บทที่ 447 คุณย่าศิริจันทร์โดนจับเป็นตัวประกัน

เสียงเพลงกล่อมเด็กดังก้องอยู่ในหู หัวใจที่กระสับกระส่ายของณิชาก็ค่อยๆถูกปลอบโยน

คอยบอกตัวเองว่า...

ความฝันตรงข้ามกับความจริงเสมอ พ่อจะไม่เป็นไร!

เธอเลิกกับเวธัสไปแล้ว ประเสริฐไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายพ่อเธออีก...

เจนนี่รู้ว่าเมื่อคืนณิชาฝันร้าย สีหน้าท่าทีของเธอดูแย่ไปหมด

งานเลี้ยงนับญาติที่ตระกูลรุ่งโรจน์จัดให้ก้อยกำลังจะเริ่มขึ้น ไม่ว่ายังไงก็ดูดีแพ้คนอื่นไม่ได้ เจนนี่บังคับให้ณิชาไปคลับเสริมสวยชั้นน้ำ

ณิชาไม่อยากดูโทรม ก็เลยไปด้วย

นี่เป็นร้านชั้นนำ มีรถหรูหลายคันจอดอยู่ที่ชั้นล่าง เจนนี่ขับรถโปโลน้อยของเธอ หาที่จอดรถอยู่นาน กลับรถอยู่หลายครั้งก็ไม่มีที่ให้จอด ในที่สุดรปภ.ก็หาที่โล่งให้เจนนี่จอดรถ

ทั้งสองเข้าไปในคลับ พนักงานที่อยู่ตรงนั้นก็พาไปที่ชั้นบนสุด

ตอนที่เข้ามาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเป็นผู้ดีมากนั่งอยู่บนโซฟา เธอแช่เท้าเสร็จแล้ว พนักงานกำลังเช็ดคราบน้ำที่เท้าให้ และกำลังจะไปเอารองเท้าของเธอมาให้...

ผู้หญิงคนนั้นก็เห็นเจนนี่กับณิชาเช่นกัน ในตอนที่สบตากันก็มีคำคำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของณิชา

โลกมันกลมจริงๆ

เป็นก้อยจริงๆด้วย

ตอนที่ก้อยเหลือบเห็นณิชากับเจนนี่ ตาของเธอเบิกขึ้นอย่างจองหอง เอามือปิดปากแล้วหัวเราะเยาะ “พวกเธอยังมีอารมณ์มาเสริมสวยอยู่อีกเหรอ แต่ก็ถูกนะ คุณเวธัสไม่เอาเธอแล้ว เดี๋ยวเธอก็กลายเป็นผู้หญิงถูกทิ้ง ถ้าไม่บำรุงดีๆหน่อย เดี๋ยวก็ไม่มีผู้ชายคนไหนเอาแล้ว！ มาเถอะ ฉันจะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือณิชา ผู้หญิงที่คุณเวธัสไม่เอาแถมยังเป็นลูกสาวของฆาตกรด้วยนะ...”

เจนนี่ไม่พอใจท่าทีของก้อยมาก แต่ไม่ทันให้เธอได้พูดอะไร ณิชาก็ดึงเธอออกมาทันที

ที่นี่มีไว้เสริมสวย จะมาโกรธกับเธอทำไม

เธออยากจะจองหองก็ให้เธอได้ทำอีกวันสองวันเถอะ...

ก้อยคิดว่าณิชากลัวตัวเองก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นไปอีก อารมณ์ดีบอกให้ช่างฝีมือทำหน้าให้อีก

ช่างในคลับต่างเป็นคนธรรมดา พวกเขาไม่กล้าทำให้ผู้หญิงรวยๆเหล่านี้ไม่พอใจ

เพียงแค่แอบมองเล็กน้อยก่อนที่ณิชากับเจนนี่จะเข้ามาในห้อง

“ฉันอยากจะฉีกหน้าของนังก้อยซะเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใช้วิธีการไร้ยางอายแบบนั้นติดต่อกับประเสริฐ มันจะมีวันที่เธอได้ลำพองตนขนาดนี้ไหม” เจนนี่ด่าแทนณิชา

ณิชากลับปลอบเจนนี่ว่า "ไม่เป็นไร เราไม่ต้องโกรธหรอก เธออยากจะพูดอะไรก็ปล่อยไป"

"เธอใจดีเกินไปแล้ว" เจนนี่ยกแขนเสื้อขึ้นมา หน้าบูดบึ้ง “ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะเข้าไปตบสักทีสองทีแล้ว..."

นางอยากตบนังร่านมานานแล้ว!

ณิชาเทน้ำมะนาวหนึ่งแก้วให้เธอ "รักษาภาพลักษณ์หน่อย เธอเป็นศิลปินนะ ถ้าโดนปาปารัสซี่ถ่ายเข้า เธอยังอยากมีชื่อเสียงอยู่ไหม"

“หัวขาดก็ได้ เลือดตกยางออกก็สบาย ชื่อเสียงไม่มีก็ได้ แต่ฉันจะไม่ปกป้องเอไม่ได้!"

ณิชาใจอ่อนลง จากคำแนะนำของช่าง ก็ทำโปรแกรมการดูแลผิวหน้า

ตอนที่ทำเสร็จแล้วเดินลงมา ก็เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมาแล้ว

ตอนที่ทั้งสองลงบันไดไป ก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง

เมื่อมองหาที่มาของเสียง ผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมาบนถนนก็ล้อมกันป็นวงกลม ชายร่างกำยำที่มีรอยสักที่แขนของเขารัดคุณย่าคนหนึ่งที่คอ โบกมีดคมในมือไปมา ดวงตาของเขาดูดุร้าย เขาตะโกนเสียงดังว่า “นังแก่ แกบังคับให้ฉันจนมุมทำให้ฉันล้มละลาย ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยชีวิต!”

เมื่อชำเลืองดูท่ามกลางฝูงชน ณิชาก็เห็นเข้ากับ

คนที่ผู้ชายคนนั้นจับเป็นตัวประกันอยู่คือคุณย่าศิริจันทร์!

ผู้คนจากทุกทิศทุกทางล้อมคนร้ายคนนั้นกับคุณย่าศิริจันทร์