บทที่ 239 คุณน้า ปัณณ์เป็นลูกชายของฉัน

ณิชาไม่ยอม เขารักษาฟางเส้นสุดท้ายของตัวเองไว้ "เว้นแต่คุณจะคืนลูกชายให้ฉัน"

“ได้ ดี นี่มันเป็นทางเลือกของคุณ”

ดวงตาของเวธัสเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

วินาทีต่อมา เขาได้ทำบางอย่างที่ทุกคนคาดไม่ถึง

เขาแกะชื่อเจ้าบ่าวที่อกออก แล้วโยนลงในแก้วเหล้าที่เขาดื่มแล้ว...

ก่อนจะส่งเสียงทุ้มๆ ออกมา

ก่อนที่ทุกคนจะตอบสนองต่อสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เขาก็ได้ยินเสียงทุ้มต้ำของชายคนนั้น

“ขอบคุณมากที่มางานแต่งงานของผมกับกันญ่า แต่ผมเสียใจที่ต้องแจ้งให้ทุกคนทราบว่างานแต่งงานวันนี้ถือเป็นโมฆะ”

ผู้ชมฮือฮาราวกับถูกระเบิดด้วยดอกไม้ไฟ

“อะไรนะ งานแต่งงานถือเป็นโมฆะ?”

“ผู้หญิงคนนี้คงเป็นชู้ที่เขาลือกันแน่เลย เห็นได้ชัดว่าเธอมาที่นี่เพื่อขัดขวางไม่ให้คุณเวธัสแต่งงาน…”

“คุณเวธัสก็เห็นด้วยจริงหรอ”

“ได้ยินไหมว่าเธอเน้นย้ำแต่ลูกชายของเธอ จริงๆ แล้วเธอเป็นผู้ให้กำเนิดคุณหนูใช่ไหม”

……

เมื่อความวุ่นวายเพิ่มมากขึ้น ผู้อาวุโสของตระกูลสถานนท์และตระกูลสนธิไชยก็หน้าเสียไปในทันที

ณิชาก็แข็งทื่อเช่นกัน

เธอแค่อยากจะหยุดงานแต่งงานเพื่อบังคับให้เวธัสคืนลูกให้เธอ แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะทำมากกว่านั้น ดังนั้นเขาจึงต้องแก้ปัญหาจากต้นตอโดยตรง

เธอมักจะตามหลังเขาเสมอ...

ประเสริฐยืนขึ้นอย่างโกรธเคือง เขาถือไม้เท้าไว้ แล้วถามอย่างโกรธเคืองว่า “บัดซบ! การแต่งงานก็เป็นแกที่ตัดสินใจเอง ตอนยกเลิกงานแต่งงานก็เป็นแกที่ตัดสินใจเอง แกเห็นพวกฉันเป็นอะไร?"

“เวธัส อย่าวู่วาม” จงกลที่สาวใช้พยุงอยู่ เตือนเบา ๆ

คนางค์และแก้วตาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

แขกทุกคนถูกเชิญมาที่งานเลี้ยง และงานแต่งงานกำลังจะเสร็จสิ้น แต่เจ้าบ่าวไปพัวพันกับผู้หญิงคนอื่นที่อยู่ตรงกลาง ทำให้งานแต่งงานถูกยกเลิก

ถ้ามีข่าวลือออกมา ตระกูลสถานนท์คงดูตลกมาก

สายตาที่ขุ่นเคืองของแก้วตาจับจ้องไปที่ณิชา

"ณิชา ตามวัยของเธอแล้ว เธอควรเรียกฉันว่าคุณป้าด้วย ถ้าเธอมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานแต่งงานของเวธัสและกันญ่า ฉันก็ยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง แต่ถ้าเธอมาสร้างปัญหา อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกันนะ"

คนางค์ในฐานะผู้ปกครองคนปัจจุบันของตระกูลสถานนท์ เขาก็ยิ่งหยิ่งผยอง “ณิชา ออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าเหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้น…”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ ณิชาราวกับมีดที่แหลมคม อยากจะแทงเธอจริงๆ

ณิชารู้ว่าเรื่องนี้วันนี้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว และคงแก้ไขอะไรไม่ได้

ต่อให้คงแก้ไขอะไรไม่ได้ เธอก็ต้องหาลูกให้เจอ...

ในภาพ ปัณณ์ถูกลักพาตัวไป

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเธอก็แน่วแน่มาก “ฉันพูดอย่างชัดเจนมาก ฉันต้องการแค่ลูกชายของฉัน ส่วนเรื่องงานแต่งของเวธัสและกันญ่าจะดำเนินต่อไปหรือไม่ และมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย”

ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ?

เวธัสพูดคำพูดเหล่านี้ด้วยความสนใจอย่างมาก จากนั้นจึงลงจากเวทีและเดินไปข้างหน้าณิชา

แขนยาวเขาโอบเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างแน่นหนา

แขกในงานสูดหายใจเข้าลึกๆ...

การแสดงออกของกันญ่า ไม่สามารถใช้คำว่าน่าอายมาอธิบายได้

“คุณน้า ผมผิดต่อณิชาไม่ได้ ที่จริงแล้วปัณณ์ก็เป็นลูกชายของผม ผมมีความสัมพันธ์กับเธอเมื่อ 4 ปีที่แล้ว แต่เราเลิกกันเพราะความเข้าใจผิด ตอนนี้ผมติดค้างแม่ลูกคู่นี้เยอะมาก ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย งานแต่งงานวันนี้ เพื่อเธอแล้ว ผมไม่สามารถจัดงานต่อได้แล้ว "

เขาอธิบายอย่างจริงจังกับจงกล

จงกลขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ สงสัยว่าเธอได้ยินผิดไป

“แก...แกพูดว่าอะไรนะ?” ก่อนที่เธอจะพูด ประเสริฐก็ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา