บทที่ 170 ณมน

สนธิไชยกรุ๊ปและบริษัทเอสพี จิวเวลรี่ต่างก็อยู่ในย่านธุรกิจเดียวกันและอยู่ใกล้กันมาก

ณิชาไปที่สนธิไชยกรุ๊ปเพื่อสมัครงาน

สนธิไชยกรุ๊ปเป็นหนึ่งในกลุ่มข้ามชาติชั้นนำในเมืองพร และมีกองกำลังที่ซับซ้อนมากมายอยู่เบื้องหลัง ณิชาแสดงท่าทีที่ดีที่สุดของเธอ และตรงไปที่แผนกต้อนรับ

คราวนี้แผนกต้อนรับไม่ห้ามเธอเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับชี้ให้เธอไปที่แผนกบุคคลอย่างกระตือรือร้น

เมื่อมาถึงนอกห้องประชุมของฝ่ายบุคคลบนชั้น 12 ณิชาก็เห็นพนักงานต่อแถวรอสมัครจริงๆ

ในหมู่พวกเขาต่างก็เป็นคนจบนอก ไม่ก็จบปริญญาโทหรือปริญญาเอกกัน

อีกทั้งยังมีชนชั้นสูงที่มีประสบการณ์หลายปีในอุตสาหกรรมการก่อสร้าง...

“คุณผู้หญิง คุณจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยไหน” ณิชาเพิ่งนั่งลงบนม้านั่ง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งข้างๆ เธอขยิบตาให้เธอและถามด้วยรอยยิ้ม

ณิชากำประวัติย่อในมือของเธออย่างเงียบๆ "ฉันไม่ใช่นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา"

“ถ้าอย่างนั้นคุณเป็นดร.เหรอ ไม่สิ คุณดูเด็กมาก!” แววตาของหญิงสาวฉายแววประหลาดใจ และเธอก็ขดริมฝีปากอย่างสิ้นหวัง “งั้นแย่เลย พวกคุณต่างก็เก่งกันมากๆ ฉันเป็นแค่นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ ฉันต้องไม่ผ่านแน่เลย ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ฉันจะทำเรียนปริญญาโทต่อ!”

คำอธิบายของณิชาหยุดชะงักลง...

“ทุกคนที่นี่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“แน่นอน คุณก็ไม่ดูเลยนะว่ามันเป็นบริษัทแบบไหน! แผนกต้อนรับของสนธิไชยกรุ๊ปล้วนจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทั้งหมด!” เด็กสาวอิจฉา

ณิชารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เธอไม่ใช่นักศึกษาปริญญาโท ไม่ใช่หมอและเธอไม่ได้เป็นผู้นำในอุตสาหกรรมใดๆ เธอมีคุณสมบัติอะไรบ้างในการนั่งที่นี่กับคนจำนวนมากที่รองานอยู่?

นี่เธอใช้เส้นของเวธัสใช่ไหม?

เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เธอพูดคุยอยู่ตลอดเวลา โดยบอกว่าเธอชื่อณมน เธอเพิ่งจบป.โท การสมัครงานในมหาลัยล้มเหลว เธอจึงตั้งใจที่จะมาสมัครงานด้วยตัวเอง

ณิชาคุยกับเธอ แต่ไม่ได้บอกว่าเธอมีการศึกษาและภูมิหลังอย่างไร

ในที่สุดผู้สัมภาษณ์ก็เรียกเธอ และถึงคิวของเธอ

ณิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ และลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวที่ล้มเหลวในการสมัครงานปรากฏตัวขึ้นที่สำนักงาน

เธอล้มเหลวในการสมัครงาน เธอปิดปากร้องไห้จนตาแดง ก่อจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ตึก...

เมื่อณิช หันหลังให้หญิงสาว เอกสารในมือของเธอก็ตกลงไปที่พื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

พวกนั้นเป็นใบรับรองทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมการก่อสร้างที่เธอได้รับในปีนี้

ณิชารีบเก็บใบรับรองเหล่านี้

ณมนก็เข้ามาช่วยเธอเก็บอย่างกระตือรือร้น และก็ไม่แปลกที่เธอจะเห็นใบรับรองคุณสมบัติของสถาปนิกของแต่ละคน

เพราะผู้สมัครส่วนใหญ่ที่นี่มีใบรับรองเหล่านี้...

"ฉันจะช่วยคุณเอง..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็หยุดนิ่งในทันใด

เมื่อเธอช่วยณิชาเก็บเอกสาร เธอเห็น...ประกาศนียบัตรมัธยมปลายสีแดง? ?

ณิชารีบดึงใบรับรองการสำเร็จการศึกษาของเธอกลับและพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณ ฉันไปสัมภาษณ์งานก่อน”

ดวงตาของณมนจ้องมองไปที่ณิชา ก็แปลกไปเล็กน้อย

ถ้าจบ.ปเอกจริงๆ จะมีแค่ประกาศนียบัตรวิชาชีพได้อย่างไร?

……

ณิชาเข้าไปในห้องสัมภาษณ์

เธอหยิบใบรับรองที่เกี่ยวข้องออกมาหลายชุด เช่น ใบรับรองคุณสมบัติสถาปนิกที่เตรียมไว้ล่วงหน้า เธอมีทั้งหมด 5-6 ใบ แม้ว่าเธอจะทำงานตกแต่งบ้านมาหลายปีแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยละทิ้งความฝันที่จะเป็นสถาปนิก

อย่างไรก็ตาม หัวหน้าฝ่ายบุคคลเพียงถามคำถามสองสามข้อกับเธอ และสุดท้ายก็ให้เธอเข้ารับการตรวจร่างกายในสัปดาห์นี้ และหลังจากผ่านการทดสอบ เธอก็จะสามารถมาทำงานในบริษัทได้ในสัปดาห์หน้า

ณิชาได้เตรียมคำพูดมากมายก่อนที่จะมา แต่ทั้งหมดก็ถูกกลืนกลับไป

เธอสมัครได้งานมากๆ ใช่ไหม?

"คุณณิชา ยินดีต้อนรับเข้าร่วมกลุ่มสนธิไชยกรุ๊ป" ตอนที่ณิชายังไม่ได้สติ หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็เอื้อมมือไปหาณิชา

ณิชาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มและจับมือกับอีกฝ่าย

"ขอบคุณที่ให้โอกาสดิฉันนะคะ"