ตอนที่ 171
บทที่ 171 ซ่อนชู้ไว้ในบ้าน?
October 22, 2026
ด้านในเป็นหุ่นยนต์แปลงร่าง เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ
ชาตึงเครียดขึ้นทันที “รอลูกชายฉัน?”
“ผมคบกับคุณมาตั้งนานแล้ว คุณก็เคยไปที่คฤหาสน์สนธิไชย แต่จะว่าไปแล้ว ผมยังไม่เคยเจอลูกชายของคุณเลย” เวธัสเห็นหน้าที่หวาดกลัวของณิชาแล้วก็ขมวดคิ้ว “ที่ผมมาวันนี้ คงไม่กะทันหันไปใช่ไหม?”
“กะทันหันอยู่แล้ว ลูกชายของฉัน......”
“ไม่เป็นไร ยึดตามธรรมเนียมแล้ว เขาไม่ว่าอะไรหรอก”
ณิชายังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เวธัสไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสปฏิเสธ เขาลากเธอเข้าไปในหมู่บ้านด้วยกัน
ขมับของณิชาเต้นตุบตับ......
สมควรตายจริงๆ เธอคาดไม่ถึงว่าเวธัสจะมาไม้นี้......
ณิชาพยายามหาข้ออ้างต่างๆ เพื่อมาห้ามเวธัสไม่ให้ขึ้นไปข้างบน
ถึงขั้นไปยืนห้ามอยู่ตรงหน้าของเขา
“สองสามวันนี้ฉันไม่ได้เก็บกวาดบ้านเลย ทั้งรกและสกปรก ของขวัญของคุณฉันรับไว้แทนปัณณ์แล้วกัน เราไปกินข้าวกันข้างนอกดีกว่าไหม?”
ในลิฟต์ณิชาควงแขนของเวธัสไว้ “ใต้ตึกมีร้านอาหารตะวันตกมาเปิดใหม่ ฉันยังไม่เคยไปเลย ได้ข่าวว่ารสชาติดีมากเลย เวธัส ฉันอยากไปทาน......”
เวธัสเหลือบมองร่างกายที่รุกเข้ามาของเธอ ตัวเธอติดเขาหนึบอย่างกับปลาหมึก
เธอเอาแต่หลบตั้งแต่อยู่ใต้ตึกเมื่อกี้แล้ว
แล้วตอนนี้จงใจมาประจบอีก คือกลัวหรือว่าละอายใจ?
“ไม่พูดฉันจะถือว่าคุณตกลงนะ? งั้นฉันจะโทร.จองที่นั่งก่อนแล้วกัน ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณใจดีที่สุดเลย”
ณิชาหยิบมือถือออกมา รอที่จะจองที่นั่งไม่ไหวแล้ว แต่กลับมีมือหนึ่งมาแย่งมือถือของเธอไป！
ณิชาไม่สบายใจ แต่แกล้งทำเป็นมองเขาด้วยความสงสัย
เธอเขย่งเท้า อยากจะแย่งมือถือคืน
แต่ว่าตัวเขาสูงเกินไป......
พอเขาชูมือขึ้น ไม่ว่าณิชาจะแย่งยังไงก็แย่งไม่ได้ ด้วยความรีบร้อนเกินไป เลยทำให้เธอล้มไปอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่างไม่ทันระวังตัว
“ทำไมถึงไม่อยากให้ฉันไปบ้านของคุณ?” เวธัสไม่สนใจที่เธอขัดขืน เขาใช้แขนข้างหนึ่งกั้นเธอไว้แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า เอามือพิงผนังลิฟต์ไว้
ณิชาอยู่ระหว่างแผงอกของเขากับผนังลิฟต์ จะหลบก็ไม่ได้
สายตาของเขาดูก้าวร้าวมาก
ขนตาของณิชาสั่นไหว เวลาพูดก็มีอารมณ์โมโหฉุนเฉียวแอบแฝงเล็กน้อยเหมือนกับเด็กเลย
“ฉันไม่ได้ไม่ให้คุณไป แต่ในบ้านมันรกมากยังไม่ทันได้ทำความสะอาดเลย ฉันไม่อยากทำให้ภาพลักษณ์ของฉันที่สมบูรณ์แบบในใจของคุณเปลี่ยนไป เร็วๆ เอาโทรศัพท์คืนให้ฉัน ”
เวธัสฟังน้ำเสียงที่ “อ้อนๆ” ของเธอ เขานึกขำในใจ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย
“จริงเหรอ? ผมว่าคุณซ่อนชู้ไว้ในบ้าน เลยกลัวผมเจอเข้า?”
“......” รอยยิ้มบนใบหน้าของณิชาก็หายไปทันที
ชู้อะไรกัน！
เขาพูดบ้าอะไร
อย่างมากสุดเธอก็แค่...ซ่อนเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้
ครู่เดียว เวธัสก็เดินเข้ามาอีกก้าว ร่างสูงโปร่งยืนตัวแนบชิดกับณิชาแบบไม่มีช่องว่าง
เขาค่อยๆ โน้มตัวลงมา ริมฝีปากแนบไปกับใบหูของเธอ......
ณิชาหายใจไม่ทั่วท้อง
เธอจับมือของเขาไว้ และพยายามทำตัวปกติ เธอมองเวธัสแบบสงสัย “คุณคิดมากไปแล้ว ฉันไม่ลืมข้อตกลงระหว่างเราหรอก คุณคือผู้มีพระคุณของฉันกับปัณณ์ ถ้าคุณไม่สั่งให้หยุด ฉันก็เป็นคนของคุณตลอดไป แต่บ้านของฉันมัน...เอ่อ...”
เสียงยิ่งอยู่ยิ่งต่ำ แต่ว่าสายตาของเวธัสเฉียบคมมาก
เหมือนเขาเข้าใจเธอทุกอย่าง ทำให้เธอละอายใจจนโกหกต่อไม่ได้......
“ถ้าไม่มี ก็พาผมเข้าไป”
เวธัสแสยะยิ้ม และมือที่เรียวยาวของเขาปัดผมยาวที่บังตาของเธอเล็กน้อย
ผมยาวๆ ของเธอไม่ได้ผ่านการย้อมสีผม ไม่ได้ดัด มันคือผมดำยาวตรงตามธรรมชาติ
เขาใช้นิ้วสัมผัสไปรอบๆ อย่างช้าๆ ราวกับคู่รักคู่หนึ่ง แต่สายตาเขาเย็นชามาก