บทที่ 332 นี่มันเป็นการสร้างอารมณ์รู้หรือเปล่า

“เอาจริงๆ นะฉันก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน”

รวมถึงป้ายโฆษณาที่หล่นลงมาก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยหวาดหวั่นขนาดนี้มาก่อนเลย

ในเมื่อเวลานี้เขาว่องไวมากพอ ได้รับบาดเจ็บหนักมาก แต่อัตราการตายพูดยากมาก

ทว่าครั้งนี้ เขารู้อยู่เต็มอกว่ารถมีปัญหา แต่ก็ยังขับออกไปอย่างไม่รีรอ...

เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ ความรู้สึกซาบซึ้งและเจ็บปวดมันไม่สามารถเอามาผสมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นเรื่องเดียวกัน

ช่างเหมือนบุญกับบาป ไม่เพียงแต่การลบออกและยกเลิกโดยพึ่งพาในแบบฉบับความเรียบง่าย แต่ตอนที่เธอรู้ว่าเขา “ฟื้นคืนจากความตาย” กลับมาได้ในชั่วขณะนั้น ในใจพลันมีคนตัวเล็กๆ ค่อยพร่ำตะโกนเรียกเธออย่างไม่หยุดหย่อน--

เชื่อเขาอีกสักครั้ง ลองกล้าหาญอีกสักครั้ง

ดังนั้นเธอค่อยๆ ยอมแพ้ยกธงขาว พ่ายแพ้ให้กับการไล่ตามด้วยความบ้าคลั่งจากเขา

……

ภายในด้านข้างห้องพักผู้ป่วย เอกกำลังเอ่ยถึงเรื่องคนร้ายตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวกับเวธัส

ในเวลานั้นเขากับโทนี่ได้รับข่าวมา จึงรีบหักศอกรถกลับในละแวกนั้นทันที เวธัสตกจากหน้าผาไปแล้ว ส่วนณิชาก็สลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้นหญ้า

นอกจากนี้ยังมีคนร้ายอีกหลายคนที่เตรียมจะฆ่าณิชา...

ช่วงเวลาคับขันลูกน้องของเอกที่เป็นทหารรับจ้างปลิดชีพสองคนในกลุ่ม และรักษาชีวิตณิชาให้รอดไว้ได้

ส่วนอีกสองคนที่เหลือ หนึ่งในนั้นเป็นแก๊งเรียกค่าไถ่ที่เตชินท์เป็นคนไปหามา ถูกแทงบริเวณท้อง แต่รอดชีวิตมาได้ และรู้แค่ว่าเตชินท์อยู่ที่นี่

ส่วนอีกคนมีข้อมูลมากมาย แต่กลับซับซ้อนมาก

เขากับผู้ว่าจ้างได้เจรจาผ่านตลาดการซื้อ Bitcoin หลังจากได้รับเงินมัดจำเพื่อเอาชีวิตเวธัสแล้ว คนจ้างที่อยู่เบื้องหลังสุดเป็นใครกัน เขาไม่รู้สักนิด

“คุณเวธัสครับ คำพูดของเตชินท์กับคนร้ายคนนั้นเหมือนกัน ยังมีคนลึกลับคอยแอบซ่อนอยู่เบื้องหลังจริงๆ ครับ”

เอกก้มหน้าลง เพราะเกิดความรู้สึกละอายใจเพราะตนเองปกป้องเวธัสได้ไม่ดีพอ

“ต้องการเอาชีวิตฉัน งั้นก็ต้องคอยดูว่าพวกเขามีปัญญาพอสำหรับเรื่องนี้หรือเปล่า” ในขณะนี้เวธัสนอนพิงหัวเตียงที่ปรับให้สูงขึ้น แววตาเย็นชามาก

เอกพยักหน้าเล็กน้อย พลันถามทันที “แล้วจะจัดการกับคนร้ายและแก๊งลักพาตัวยังไงดีครับ?”

ภายในดวงตาดำขลับของเวธัส ฉายความโหดเหี้ยมออกมา

“มันไร้ประโยชน์แล้วนี่ ก็จัดการมันซะสิ”

ลักษณะท่าทางเรียบง่าย ราวกับเป็นการพูดออกมาว่าสภาพอากาศวันนี้ถือว่าไม่เลวเลย

เอกเข้าใจความหมายดีว่าหมายถึงฆ่าปิดปาก พลันพยักหน้าเล็กน้อย

……

หัวค่ำ ณิชานั่งทานอาหารเย็นเป็นเวธัสในห้องพักผู้ป่วย

โทนี่ได้สั่งอาหารที่มีโภชนาการที่คนป่วยสามารถรับประทานได้เอาไว้

ทั้งๆ ที่เวธัสควรจะนอนอยู่บนเตียง แต่กลับไม่ใช่ แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็นแต่ก็เข็นไปทั่ว

ตอนที่ณิชามาถึงนั้น เขาเพิ่งจะควบคุมรถเข็นมุ่งหน้าไปยังระเบียงด้านนอก พลันชะเง้อมองไกลๆ อยู่เงียบๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มจางๆ ซึ่งไม่รู้ว่ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ แสงอาทิตย์อัสดงอาบรอบตัวของเขา แสดงให้การใช้ชีวิตสุขสงบแบบนี้ต่อไปเรื่อยก็ดีมาก

จิตใจคิดไม่ดีของณิชาเริ่มต้นขึ้น พลันแอบเดินเข้าไปหา ฉวยจังหวะตอนที่เขาไม่ทันสังเกตแอบปิดตาเขาเอาไว้

“เดาสิคะฉันคือใคร?”

เธอจงใจกดเสียงให้ทุ้มต่ำ เมื่อได้ยินก็ไม่สามารถแยกแยะออกว่าเป็นชายหรือหญิง

เวธัสยกมือขึ้น พลันทับหลังฝ่ามือของเธอ “กลิ่นน้ำหอมการ์ดิเนียมันทรยศคุณแล้วครับ”

“ไม่สนุกเลย” ณิชายังไม่ยอมเอามือลง พลันปิดตาทั้งสองข้างของเขาต่อ “คุณก็ไม่เล่นด้วยสักหน่อยเลย แกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันหน่อยไม่ได้เหรอคะ?”

เสียงอ่อนหวานเหมือนแปรงอันเล็กๆ พลันโบกพัดอยู่บนขั้วหัวใจอย่างแผ่วเบา ในหัวใจเวธัสอ่อนระทวยอย่างไม่รู้ความ

“ครับ ไม่ทราบคุณผู้หญิงที่อยู่ทางด้านหลังของผม คือใครเหรอครับ?”