บทที่ 320 เธอจะซื้อลูกของฉันเหรอ

ความหมายนั้นชัดเจน เธอจิตใจไม่บริสุทธิ์ เป็นผู้หญิงที่ความคิดเหลี่ยมจัด

ณิชาค่อยๆ ยืดตัวตรง และสบตากับท่านประเสริฐ ไม่เพียงไม่โกรธกับยิ้มขึ้น “เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวนั้นค่อนข้างเหนื่อยในการเลี้ยงลูก ขอบคุณที่ท่านห่วงใย”

ท่านประเสริฐถูกคำพูดเบาๆ ของเธอสกัดไว้ สีหน้าจึงขึงขังขึ้น

“เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเด็กสองคนนี้เกิดมาได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ไม่รู้การมีอยู่ของปัณณ์ ตอนนี้ตระกูลสนธิไชยรู้แล้ว เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เลี้ยงดูอีก!”

แต่ละคำล้วนแดกดันถากถางณิชา ณิชายังคงไม่โมโห

“ความสัมพันธ์ทางสายเลือด ไม่ใช่สิ่งที่สามารถกำจัดได้ด้วยคำพูดประโยคเดียวว่าไม่มีสิทธิ์ค่ะ หากว่าท่านไม่เชื่อ หนูสามารถไปที่สำนักงานรับรองเอกสาร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต หนูก็จะไม่รับทรัพย์สินใดๆ ของตระกูลสนธิไชย”

“แต่หนูญ่าได้ตั้งท้องแล้ว ยากที่จะการันตีได้ว่าเธอจะไม่ยุยงให้ลูกชายของเธอไปแย่งของของลูกของหนูญ่า ที่เป็นเหลนตระกูลสนธิไชยของฉัน และจะไม่ไปเป็นเครื่องมือของเธอ!”

น้ำเสียงของประเสริฐเองก็ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น

เมื่อมองจากมุมมองณิชา เขากับเวธัสมีบุคลิกที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกัน คือยากที่จะคบค้าสมาคมด้วย

เธอไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่กลับมองไปยังท้องน้อยที่แบนเรียบของกันญ่า

หากว่าคืนนั้นสิ่งที่เวธัสพูดเป็นความจริง เขาไม่ได้แตะต้องตัวกันญ่าจริงๆ……

อย่างนั้นก้อนเนื้อในท้องของเธอ เป็นของตระกูลสนธิไชยหรือไม่ ยังต้องรอดูกันต่อไป

สัมผัสถึงสายตาของณิชาที่มองมายังท้องน้อยของตัวเอง กันญ่าก็ไม่ความระแวง แต่กลับยิ้มอย่างอบอุ่นและใจกว้าง “ณิชา เธอวางใจได้ เดิมทีฉันก็เป็นญาติผู้ใหญ่ของหนูน้อยทั้งสองคน ต่อไปฉันจะรักพวกเขาเหมือนเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง”

พลางพูดกันญ่าพลางหยิบเช็คมาใบหนึ่ง ที่ด้านบนนั้นเขียนจำนวนตัวเลขไว้เรียบร้อย

“นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ลำบากเธอแล้วที่ดูแลเด็กๆ หากเธอคิดว่าไม่พอ สามารถระบุจำนวนมาได้เลย ถือเสียว่าเป็นค่าชดเชยการในคลอดเด็กๆ”

ค่าชดเชยการในคลอดเด็กๆ เหรอ

ณิชาได้ยิน ทันใดนั้นก็รู้สึกน่าขำ

เธอค่อยๆ ยื่นมือไปรับเช็คใบนั้น สีหน้าเรียบนิ่ง

กันญ่ามองดูเธอรับเช็คไป ในใจเกิดความดีใจ มีท่านประเสริฐอยู่ด้วยช่างแตกต่างจริงๆ เธอหมดหนทางจริงด้วย! ขอเพียงเธอจัดการกับเวธัสได้ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย……

เมื่อเอกเห็นภาพนี้ ก็เกิดความตกใจ หรือณิชาจะรับเงินแล้วจากไปจริงๆ

หากคุณเวธัสตื่นขึ้นมาแล้วรู้เรื่องนี้ จะโมโหจนจับเธอมาอีกไหม

ครั้นแล้ว วินาทีต่อไป…..

แควก!

ณิชาฉีกเช็คนับสิบล้านใบนั้นเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าผู้คน เธอโยนเศษเช็คนั้นลงในถังขยะ โดยไม่แม้แต่กะพริบตา

“เธอคิดว่านี่เป็นธุรกิจเหรอ ให้เงินฉัน คิดว่าฉันจะขายลูกแฝดของฉันทิ้งอย่างนั้นเหรอ”

“เธอ……” กันญ่ากัดริมฝีปากล่างอย่างเสียใจ แล้วกล่าวออดอ้อนกับประเสริฐ “คุณปู่คะ เห็นทีณิชาไม่พอใจกับเงื่อนไขที่ท่านเสนอ ต้องการที่จะตอแยธัสต่อไปค่ะ……”

ประเสริฐตบเข้าที่หลังมือของกันญ่าเบาๆ เพื่อปลอบใจ แล้วหันหน้าไปเหลือบมองณิชาอย่างเย็นชา “หนูญ่านั้นเป็นคนที่คุยง่าย แต่กับฉันคงไม่มีความอดทนขนาดนั้น เธอจะคิดว่าเป็นการขายลูกก็ได้ ยอมให้ลูกก็ได้ เธอมีความสามารถก็จงมาแย่งสิทธิ์การเลี้ยงดูจากมือของฉัน ธัสต้องไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ”

เมื่อกล่าวจบ ประเสริฐก็พากันญ่าจากไป

กันญ่าคอยเอาใจประเสริฐตลอดทาง

“คุณปู่ท่านใจเย็นๆ ก่อนนะคะ รอให้ลูกของหนูเกิดมาก่อน หนูยังรอให้ท่านช่วยหนูเลี้ยงเหลนอยู่นะคะ……”

แววตาประเสริฐหม่นลงแล้วหันไปมองกันญ่า

ถึงแม้เรื่องที่กันญ่าเคยทรยศเวธัส เขาจะรู้ตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ลูกของธัส เขาไม่อยากจะหักหน้าเธอ

ทุกอย่างรอให้เธอคลอดลูกออกมาแล้วค่อยว่ากัน

เมื่อเทียบกับณิชาแล้ว เขาย่อมยินดีที่จะให้กันญ่ามาเป็นหลานสะใภ้มากกว่า

น้ำเสียงก็อ่อนหวาน เอาใจเขาจนความโมโหจางหายไป……