บทที่ 43 ฐานะเปลี่ยนอีกครั้ง

ชายคนนั้นเอนหลังพิงเก้าอี้ กางสมุดจดบนโต๊ะและกวาดสายตาไปทางณิชาด้วยแววตาที่ชั่วร้าย

ณิชารู้สึกตามสัญชาตญาณว่าวิธีที่เขาสอบปากคำเธอนั้นทำให้เธออึดอัดมาก

“เขาเป็นคู่หมั้นของฉันเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ตอนนี้ไม่มีความสัมพันธ์อะไรแล้ว”

“ตามคำให้การของครอบครัวผู้ได้รับบาดเจ็บ คุณยังไปที่อิมพิเรียลคลับในคืนที่ฐานภพถูกทำร้าย ด้วยรายได้ปัจจุบันของคุณ คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะไปที่นั่นเลย คุณไปทำอะไร? คุณต้องการที่จะขอให้ฐานภพกลับมาคบกับคุณอีกครั้ง แต่ฐานภพมีแฟนและปฏิเสธคุณ ดังนั้นคุณจึงโกรธและจ้างวานทำร้ายคนใช่ไหม??!”

“ไม่ใช่แบบนี้นะ!”

ณิชาตระหนักว่าเขาแอบสืบความจากเธอและน้ำเสียงของเขาก็เฉียบขาด “คืนนั้น ฐานภพกำลังจัดฉากให้ฉันขึ้นไป เขามอมไวน์ฉันและตั้งใจจะข่มขืนฉัน แต่โชคดีที่ฉันได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนในภายหลัง มิฉะนั้นตอนนี้ฐานภพควรจะนั่งอยู่ตรงนี้”

“เพื่อน? เพื่อนคนไหน?”

ชายคนนั้นเขียนคำสองสามคำลงบนบันทึก จากนั้นเงยหน้าขึ้นถามเธออีกครั้ง

ณิชาไม่ต้องการให้เวธัสมาเกี่ยวข้อง การเปิดเผยภาพถ่ายนั้นทำให้เกิดข่าวลือมากมายแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีคู่หมั้นกันญ่าด้วย

เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พูดอย่างดื้อรั้น “สรุปคือคืนนั้นฉันเมาแล้วและไม่มีโอกาสก่ออาชญากรรม แทนที่จะสอบสวนฉันที่นี่ ไม่ไปหาคนที่ทำร้ายฐานภพล่ะ ฉันบริสุทธิ์!”

“บริสุทธิ์?” ได้ยินดังนั้น ชายคนนั้นก็เยาะเย้ยและมองเธออย่างเอียงๆ “เมื่ออาชญากรเข้ามาครั้งแรก เขาก็บอกว่าเขาบริสุทธิ์ทั้งนั้นเว้นแต่คุณจะบอกมาว่าใครช่วยคุณ เราตรวจสอบคำสารภาพเสร็จก็จะปล่อยคุณไป”

ณิชาขมวดคิ้ว “ฉันเมาจริงๆ ฉันไม่รู้อะไรเลย ...”

“ปัง!”

ชายคนนั้นทุบโต๊ะและจ้องมาที่เขาอย่างกระหายเลือด “ณิชา เป็นหน้าที่ของพลเมืองที่จะต้องร่วมมือกับการสืบสวน ผมคิดว่าคุณรู้ว่ามีปัญหากับกล้องวงจรปิดที่ชั้นบนสุดของอิมพิเรียลคลับในคืนนั้น ดังนั้นคุณก็เอาแต่อ้างโน่นอ้างนี่ ที่จริงแล้วคุณก็ได้จ้างให้ใครสักคนไปทำร้ายฐานภพ...”

ร่างกายของณิชาสั่นเล็กน้อยหลังจากถูกตะโกนใส่และเธอก็ประหลาดใจ

กล้องวงจรปิดมีปัญหา?

เวธัสทำเหรอ?

ก็ใช่ ฉากเช่นการต่อสู้ของเขากับฐานภพย่อมไม่สามารถเปิดเผยให้บุคคลภายนอกได้เห็น

ความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนแก้มขาว

“ถ้าคุณพบหลักฐานก็ฟ้องฉันได้เลย” ณิชาวางมือบนโต๊ะสอบปากคำอย่างเหนื่อยอ่อน “ ยังไงคุณก็กักฉันไว้สูงสุดแค่ 48 ชั่วโมงและฉันจะไม่ยอมรับในสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ”

“ผมคิดว่าคุณไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตานะ...”

ชายคนนั้นแสดงท่าทีเย้ยหยันที่ร้ายกาจยิ่งกว่า...

ณิชาต้องการพูดอะไรมากกว่านี้แต่อีกฝ่ายก็หันหลังและจากไป

ในครึ่งวันถัดไป ณิชาได้สัมผัสการทรมานต่างๆ เพื่อให้เธอสารภาพความจริงออกมา

เธอไม่ได้รับน้ำและอาหาร และเธอไม่ได้รับอนุญาตให้นอนหลับ มีโคมไฟขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะสอบสวน แสงที่จ้าส่องลงมาทำให้เธอตาพร่า และเธอไม่สามารถลืมตาได้ แต่ก็ไม่ทำให้เกิดบาดแผลใดๆ

การเปิดรับแสงจ้าเป็นเวลานานทำให้ดวงตาของณิชาเปลี่ยนเป็นสีแดง

ในตอนแรกน้ำตายังคงไหล แต่น้ำตาค่อยๆ แห้งลงและดวงตาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยทราย ถูกขยี้และเจ็บ

เธอเป็นหวัดอยู่แล้ว ซึ่งจะทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัวด้วยแสงจ้า ทำให้อาการปวดหัวของเธอมากขึ้น

“พวกคุณกำลังบีบให้สารภาพ!ฉันขอทนาย! พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้...” เธอตะโกนไปทางประตู แต่ร่างของเธอถูกล่ามไว้กับโต๊ะ หลุดไม่ได้

ด้านนอกประตู เจ้าหน้าที่ปฏิบัติหน้าที่คนอื่นๆ เข้ามาหลังจากได้ยินเสียงเรียกของณิชา

“กพลทำแบบนี้จะเกิดเรื่องไหม?”

“หลักฐานอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว แต่เธอไม่ยอมบอกความจริง ไม่ต้องห่วง ฉันเจออาชญากรประเภทนี้มามากแล้ว ไม่มีอะไรหรอก” ชายที่ชื่อกพลโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“แต่……”

“ฉันมีลำดับความสำคัญ คนไม่ตายหรอก”

เสียงของทั้งสองค่อยๆ หายไป และสภาพแวดล้อมก็เงียบลงอีกครั้ง

ณิชาเวียนหัว ร่างกายของเธอก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆ มือเท้าไม่มีแรงยกขึ้น...