บทที่ 238 เวธัสคืนลูกชายของฉันให้ฉัน!

กันญ่าดึงชายกระโปรงของเธอแล้วหรี่ตามองเขา “ฉันคิดว่าคุณรู้ว่าคุณเป็นแค่คู่นอนของฉัน และฉันก็บอกคุณอย่างชัดเจนแล้วว่า เราเป็นคนแปลกหน้ากันเวลาเราพบเจอกันตามปกติ ในตอนนี้คุณอยู่ๆ ก็มาถามฉันแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง”

หลังจากที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็อยากจะจากไป แต่เตชินท์คว้าข้อมือของเธอแล้วลากเธอกลับมา...

“กันญ่า คุณไม่แต่งงานกับเวธัสได้ไหม”

เตชินท์กอดกันญ่าไว้ และเอาคางวางอยู่บนไหล่ของเธอ

ชุดแต่งงานนั้นซับซ้อนและหนักเกินไป เขามักจะรู้สึกว่าอ้อมกอดนี้ไม่มีอยู่จริงเลย

ต่อให้เป็นแบบนี้ แต่เขาก็ถามอย่างหวงแหน

กันญ่าพยายามขัดขืน เธอกังวลว่าชุดแต่งงานจะยับและจะดูไม่ดี ดังนั้นเธอจึงหายใจเข้าลึกๆ และพูดเบาๆ ว่า “งานแต่งของฉันกับเวธัสควรจะจัดขึ้นเมื่อสี่ปีที่แล้ว เตชินท์ ถ้าคุณรักฉันจริง คุณต้องให้ฉันสมหวัง”

“คุณผู้หญิง มีคนกำลังมา...” ในขณะนั้น สาวใช้เตือนด้วยเสียงต่ำ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กันญ่าก็อดกังวลไม่ได้ เธออยากผลักเตชินท์ออกไป...

เตชินท์ผลักออกจากอ้อมแขนของเธออย่างไม่เต็มใจ

เขาโน้มตัวลงมา และจูบกันญ่าอย่างลึกซึ้งที่ริมฝีปากของเธอ จากนั้นก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย ซึ่งซ่อนความอันตรายที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาไว้

“กันญ่า แม้ว่าคุณจะเป็นภรรยาของเวธัส ผมก็จะยังคงรักคุณเหมือนเดิม เหมือนที่ผมสัญญากับคุณบนเตียง...”

หลังจากพูดจบเขาก็ปล่อยเธอไป...

เมื่อจงกลเข้ามา เธอก็เห็นแค่สาวใช้สองคนที่กำลังจัดกระโปรงของกันญ่าอยู่

มีห้องน้ำอยู่ในห้องแต่งตัวของเจ้าสาว จงกลไม่คิดว่ากันญ่าจะมาที่นี่ ดังนั้นเธอจึงตกตะลึงเล็กน้อย

“คุณน้า? อยู่นี่ด้วยเหรอคะ...”

เมื่อเห็นว่าเป็นจงกล กันญ่าจึงรีบปกปิดความรู้สึกผิดในสายตาของเขา ก่อนจะทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็จับมือเธออย่างอบอุ่น

จงกลตบหลังมือของเธอเบา ๆ

“ฉันจะไม่มางานแต่งของหนูกับธัสได้ยังไง”

ในระหว่างการสนทนาจงกลได้กลิ่นโคโลญจ์ของผู้ชายเล็กน้อย

เมื่อมองริมฝีปากของกันญ่า ดูเหมือนว่า...ลิปสติกสีจะไม่สม่ำเสมอ

……

เมื่อเวลาผ่านไป พริบตาก็เป็นเวลาสิบเอ็ดโมง

งานแต่งงานเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

พิธีกรทำงานเต็มที่บนเวที จริงๆ แล้ว เขาไม่ได้ต้องพูดอะไรมาก เพราะคึกคักมากอยู่แล้ว

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างรอคอยงานแต่งงานในศตวรรษนี้อย่างใจจดใจจ่อ!

ดอกไม้กระจายไปทั่วพื้น กลิ่นของดอกลิลลี่และดอกกุหลาบก็อบอวล

“ต่อไป เชิญเจ้าสาวของเราเดินเข้าไปในวังแห่งความรักนี้พร้อมกับเพื่อนๆ และคุณพ่อ…” เจ้าภาพยกมือชี้ไปที่อีกด้านของพรมแดง

กันญ่ายืนอยู่นอกซุ้มดอกไม้ที่ทำจากดอกลิลลี่แล้ว จับมือคนางค์ไว้

ภายใต้ความสนใจของทุกคน เธอเดินข้ามพรมแดงทีละก้าวและหยุดอยู่ตรงหน้าเวธัส

นอกจากความเขินอายของลูกสาวแล้ว สิ่งที่มากกว่านั้นคือความตื้นตันและตื่นเต้น

ในที่สุดเธอก็จะเป็นนายหญิงของตระกูลสนธิไชย

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้หญิงเมื่อสี่ปีที่แล้วไม่ใช่เธอ?

4 ปีต่อมา ผู้หญิงที่ยืนข้างเขาคือตัวเธอเอง ก็พอแล้ว...

คนางค์ยื่นมือของกันญ่าให้เวธัส ดวงตาของเวธัสขยับเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ความหนาวเย็นรอบตัวเขาดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

พิธีกรกล่าวอย่างอบอุ่น และจากนั้นก็เริ่มคำสาบาน

"คุณกันญ่า คุณยินดีที่จะยอมรับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างคุณเวธัสเป็นสามีของคุณหรือไม่"

กันญ่าไม่ลังเล “ฉันยินดี”

พิธีกรมองไปที่เวธัสอีกครั้ง