บทที่ 44 ลูกมาช่วยหม่ามี๊

“ผู้รับผิดชอบของพวกคุณอยู่ที่ไหน” ปัณณ์ต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อพบกับชายที่ปฏิบัติหน้าที่

แว่นกันแดดสีดำสุดเท่คู่หนึ่งบนสันจมูกสูงและละเอียดอ่อน ซึ่งตัดกับผิวขาวและผิวที่อ่อนโยน เพิ่มความเข้มงวดเล็กน้อย แต่ด้วยส่วนสูงของเขา บรรดาผู้ชายต่างพากันส่งเสียงหัวเราะ

“หนูมาหาหัวหน้าของเรา หนูเป็นอะไรกับเขา ?”

กรามที่เย่อหยิ่งของเด็กน้อยยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาพองขึ้น “ผมชื่ออรัล ลูกชายของเวธัส เรียกให้เขาออกมาหาผม”

อากาศเงียบไปครู่หนึ่ง

ชายคนนั้นมองดูเด็กตัวน้อยที่อยู่ข้างหน้าเขาและตกใจ “เว...ลูกชายของคุณเวธัส?”

คุณหนูของตระกูลสนธิไชย?

มีข่าวลือว่าคุณหนูยังอายุไม่ถึงสี่ขวบ

คงจะเป็นเหมือนเด็กน้อยคนนี้...

ปัณณ์กดมุมปากของเขาและเม้นปากอย่างพอใจ “เร็วสิ เรียกเขามาหาผม!”

ชายคนนั้นจึงพาปัณณ์เข้าไปในห้องโถงด้วยความสงสัย

ในที่สุดก็เข้ามาในห้องโถง ปัณณ์เดินไปรอบ ๆ ด้วยขาสั้นสองข้างเหมือนสุนัขล่าเนื้อที่กำลังมองหาณิชา

แต่มีกลิ่นแปลกๆ ที่นี่ และเขาก็ไม่ได้กลิ่นของณิชา

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินเตร่ไปรอบๆ ในขณะที่มองหาณิชา

ชายคนนั้นเพียงแค่ขยิบตาให้เพื่อนร่วมงานอีกคนที่ปฏิบัติหน้าที่และขอให้เขาโทรหาแผนกต้อนรับของสนธิไชยกรุ๊ป เพื่อตรวจสอบตัวตนจริงของคุณหนู

เมื่อเขาหันหัว เขาเห็นร่างกายที่ว่องไวของปัณณ์วิ่งไปที่ทางเดินของห้องสอบสวน...

เขารีบวิ่งเข้าไปสามหรือสองก้าว หยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก โค้งคำนับและยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนู ข้างหน้าเป็นห้องสอบสวน มีอาชญากรมากมายที่ไม่ยอมสารภาพ...”

“ทำตามที่ผมบอก อย่าพูดโดยไม่ถาม แล้วเปิดประตูให้ผม! ให้โทรเรียกพ่อด้วยไหม” ริมฝีปากสีชมพูของเด็กน้อยเปิดและปิดลง เต็มไปด้วยความเกรงขาม

ยากที่จะสงสัยในตัวตนของเขา...

“นี่……”

“ ถ้ายังไม่เปิดประตูอีก ผมจะโกรธแล้วนะ!”มือเล็กๆ ของปัณณ์ท้าวเอว ราวกับว่าเขากำลังจะเข้าไปดู