บทที่ 27 คืนนี้ขอให้สนุก

“คุณเวธัส รถของคุณ......ถูกคนบ้าทุบกระจก”

ในเวลาปกติ ปฏิกิริยาแรกของคนทั่วไปเมื่อพบเห็นรถหรูหราก็จะหลบหลีกให้ห่าง เพราะไม่มีเงินพอจ่าย

แต่วันนี้ดันเจอคนเกลียดคนรวย

เวธัสกระตุกยิ้มมุมปาก เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะที่ความหมายไม่ชัดเจน

เขากวาดขาที่ใต้โต๊ะเนียนๆ ทิ้งไพ่ในมือลงอย่างเกียจคร้าน และพูดอย่างสบายๆ ว่า “พวกนายสองคนลงไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

เอกพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผมไปดูเองคนเดียวก็ได้”

โทนี่เฉียบคมกว่าเอกมาก เขาสังเกตได้มานานแล้วว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง และความสนใจของคุณเวธัสก็มีมากเสียด้วย บางทีอาจเป็นคนรู้จัก?

เขาดึงชายเสื้อของเอกด้วยท่าทางขี้เล่น “ขอฉันไปด้วย”

“เฮ้ย แค่จัดการกับคนบ้า......นายจะลากฉันทำไม ฉัน......”

“คุณเวธัส คืนนี้ขอให้สนุกนะครับ”

โทนี่ยิ้มกริ่มแล้วเพิ่มอีกประโยค และลากเอกไปไกลๆ

……

ณิชาที่อยู่ใต้โต๊ะเครียดจนเลือดคั่งสมอง ไม่ได้สังเกตความหมายลึกซึ้งในคำพูดของโทนี่เลย

นอกจากความรู้สึกว่าโชคดี ในสมองยังผุดความคิดมากมายขึ้นในใจ——

ต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถกำจัดเวธัสออกไปได้

ขณะที่ณิชากำลังลังเล ขาที่เดิมทีอยู่ตรงหน้าเธอจู่ๆ ก็ลุกขึ้นและเดินไปอีกทางหนึ่ง

จากนั้นก็มีเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำ

เวธัสไปอาบน้ำ?

ณิชารีบคลานออกมาจากใต้โต๊ะอย่างว่องไวด้วยความรู้สึกตึงเครียดและตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก แต่มือเท้าชาและแข็งไปหมดเพราะเหลือดไหลเวียนไม่ดี เธอทุบขาที่แข็งทื่อด้วยความตระหนก......

ทุบไปทุบมา เธอก็รู้สึกเหมือนมีสายตากำลังจ้องมองมาที่เธอ

ในใจมีลางสังหรณ์ไม่ดี

เธอมองไปยังแหล่งที่มาของสายตา......

“ยอมออกมาแล้วเหรอ” รัศมีอันดุร้ายปกคลุมเธอในทันใด

ณิชาเงยหน้าขึ้นก็พบกับดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเวธัส

เขาเอนพิงขอบประตูห้องน้ำ ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากน่าหวาดผวา สีหน้าเย้ยหยันอย่างมาก

เดี๋ยวนั้นเอง ณิชารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์อยู่กับที่โดยอัตโนมัติ

แม้แต่การหายใจยังลำบาก......

“คุณ......”

ไม่ใช่ว่าเขาน่าจะอาบน้ำอยู่เหรอ

ความอับอายที่ถูกจับได้แวบเข้ามาในแววตา แก้มของณิชาแดงขึ้น “คุณรู้อยู่แล้วเหรอว่าฉันซ่อนตัวอยู่ที่นี่”

“ห้องก็มีแค่นี้ จะซ่อนน่ะมันยาก” เวธัสมองเธออย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ดวงตาหรี่ลง “พูดมา ดึกขนาดนี้แอบย่องเข้าห้องผม คิดจะทำอะไรผม”

ดึกขนาดนี้แล้ว เขาไม่เชื่อว่าเธอแค่เดินผ่านมา

ความหมายของคำนั้นตรงไปตรงมามาก ณิชาแอบกร่นด่า เขาคงจะไม่คิดว่าเธอมาที่นี่เพื่ออ่อยเขาหรอกนะ

“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉันแค่เดินเข้าผิดห้อง......”

“คุณไม่รู้สึกว่าคำแก้ตัวของคุณมันฟังไม่ขึ้นหรอกเหรอ”

ใครก็รู้ว่าอิมพิเรียลคลับห้องชุดหมายเลข 6808 เป็นห้องส่วนตัวตลอดทั้งปีของเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าประตูจะล็อกอยู่เสมอ

แต่เธอกลับปลดล็อก มาซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ!

เวธัสเหลือบมองเธอสบายๆ เดินไปที่ตู้ไวน์แล้วเปิดไวน์แดงขวดหนึ่ง

เทไวน์แดงลงแก้วทรงสูงช้าๆ เขาส่ายโคลงเบาๆ จิบไวน์แดงพลางจ้องล็อกตัวณิชา

เมื่อเธอปรากฏตัว กลิ่นหอมของดอกการ์ดิเนียในอากาศพลันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ......