บทที่ 446 ถูกเปิดเผย

เวธัสไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกับท่านประเสริฐ เขาไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับการประชดประชันของเขา

ราวกับว่าท่านประเสริฐปล่อยหมัดออกไป ต่อยเข้าที่สำลี ไม่มีอะไรกลับมา

เขาเคลียร์ลำคอ ในที่สุดเขาก็สงบลง ท่าทีของเขาก็อ่อนโยนขึ้น เริ่มจากเหลนชายตัวเล็กๆ จ้องมองที่ถุงกล่องของขวัญในมือของเขาแล้วโบกมือให้เขา "อรัลมานี่สิ คุณทวดอยู่ที่แล้ว"

อรัลเหลือบมองเวธัส เวธัสเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร

“ทำไม ฉันกับเหลนจะเล่นด้วยกัน ยังต้องไว้หน้าใครด้วยเหรอ” ท่านประเสริฐอารมณ์ขึ้นทันที

เขาอุดอู้อยู่ในโรงพยาบาลหลายวันแล้ว โรงพยาบาลควบคุมการกินอาหารอย่างเคร่งครัด ทุกวันต้องกินของอ่อนๆ ไม่มีใครคุยเป็นเพื่อนเขา เมื่อได้เห็นเด็กน้อยน่ารัก ก็ต้องอยากเล่นกับอรัลเป็นธรรมดา

เวธัสลูบหัวเจ้าตัวเล็ก "ไปสิ"

จากนั้นอรัลจึงเดินไปที่ขอบเตียงของท่านประเสริฐ เปิดกล่องของขวัญในมือ แล้วหยิบกล่องสีดำเล็กๆออกมา

“คุณทวด ผมได้ยินว่าคุณป่วย ผมไม่มีของขวัญจะให้ ก็เลยซื้อนาฬิกาพลังงานแสงอาทิตย์ หวังว่าคุณชอบนาฬิกาเรือนนี้นะครับ ตราบใดที่ดวงอาทิตย์ไม่ดับ มันก็จะเดินต่อไปได้เรื่อยๆ”

เดิมลุงพรยังรู้สึกแปลกๆ ที่เวลาคนมาเยี่ยมคนไข้ก็จะมอบดอกไม้ไม่ก็กระเช้าผลไม้ ทำไมเจ้าหนูคนนี้ถึงให้นาฬิกา

จากนั้นก็เข้าใจในทันที แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านประเสริฐ คุณหนูอวยพรให้คุณอายุยืน!"

ท่านประเสริฐยิ้มกว้างจนปากปิดไม่หุบ “ดีเลย ดีมาก”

“คุณทวดครับ ผมใส่ให้นะ” น้องอรัลเปิดกล่อง มีนาฬิกาสีเงินขาวชวนน่าดู

นาฬิกาทำได้อย่างดี เรียบง่ายแต่มีสไตล์ เหมาะสำหรับทุกกลุ่มอายุ ท่านประเสริฐยืนมือออกไปอย่างมีความสุขทันที หลังมือสูญเสียความชุ่มชื้นเนื่องจากความชรา มีรอยย่น มีรอยจุดๆและกระเยอะ เทียบกับมือของรัลที่ขาวเนียนตัดกันอย่างเห็นได้ชัด

อรัลปลดนาฬิกาออกอย่างระมัดระวังแล้ววางบนข้อมือของท่านประเสริฐ

เมื่อมองดูรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความรักของคุณทวด ก็มีความรู้สึกผิดแวบเข้ามาในหัวใจของเขา

แม้ว่าจะไม่รู้ว่าพ่อใส่อะไรเข้าไปในนาฬิกา แต่มันต้องมีจุดประสงค์อื่นที่เขาขอให้ตนมอบนาฬิกานั้นให้กับท่านประเสริฐ

ทันใดนั้นก็คิดถึงว่าต้องจากกันกับหม่ามี๊ เขาก็ใจแข็งขึ้นมาทันที ยิ้มให้ท่านประเสริฐราวกับว่าไม่มีอะไร “ใส่เสร็จแล้วครับ คุณทวดคิดว่าสวยไหมครับ”

“นาฬิกาที่เหลนเลือกมาให้ต้องสวยอยู่แล้วสิ” ประเสริฐยังคงยิ้มอย่างไร้เดียงสา ใบหน้าแก่ๆของเขาเต็มไปด้วยรอยย่น ซึ่งทำให้อรัล รู้สึกผิดมากขึ้นอีก เขาก้มหน้าแล้วหาข้ออ้าง ให้ลุงพรให้พาเขาไปที่ห้องน้ำ

ในห้องผู้ป่วย เหลือเพียงเวธัสกับท่านประเสริฐสองคน ไม่มีอรัลที่เป็นเหมือนตัวทำลายบรรยากาศ บรรยากาศระหว่างพวกเขาก็เริ่มอึดอัดขึ้นเล็กน้อย

“บอกฉันมา ก้อยกับลูกในท้องของเธอ แกจะทำยังไง”

ท่านประเสริฐไปถามก้อยหลังเกิดเรื่องมาแล้ว

ก้อยบอกว่าเธอมีลูกของเวธัสแล้ว บวกกับสถานะปัจจุบันของเธอ ทั้งสองคนสามารถเรียกได้ว่าเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้าง!

แววตาของเวธัสมองท่านประเสริฐจับนาฬิกานั้นไม่ได้หยุด ท่าทีสงบนิ่ง "บทเรียนที่ได้จากกันญ่ายังไม่เข็ดเหรอ คุณปู่แน่ใจหรือว่าเด็กในท้องก้อยเป็นของผม"

“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ฉันตรวจสอบแล้ว การผ่าตัดทำหมันของแกก็กลับมาเป็นปกติแล้ว ถ้าไม่ได้ทำอะไรกับก้อยจริงๆ เธอจะกล้าใส่ความแกเหรอ"

หลังจากเรื่องกันญ่า ประเสริฐก็ระวังเรื่องนี้เป็นพิเศษ

เขายังตรวจสอบสิ่งที่ก้อยพูดในคืนนั้นด้วย ว่าเวธัสพาเธอไปที่โรงแรมจริงๆ

ถ้าไม่อย่างนั้น เขาจะให้เวธัสรับผิดชอบก้อยได้ไง

“คุณปู่อยากจะทำอะไรก็ตามใจ แต่ ก้อยไม่คู่ควร" เป้าหมายของเวธัสสำเร็จแล้ว เขาไม่อยากจะอยู่พัวพันอะไรต่อแล้ว

“ถ้าเธอไม่คู่ควรแล้วใครคู่ควร ณิชาเหรอ ลูกสาวฆาตกร ผู้ดีตกอับ ข้อไหนเข้าตาแกล่ะ” ประเสริฐโกรธจนหน้าดำ รีบลุกขึ้นมานั่งบนเตียง