บทที่ 220 ยอมรับหัวใจของเธอ

“พี่ธัส เงินก้อนนี้ผมขอเอาด้วยได้มั้ย?” มาวินยกมือขึ้นมาอย่างเห็นแก่เงิน ใบหน้าอายุยังน้อยมองดูมีความหดหู่อยู่เล็กน้อย

เขาแอบหนีมารดามาเข้าสนธิไชยกรุ๊ป แต่ต่อมามารดาก็รู้เรื่อง จึงตัดเงินค่าขนมของเขาด้วยความโกรธทันที

“ถ้านายไม่ใช่น้องชายฉัน ตอนนี้นายก็คงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว” เวธัสเหล่ตามองเขาอย่างเย็นชา ดูถูกอย่างเต็มพิกัดอย่างชัดเจน

มาวินเสียวสันหลังวาบ

เวธัสในลักษณะแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

อย่างน้อยต่อหน้าเขา เวธัสก็ไม่เคยใช้สายตาคนแปลกหน้าจ้องมองเขา...

“พี่ธัส ผมกับณิชาโดนคนหมายหัวจริงๆ ตอนนั้นผมก็แค่เรียกเพื่อนของผมไม่กี่คน เพื่อวางแผนจะจับตัวเธอเพื่อทำให้เธอตกใจ ดูว่าเธอจะทรยศต่อพี่เพราะว่าเงินหรือโดนถูกข่มขู่อื่นๆ หรือเปล่า ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดมีกลุ่มโจรอยู่เบื้องหลังขึ้นมาจริงๆ!”

“ฉันดูแค่ผลลัพธ์เท่านั้น!” เวธัสพูดตัดบทคำพูดของเขาอย่างเย็นชา ไร้ความอบอุ่นใดๆ

มาวินไม่กล้ามองเวธัส ได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกหดหู่หัวใจ ราวกับเด็กน้อยที่ถูกทำโทษเพราะไปทำผิดอะไรมา

“ขอโทษครับ” คำขอโทษที่จริงใจของวัยรุ่น

แต่ในเวลานี้ บริเวณไกลๆ โดยมีหมอกจากแสงจันทร์ในยามวิกาลปกคลุมอีกชั้น มาวินเหมือนจะเห็นเงาผู้หญิงรูปร่างอรชรที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของด้านหน้ากำลังเดินมาหา

หญิงสาวใส่ชุดที่บางมาก ลมหนาวก็พัดตึง เธอคอยถูแขนเพื่อให้เกิดความอุ่นอยู่ตลอด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย...

“พี่ธัสมาดูเร็ว...” เขาตกใจพร้อมทั้งชี้ไปยังทุ่งหน้าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

เวธัสมองตามทิศทางนิ้วของเขาชี้ไป

เงาอรชรอ่อนระโหยโรยแรงนั่นค่อยๆ เดินออกมาจากความมืดมิด แก้มซีดเผือดเมื่อกระทบกับไฟหน้ารถ

เงาถูกไฟส่องจนลาวยาว ไม่รู้ว่าผ่านอะไรมาบ้าง ดูเหมือนร่างกายตุปัดตุเป๋ คล้ายว่าลำบากตรากตรำมาก

ณิชานั่นเอง

เป็นณิชาจริงๆ

เวธัสมองแวบเดียวก็สังเกตเห็นใต้ฝ่าเท้าของเธอ เพราะไม่ได้ใส่รองเท้า แถมที่นี่ยังเป็นถิ่นทุรกันดาร บนพื้นมีแต่เศษหินกรวด หนามแหลมคมและพวกหญ้าเจ้าชู้นับไม่ถ้วน เธอเดินมาตลอดทาง จนฝ่าเท้ามีรอยแผลนับไม่ถ้วนอยู่ก่อนแล้ว...

มือที่อยู่ข้างขาของเวธัสค่อยๆ กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อย จนหลังฝ่ามือมีเส้นเลือดปูดขึ้นมา...

ณิชาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองเดินมานานขนาดไหนแล้ว น่าจะเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว

ท้องฟ้ามืดครึ้มในคืนเดือนมืด ตอนแรกแสงจันทร์ก็สว่างไม่เพียงพอ เธอทำได้แต่ควานหาในความมืด ค่อยๆ เดินไปทางด้านหน้าทีละนิด

ต่อมามองเห็นว่าที่นี่มีแสงสว่างอยู่รางๆ เธอจึงคิดจะมาอาศัยรถก็ดีแล้ว ดังนั้นจึงฝืนกำลังมายังปากทางของทางด่วน กลับไม่คาดคิดเลยว่าจะพบเจอกับกลุ่มของเวธัสที่นี่

“คุณเวธัส?” เธอเรียกเสียงทุ้มต่ำ พร้อมทั้งมองมาทางเขา

แสงไฟหน้ารถที่มีหมอกจัดบดบังทัศนวิสัยน์เหล่านั้นกระทบลงใบหน้าหล่อของเขา จนทำให้ใบหน้าของเขาชัดเจนมากขึ้น

ในที่สุดณิชาก็มั่นใจได้ว่าตนเองไม่ได้เกิดจินตนาการภาพหลอน

เธอเร่งเท้าวิ่งเหยาะๆ มาหาเวธัส แต่วิ่งเร็วเกินเหตุ จึงไม่ได้สังเกตเห็นหินกรวดก้อนหนึ่งที่อยู่ที่พื้น จนไม่ทันระวังฝ่าเท้าลื่น จนร่างกายล้มคะมำไปทางด้านหน้า

เขาอ้าแขนออกตามสัญชาตญาณ ซึ่งเป็นกิริยาท่าทางที่ไม่น่าดูที่สุดตอนจะล้มลงที่พื้น...

แต่ในช่วงเวลาพริบตานั้น เงาร่างกายของเวธัสส่ายเล็กน้อย และยืนมั่นคงอยู่ด้านหน้าของเธอ พลันดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดของจนเอง

หลังจากหายจากอาการตกใจจนสงบลงแล้ว หัวใจของเธอก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ

พลันแหงนใบหน้าเล็กๆ เพื่อชะเง้อมองใบหน้าอันเย็นชาของเขา...

แววตามีความซาบซึ้ง และมีความวิตกกังวลจนเสียงสั่นเล็กน้อย

“คุณ...คุณตั้งใจมาช่วยฉันโดยเฉพาะเลยใช่มั้ยคะ?”

ไม่ว่าจะเวลาไหน ไม่ว่าจะดึกดื่นขนาดไหน ราวกับเธอพบเจออันตราย เขาก็จะเป็นคนปรากฏอยู่ข้างกายและคอยเป็นห่วงเป็นใยเธอเป็นคนแรกอยู่เสมอ

ถ้าพูดว่าไม่รู้สึกซาบซึ้ง นั่นก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

แม้ว่าณิชาไม่เต็มใจยอมรับ แต่เธอก็ชัดเจนมาก หัวใจของตนเองโดนการเอาอกเอาใจเป็นห่วงเป็นใยจนเริ่มกัดกร่อนทีละเล็กทีละน้อยจากเขา…