บทที่ 28 เล่นตัว

เมื่อณิชาคิดถึงเรื่องน่าอายเมื่อครู่ แก้มก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

“ฉันไม่รู้ว่าคนที่อยู่ห้องนี้จะเป็นคุณ......”

“พูดแบบนี้ แสดงว่าคุณคิดจะเสนอตัวให้คนอื่นเหรอ” ไม่รู้ว่าเป็นเขางั้นเหรอ แล้วเธอคิดว่าเป็นใคร เวธัสบีบกรามของเธอแรงขึ้น พบว่าตัวเองโกรธหนักกว่าเดิม

กรามของณิชาที่ถูกบีบทั้งแดงทั้งเจ็บปวด พูดด้วยความโกรธมาก “ฉันกำลังรอคนอื่นอยู่ แต่ไม่ได้มาเสนอตัว ฉันมาเพื่อคืนเงิน”

กลัวเขาไม่เชื่อ ณิชาจึงรีบหยิบเช็คในซองจดหมายออกมา “ถ้าไม่เชื่อคุณก็ดูเอง นี่คือหลักฐาน! ตอนแรกฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะมาปรากฏตัวที่นี่ ได้ยินพวกคุณคุยเรื่องธุรกิจ กลัวว่าจะเข้าใจผิดถึงได้ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ”

เวธัสจ้องมองเธออย่างสงสัย หรือว่าเขาจะคิดผิดจริงๆ

ณิชาเห็นเขาเงียบ คิดว่าในที่สุดเขาก็คิดได้ แต่ใครจะรู้ว่าในวินาทีต่อมา จู่ๆ เขาก็ช้อนหลังศีรษะของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง ก้มลงงัดริมฝีปากของเธอ ลงฟันกัดริมฝีปากล่างของเธออย่างป่าเถื่อนในเชิงแก้แค้น

“อื้อ......” ณิชาเจ็บปวดจนขมวดคิ้ว ทุบกำปั้นเล็กเข้าที่หน้าอก พยายามดิ้นรนอย่างโกรธจัด แต่ก็ไร้ประโยชน์

แรงของเธอสำหรับเขาก็เหมือนการจั๊กจี้

และถูกเขากักขังหนักขึ้น พยายามดิ้นรนจนหายใจหอบถี่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่เหมือนว่าเวธัสจะระบายจนพอใจแล้วจึงเหวี่ยงเธอทิ้ง

“ผู้หญิงที่อยากได้ผมมีอยู่เต็มเมือง แค่คุณคนเดียวไม่ทำให้ขาดแคลนหรอก ไสหัวไป”

ณิชาถูกโยนลงบนโซฟา จนศีรษะหงายหลัง สมองมึนงงเล็กน้อยเพราะขาดออกซิเจน เมื่อได้ยินคำพูดที่อวดดีของเขา เดิมทีอยากโต้กลับโดยสัญชาตญาณว่า ผู้ชายที่อยากได้เธอก็มีอยู่เต็มถนนเหมือนกัน!

แต่เช็คล้านห้าในมือเหมือนภูเขาที่กดทับเธอจนหายใจไม่ออก

เธอมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ......

“ขอบคุณที่เข้าใจ” ทันทีเธอพูดจบก็รีบหนีออกจากห้องชุดหมายเลข 6808 ทันที

ณภัทรเป็นผีบ้าอะไร ให้หมายเลขห้องอะไรมา ทำให้เธอต้องพบกับเรื่องน่าอับอาย!

เวธัส “………”

ขอบคุณที่เข้าใจงั้นเหรอ

เข้าใจห่าเหวน่ะสิ!

เวธัสยกขาขึ้นเตะโซฟาข้างๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

เขากับกันญ่าหมั้นหมายกันมาแล้วสี่ปี นอกจากเหตุบังเอิญในคืนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน ก็ไม่เคยแตะต้องเธออีกเลย

เขาเคยพยายามบังคับตัวเองให้ยอมรับเธอ ถึงขั้นดื่มไวน์ย้อมใจ แต่ทำอย่างไรก็ไม่เกิดความสนใจใดๆ แต่ต้องบอกว่าเมื่อครู่ณิชาเพิ่งปลุกความปรารถนาที่หลับใหลอันยาวนานของเขา คิดอยากบดขยี้เธอทีละน้อย ทะลวงสอดใส่……

แม่งเอ๊ย เขากลายเป็นสัตว์ที่หมกมุ่นเรื่องอย่างว่าตั้งแต่เมื่อไรกัน

เวธัสเอาไวน์แดงบนตู้ไวน์ที่อยู่ข้างๆ มาดื่มจนหมด

ด้วยความช่วยเหลือของไวน์เย็นๆ จึงระงับความหงุดหงิดใจที่ไม่สามารถบรรยายได้ จากนั้นก็โทรหาชาลี

“ออกมาดื่มกัน ฉันอยู่อิมพิเรียลคลับ”

……

หลังจากที่ณิชาวิ่งออกจากห้องชุดก็เข้าไปในห้องน้ำ

หญิงสาวในกระจกเส้นผมสีดำ ผิวแวววาวแดงเรื่อ แต่ริมฝีปากถูกกัดจนบวมเล็กน้อย เธอรีบทาครีมลดบวมและทาลิปบาล์มหนาๆ เพื่อทำให้ตัวเองดูแย่น้อยลง

อดไม่ได้ที่จะด่าเวธัสและทั้งตระกูลเขา!

เมื่อไรกันที่เธอให้ภาพลวงตามากมายแก่เขา และทำให้เขารู้สึกว่าเธอมีเจตนาไม่ดี

ณิชาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบความคับข้องใจและความโกรธในใจ โทรไปสอบถามณภัทรอีกครั้งว่ากันต์อยู่ห้องไหนกันแน่

ที่แท้ก็เป็นห้องชุดหมายเลข 6806