวพี่ให้พี่เตอร์จัดการให้”

“อย่านะคะพี่พัดลม แค่อาทิตย์ที่แล้วที่พี่เกรซโดนพี่เตอร์ดุเพราะเจ้าขา เจ้าขาก็รู้สึกผิดจะแย่แล้วค่ะ”

“ก็เกรซแกล้งเจ้าขาก่อนนี่จ้ะ ไม่ได้หรอกเจ้าขาของพวกเรายิ่งไม่ค่อยสู้คนอยู่ด้วย ใครมาแกล้งรีบบอกพี่เลยเดี๋ยวพี่ให้พี่เตอร์จัดการ

“อ้าวพี่มิกซ์ สวัสดีค่ะ” ผมเปิดประตูเข้าไปด้านในก็เจอพัดลมกับผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่พัดลมก็หันมาทักทายผมด้วยรอยยิ้มน่ารักของเธอเหมือนทุกครั้งส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ตีหน้านิ่ง ๆ แต่มีรอยยิ้มอ่อน ๆ ระบายอยู่บนหน้าตลอดเวลาเหมือนปกติของเธอขัดหูขัดตาว่ะ ยิ่งเห็นหน้าบ่อยก็ยิ่งขัดหูขัดตามากขึ้น

“ครับ เพิ่งมาเหรอแล้วไอ้เตอร์ล่ะ”

“พี่เตอร์เดินไปดูอะไรก็ไม่รู้กับพี่เอิร์ธเมื่อกี้ค่ะ”

“ครับ เข้าไปข้างในเลยไหม”

“ยังค่ะพี่มิกซ์ เดี๋ยวพัดลมไปหยิบของที่ห้องทำงานพี่เตอร์ก่อน เจ้าขาจ้ะเดี๋ยวเจอกันข้างบนเนอะพี่ไปหยิบของก่อนเจอกันข้างบนนะคะพี่มิกซ์” พัดลมพูดคนเดียวเสร็จสรรพแล้วก็ยิ้มให้ทั้งผมแล้วก็ผู้หญิงคนนั้นก่อนที่จะเดินแยกออกไป

“เอ่อ...ขออนุญาตค่ะ” พอพัดลมห่างออกไปผู้หญิงคนนี้ก็เอ่ยปากบอกผมเสียงเบาแล้วก็ก้มหัวกมตัวให้เพื่อจะเดินผ่านผม คงเพราะมันเป็นทางเดินที่แคบมั้งก็เลยขออนุญาต ฮึ! ตอนป. 6ประกวดมารยาทไทยมารึไงวะถึงได้แสดงอาการเรียบร้อยเก่งขนาดนี้

หมับ!

“เดี๋ยว / อุ้ย!” แค่จับข้อมือทำไมต้องทำสะดุ้งเหมือนแม่ชีเดินผู้ชายแตะตัวด้วยวะ ตลกเป็นบ้าเลยแต่ต้องยอมรับนะครับว่าแอ็คติ้งผ่านเพราะหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ดูตกใจที่โดนผมจับข้อมือ ฮึ ๆ ๆ

“มีอะไรคะ” เธอพยายามดึงมือกลับแต่ผมก็รั้งเอาไว้ แรงผู้หญิงตัวเท่ามดสู้แรงผู้ชายไม่ได้อยู่แล้ว