บทที่ 2 ลูกแฝด

สองเดือนผ่านไป ที่โรงพยาบาล

“ยินดีด้วยนะครับ” คุณหมอยื่นผลตรวจให้ณิชา “คุณตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้ว”

มันเหมือนกับฟ้าถล่มลงมา ใบหน้าของณิชาซีดขาว

“คุณหมอคะ มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าคะ?”

“ผลตรวจปัสสาวะออกมาเป็นบวก ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน” คุณหมอพูดอย่างแน่วแน่ “แล้วอีกอย่าง คุณก็ง่วงและอ่อนเพลีย ประจำเดือนของคุณมาช้า สิ่งเหล่านี้สามารถปลอมแปลงได้เหรอครับ?”

สมองของณิชาว่างเปล่า มือของเธอที่ถือผลตรวจไว้ก็สั่นไม่หยุด

เธอท้องแล้ว...

เธอตั้งครรภ์ ตอนที่ถูกตระกูลสนธิไชยถอนหมั้น และตระกูลสถานนท์บ้านแตกสาแหรกขาด!

สองเดือนก่อนที่ได้มีอะไรกับฐานภพ

เป็นลูกของฐานภพ

หมอเจอเหตุการณ์แบบนี้จนชินแล้ว ก็เลยเตือนเพราะความหวังดี “ถ้าเลือกที่จะทำแท้ง แนะนำว่ายิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี แต่คุณตั้งครรภ์ลูกแฝด มันไม่ได้มีกันง่ายๆ ทางที่ดีควรปรึกษากับพ่อของเด็กก่อนว่าจะเก็บไว้ไหม”

ณิชาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองออกจากโรงพยาบาลยังไง

สองเดือนก่อน พ่อเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทั้งคนและรถตกเข้าไปในแม่น้ำไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง หลังจากที่ฐานภพได้นอนกับเธอไปฟรีๆ คืนหนึ่ง เขาก็ยิ่งไม่สนใจความเป็นไปร้ายดีของตระกูลสถานนท์มากกว่าเดิม

ณิชาสัมผัสได้ว่าคำตอบของฐานภพคือให้เอาเด็กออก

แต่เธอท้องลูกแฝดนะ มันคือสองชีวิตเลย

ณิชามีความคาดหวังเล็กๆ เธอทำลายชีวิตสองชีวิตนี้ไม่ลง แต่ตอนที่เธอไปถึงเรือสำราญที่ฐานภพอยู่ เธอเห็นแต่หญิงสาวสวยๆเต็มไปหมด ชายหญิงกอดกันกลม บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์

ใจของเธอรู้สึกหวั่นๆ

“คุณชายภพ คู่หมั้นเก่าคุณมา” ในห้องมึนเมา มีคุณชายคนหนึ่งพูดหยอกล้อ

ฐานภพผลักนางแบบที่กอดไว้ออก มุมปากยกยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ณิชา?”

“ฐานภพ คุณออกมาหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ” ณิชาพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองไปดูภาพที่มันอุบาด ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอยืนอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้น

ฐานภพเลิกคิ้วและเย้ยหยัน “มีอะไรก็คุยกันตรงนี้ ”

ณิชากัดปาก แต่ไม่ได้พูดอะไร ทำแค่เพียงมองเขาอย่างเงียบๆ

ฐานภพยกมุมริมฝีปากของเขาอย่างเย้ยหยัน คืนนั้นในสองเดือนก่อน ตอนที่เขาเพิ่งไปถึงริมทางเดินของโรงแรม ผู้หญิงคนนี้ก็พุ่งเข้ามา ไฟไม่ค่อยสว่าง เขายังไม่ทันได้เห็นหน้าเธอ เธอก็ผลักเขาเข้าไปในห้องที่ใกล้ที่สุด…

กลิ่นหอมการ์ดิเนียที่เขาคุ้นเคยยังคงอยู่

ไหนๆ ก็ถวายตัวให้เขาขนาดนี้แล้ว ตอนนี้จะมาเสแสร้งอะไรอีก?

คุณชายทั้งหลายที่อยู่รอบๆ ก็ผลิวปากแซวณิชา ยิ้งหยอกล้อ “บ้านคุณหนูณิชาล้มละลาย ก็เลยอยากมายืมเงินฐานภพ? ไม่เป็นไร ถ้าฐานภพไม่ให้ยืม ผมให้คุณยืมเอง แต่ว่าคุณถอดเสื้อผ้าก่อนดีไหม? อากาศร้อนแบบนี้ ใครใส่เสื้อหนาๆ แบบคุณกันหล่ะ......”

ในขณะที่เขาพูด เขาก็กำลังจะดึงเสื้อผ้าของณิชา

ในสมองของณิชาฉายภาพความทรงจำที่น่ากลัวเมื่อสองเดือนก่อน

เธอรู้สึกคลื่นไส้ท้องไส้ปั่นป่วน......

“อ้วก”

ตอนที่ผู้ชายยื่นมือมาจับเธอ ณิชาอ้วกไปตรงหน้าอกของเขา จนสภาพไม่เหลือชิ้นดี

เลอะเทอะไปหมด สภาพแย่มาก

“นี่เธอตั้งใจใช่ไหมเนี่ย?” ชายหนุ่มโกรธมาก ใช้มือเตียมตบไปที่หน้าของณิชา

เดิมทีณิชาก็ไม่ค่อยมีแรง เธอหลบไม่พ้นอยู่แล้ว เธอทำใจยอมรับแล้วหลับตาลงเตรียมรับการตบนี้ คาดไม่ถึงว่าฐานภพจะลุกขึ้นมาห้ามคุณชายคนนั้น เขาลากณิชาไปที่ดาดฟ้าด้วยความโกรธ

บนดาดฟ้า ณิชาถูกฐานภพผลักไปที่ราวบันได ทำเอาเธอปวดไปทั้งตัว

“นี่เธอท้องใช่ไหม?” ฐานภพมองไปที่ท้องของณิชาแล้วกัดฟันถาม

ณิชาโดนเขาบีบจนเหมือนกระดูกจะแหลก เธอพยายามพูดออกมาสองคำ “ไม่ใช่”

“ไม่ใช่?” ฐานภพหรี่ตาและพูดอย่างเยืกเย็นว่า “ตอนนี้คุณเป็นเพียงผู้หญิงที่ล้มละลาย และภรรยาของฉันจะต้องเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยเท่านั้น ถ้าผมพบว่าคุณแอบไปตั้งครรภ์ลูกของผม คุณก็น่าจะรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร?”

ผลลัพธ์?

ณิชาคิดว่าเมื่อก่อนตนเองตาบอดถึงตกลงจะแต่งงานกับเขา