บทที่ 280 คุณเอาแบล็คการ์ดไปสิ รูดได้ตามสบาย

ไม่รอให้ณิชาเปิดปากพูด เด็กน้อยก็พูดถามขึ้นอย่างดื้อด้าน“หลังจากที่เด็กเกิดออกมาแล้ว ผมก็จะไม่มีคนเอาแล้วใช่ไหม?”

“ไม่มีทางอยู่แล้ว！ ลูกกับน้องอรัลจะเป็นลูกสุดที่รักที่สุดของหม่ามี๊ตลอดไป แล้วหม่ามี๊ก็ไม่ได้ตั้งท้องด้วย……”

อรัลก็ไม่เชื่อข้อแก้ตัวของณิชา ยื่นนิ้วน้อยๆชี้ไปที่ท้องของเธอ สายตาเปล่งประกายด้วยความหวัง“เด็กคนนั้นจะเป็นน้องสาวไหม? ผมขอลูบหน่อยได้ไหม?”

“……”ณิชาหมดคำจะพูด รู้สึกยากที่จะพูดออกมา

จบแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างนึกว่าเธอตั้งท้อง！

เธอมองค้อนใส่ตัวต้นเรื่องอย่างโหดเหี้ยมไปหนึ่งที

แต่เวธัสกลับท่าทีสบายๆอย่างผิดปกติ ถึงขนาดที่ผิวปากออกมาอย่างสบายใจ……

“ถึงยังไงผ่านไปสองเดือนตอนที่ท้องของคุณนูนออกมาก็ปิดบังเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี ตอนนี้จะไปเดินชอปปิ้งกับผมได้แล้วยัง?”

ณิชา“……”

คำพูดโกหกนับไม่ถ้วนพลั่งพลูออกมา เวธัสพูดจริงจังไปแล้ว แถมยังเอามาใช้โจมตีใส่ลูกๆทั้งสองคนอีก

ดูเหมือนว่าเธอจะขุดหลุมฝังตัวเองเอาไว้ซะแล้ว

……

ณ ห้างJN

สนธิไชยกรุ๊ปนอกจากจะมีบริษัทก่อสร้างบริษัทลูกที่ประเทศฝรั่งเศสแล้ว ห้างสรรพรสินค้าระดับหรูก็ขยายกิจการมาเช่นกัน

เวธัสพาสามแม่ลูกออกไปข้างนอกอย่างไม่ให้เป็นจุดสนใจ พาพวกเขาตรงมายังร้านแม่และเด็ก

แต่เดิมที่เธอมาซื้อของใช้แม่และเด็กเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น แน่นอนว่าเวธัสไม่อยากจะเห็นเธออุ้มท้องให้กับธนา！

ก็เลยเลือกของแบบขอไปที เซ็นชื่อจ่ายเงินแล้วก็จากไป ให้คนไปส่งที่หมู่บ้าน ต่อไปก็พาสามแม่ลูกไปยังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆกัน

มาอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศสนานขนาดนี้ เขายังไม่เคยให้อะไรดีๆกับเธอเลย……

เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าของเธอเขาก็เคยเห็นมาหมดแล้ว มีแต่พวกเสื้อผ้าราคาถูกๆ แถมบางตัวก็ซื้อมาจากในอินเทอร์เน็ต

แต่ลูกๆทั้งสองคน กินดื่มเที่ยวอย่างสบายสุดๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพ่อแม่ลูกทั้งสี่คนมาห้างสรรพสินค้าที่มีขนาดใหญ่ขนาดนี้ เมื่อก่อนถ้าไม่หลบๆซ่อนๆ ก็ไปแค่คนสองคนเท่านั้น

เวธัสกับณิชาเดินเคียงกัน ปัณณ์กับอรัลก็เข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา

ปัณณ์เข้ามาจูงมือของณิชา เข้ามากำนิ้วชี้หนึ่งนิ้วของเธอเอาไว้แน่น ท่าทางพึ่งพิง

ส่วนเวธัสก็จูงมือของอรัล บังคับให้อยู่ระนาบเดียวกันกับณิชา

ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกเดินอยู่ภายในห้างสรรพสินค้า ดึงดูดสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน

พอปัณณ์รู้ว่าณิชาท้องลูกอีกคนแล้ว ก็ดูเหี่ยวเฉาเหงาหงอย ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนกับเมื่อก่อน

ส่วนอรัลไม่พูดอะไร แค่ชำเลืองหางตามองไปที่ท้องของณิชาเป็นระยะๆ

พ่อไปเอาเด็กใส่เข้าไปในท้องของหม่ามี๊ตั้งแต่เมื่อไร?

“ว้าว！ดูพ่อหนุ่มตะวันออกรูปหล่อคนนั้นสิ หน้าตาหล่อเหลามากเลย……”

“เธอหยุดความคิดแบบนี้ไปเลย คนเขามีลูกแล้วนะ……”

“เด็กน้อยสองคนนั้นน่ารักจังเลย อยากจะเข้าไปหยิกแก้มน้อยๆจริงๆ”

ตรงมุมอับ จู่ๆก็มีหญิงสาวคู่หนึ่งชี้ไปที่เวธัสและเด็กน้อยทั้งสองคนพร้อมกับพูดคุยซุบซิบ

พอได้ฟังคำพูดแบบนี้ น้องอรัลก็เม้มริมฝีปากบางๆ ชำเลืองมองหญิงสาวสองคนนั้นด้วยสายตาแหลมคม

หน้าของเขาไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนจะมาหยิกก็ได้นะ！

แต่ใครจะคิดว่าพอหญิงสาวเห็นสายตาแบบนี้ กลับยิ่งตื่นตัวมากกว่าเดิม“พระเจ้า เธอเห็นสายตาของเด็กน้อยเมื่อตะกี้ไหม เท่สุดๆไปเลย！เห้ย ผู้หญิงตะวันออกที่อยู่ข้างๆนั้นดูแล้วเด็กมากๆเลย เธออาจจะเป็นแค่พี่สาวของเด็กน้อยสองคนนั้นก็ได้นะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ยังมีโอกาสอยู่น่ะสิ?”

พูดเพิ่งจบ เวธัสก็ส่งสายตาเย็นชามองไปยังหญิงสาว

ราวกับลมไซบีเรียพัดผ่านมา หนาวเหน็บเย็นยะเยือกสุดๆ

หญิงสาวตกใจสายตาคู่นี้ ทำท่ากุมหัวใจอย่างเว่อวังเกินจริง ม่านตาหดตัว แต่ปากกลับตะโกนออกมาเสียงดัง“Oh MY GOD！หล่อจนฉันแทบจะเป็นลม……”