บทที่ 321 ในที่สุดเขาก็ฟื้นแล้ว

เขาใส่ชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาว หลับตาลงอย่างสงบนิ่ง แพขนตายาวอันงดงามไร้การขยับเขยื้อน บนหลังฝ่ามือใส่สายน้ำเกลือ เหมือนว่าเพิ่งจะเปลี่ยนเป็นขวดใหม่ได้ไม่นาน และยังคงมีน้ำเกลือเต็มขวด

คุณหมอพูดว่าสมรรถภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งมาก น่าจะใช้เวลาไม่กี่วันก็จะฟื้นขึ้นมาแล้ว

เดิมทีประเสริฐอยากจะพาเขากลับประเทศทันที แต่ก็กลัวข่าวรั่วไหลออกไป จนทำให้เกิดสถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงภายในประเทศ ฉะนั้นจึงล้มเลิกความคิดนี้ออกไป และตัดสินใจรอให้เวธัสฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เรื่องนี้ถือเป็นการสร้างโอกาสอันประจวบเหมาะให้แก่ณิชา

พยาบาลพิเศษมองเห็นณิชาเดินเข้ามาจากริมระเบียง พลันตกใจทันที และชี้ไปในห้อง จึงหมุนลูกบิดเพื่อเปิดประตู หลังจากนั้นตนเองก็ยืนรออยู่ริมระเบียงเพียงคนเดียว เพื่อเว้นช่องว่างให้แก่พวกเขาได้อย่างเพียงพอ

ณิชาจ้องมองพยาบาลหนุ่มอย่างซาบซึ้ง พลันค่อยๆ เดินเขยิบมาอยู่ด้านหน้าเตียงของเวธัสอย่างเงียบเชียบ...

พลันชะเง้อมองแก้มอันซีดเซียวนิ่งสงบของเขา เนื่องด้วยความอ่อนแอ ทำให้ความบ้าคลั่งและความเข้มงวดจึงลดระดับน้อยลงกว่าปกติ และเพิ่มความอ่อนโยนมากขึ้น

ณิชาป้องปาก จู่ๆ เกิดความรู้สึกทั้งดีใจและเศร้าใจพรั่งพรูประสานกัน จนเกิดความรู้สึกเจ็บปวดตีขึ้นมาในหัวใจ...

ช่างดีจริงๆ ที่เขายังมีชีวิตอยู่

เธอนั่งอยู่ขอบเตียง ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ลูบไล้โครงหน้าอันลึกซึ้งของเขา โดยเริ่มจากดวงตาตาที่ปิดสนิทของเขาก่อนเป็นอันดับแรก ตามมาด้วยแพขนตาอันหนาทึบ และค่อยไล่ลงลากยาวลงมายังสันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางตามลำดับ...

ตอนที่ลูบไล้มุมปากของเขานั้น เธอชะงักการกระทำทันที

เธอค้นพบว่าทางด้านขวาของริมฝีปากล่างมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย จนตอนนี้ตกสะเก็ดแล้ว

ตอนที่อยู่บนรถนั้น จู่ๆ เขาก็ผลักเธอออก เธอกัดอย่างไม่รู้ตัว

“เวธัส ขอโทษนะ คุณต้องฟื้นมาเร็วๆ นะคะ” ณิชาสอดนิ้วประสานมือใหญ่ๆ ของเขา และเริ่มนวดให้เขาอย่างเชื่องช้า

ซึ่งเหมือนว่านวดจนร้อนมากขึ้น อุณหภูมิของเขาก็ยิ่งสูงขึ้น ก็หมายถึงพลังชีวิตของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น...

และก็ไม่รู้ว่าความนิ่งเช่นนี้จะอยู่กับเขาไปนานขนาดไหน ทั้งๆ ที่ณิชาพูดขอมาดูแป๊บเดียวก็จะออกไปแล้ว แต่กลับไม่เต็มใจที่จะออกไป

เมื่อผ่านไปสักพักใหญ่ ความเจ็บปวดบนร่างกายของเธอกลับทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น เหนื่อยจนลืมตาไม่ขึ้น จากความเหน็ดเหนื่อย

จังหวะที่เวธัสกระโดดลงจากรถช้าไปเพียงเศษเสี้ยว จนสมองกระแทกอย่างไม่ทันระวัง

แม้ว่าจะอยู่ในสภาพโคม่าก็ตาม สมองก็เจ็บปวดเจียนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ หัวคิ้วของเขาขมวดไว้แน่น พลันเกิดความรู้สึกว่ามีคนกุมมือของเขาเอาไว้ตอนที่ตกอยู่ในภวังค์ ทั้งนุ่มนวลและอ่อนโยน และเหมือนมีคนมากระซิบบางอย่างข้างหูของเขาอยู่บ่อยครั้ง

ข้อนิ้วของเขาขยับเล็กน้อย เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

ภายในห้องพักผู้ป่วยเปิดไฟสีเหลืองสลัวข้างผนังห้องเอาไว้หนึ่งดวง เขาเพิ่งลองขยับตัวเล็กน้อย จนค้นพบว่ามีมือเล็กๆ อันอ่อนนุ่มคู่นั้นกุมมือตนเองเอาไว้

บริเวณแผ่นหลังและต้นขาของเขาเจ็บปวดจนมีเกิดความรู้สึกฉีกขาดอยู่เป็นระยะ จนทำให้เขาสูดลมเย็นๆ เข้าปากอย่างอดไม่ได้

สายตามองไล่ตามมือเล็กข้างนั้นขึ้นไป ณิชากำลังนอนหลับสนิทพาดบริเวณขอบเตียง

เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย คลอเคลียอยู่ข้างแก้มอย่างไม่เชื่อฟัง จนปิดบังดวงตาอันงดงามของเธอทันที

พลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนตกหน้าผา ดวงตาฉายความโหดเหี้ยมออกมาแวบหนึ่งทันที

ครั้งนี้ถือว่าโชคช่วย ที่พวกเขารอดมาได้ เขาไม่มีวันให้เกิดเรื่องซ้ำสองขึ้นเป็นอันขาด!

พลันใช้มืออีกข้างหนึ่งปัดปอยผมประปรายของเธอออกจากตรงขมับ เวธัสชะเง้อคอมองหญิงสาวที่คอยเฝ้าตนเองอยู่ ครั้งนี้ เขาจ่ายด้วยราคาอันแสนเจ็บปวด ก็น่าจะรั้งให้เธออยู่ต่อได้แล้วมั้ย?

เวลานั้นเอง เวธัสสัมผัสได้ถึงหญิงสาวที่กุมมือไว้เริ่มดิ้นรนอย่างไม่สงบ และเริ่มเปลี่ยนมาหายใจเร่งรัดขึ้น--

“เวธัส อย่า...อย่าตายนะ...”

จากการละเมอเพ้อพกอย่างแผ่วเบา เหมือนว่าบริเวณหางตามีน้ำตาไหลออกมา ไม่รู้ว่ากำลังฝันอะไรอยู่

“ณิชา?” เวธัสรีบบีบมือเล็กของเธอทันควัน และเขย่าหัวไหล่ของเธอเพื่อปลุกให้ตื่นขึ้น “ตื่น...”

ณิชาถูกเขาเขย่าจนตื่นขึ้นมา แต่ยังคงอยู่ในสภาพท่ามกลางฝันร้าย จึงไม่ได้สติอยู่สักพัก แต่ก็จ้องมองผู้ชายที่จู่ๆ ก็ฟื้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่ด้านหน้าอย่างมึนงง น้ำตาทอประกายเอ่อล้นอยู่ในเบ้าตา

“ฝันร้ายเหรอ?” เวธัสยื่นมือออกไปปาดคราบน้ำตาที่อาบแก้มเธออยู่ เจ็บปวดรวดร้าวมาก