บทที่ 448 ณิชาต่างหากที่เป็นหลานสาวที่แท้จริงของตระกูลรุ่งโรจน์

คนร้ายมองณิชากับเจนนี่ที่วิ่งออกมาจากฝูงชน

เจนนี่เป็นศิลปิน จึงต้องสวมหน้ากากเวลาอยู่ข้างนอกตลอด ดังนั้นคนที่เขาสนใจคือณิชา

“อะไรจะดีไปกว่าการได้ล้างแค้นตระกูลรุ่งโรจน์เหรอ" เพราะความตื่นเต้นใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยว ดูน่าเกลียดมาก ดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้าตา

ยกนิ้วมือเรียวชี้ไปที่ก้อย “คนแก่ส่งคนหนุ่มถึงจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่สุดในโลก นั่นคือคุณหนูของตระกูลรุ่งโรจน์ เป็นของล้ำค่าของคุณย่าศิริจันทร์ คุณจับคุณย่าเป็นตัวประกัน เธออายุมากแล้ว จริงๆก็อยู่ได้อีกไม่เท่าไหร่ แต่คุณหนูคนนี้ไม่เหมือนกัน เธอยังสาวยังสวย...”

ตามคำบอกของณิชา นัยน์ตาของชายคนนั้นก็ลุกวาว หันไปมองก้อยทันที

เหมือนกับแมวได้เห็นปลา นักล่าเห็นเหยื่อ...

มันเป็นแววตาที่น่ากลัวชวนให้คนขนลุก!

ก้อยชาไปหมดแล้ว เธอจ้องไปที่ณิชา แล้วตะโกนอย่างแรง "เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไร นี่ยายของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง ไปให้พ้น..."

"นั่นเป็นหลานสาวของฉันเป็นชีวิตของฉัน เธอเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ ชีวิตเธอเพิ่งเริ่มต้น อย่าแตะต้องเธอ จับฉันเป็นตัวประกันน่ะดีแล้ว...” จู่ๆคุณย่าศิริจันทร์ก็พูดกับชายคนนั้นอย่างอึกอัก

มีหมอกบางๆปกคลุมดวงตา กังวลมาก

บวกกับเดิมเธอก็เป็นคนแก่ ผมขาวไปหมดแล้ว คนร้ายมองมาที่เธอแล้วมองไปที่ก้อยทันใดนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองทำพลาดไป

หลานสาวต่างหากที่เป็นชีวิตของเธอ...

ชายคนนั้นยิ้มและจ้องก้อยอย่างดุดัน "แก มานี่ แล้วฉันจะปล่อยนังแก่นี่ไป..."

"ไม่นะ..." ก้อยหดตัวด้วยความกลัว

เมื่อเห็นเช่นนั้น นักเลงก็เย้ยหยัน ปลายมีดที่อยู่ที่แขนคุณย่าศิริจันทร์ก็เลื่อนจากบนลงล่าง แผลเปิดออก เลือดหยดลงบนพื้น เป็นรูปดอกไม้บาน

“อย่าทำร้ายคุณย่า……” ตุ๊กประหม่าจนหัวใจแทบจะหยุดกะทันหัน รีบพูดกับก้อย ” คุณหนู คุณไปเปลี่ยนตัวกับคุณย่าสิ คุณย่าแก่มากแล้ว ท่านทนทรมานไม่ไหว คุณวางใจเถอะ ตระกูลรุ่งโรจน์จะคอยดูความปลอดภัยของคุณ บอดี้การ์ดจะช่วยคุณเอง...”

ณิชาก็เกลี้ยกล่อมก้อย “เธอพูดตลอดไม่ใช่เหรอว่าคุณย่าเป็นคนที่เธฮรักที่สุด ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องแสดงความกตัญญูกตัญญูแล้ว ช่วยคุณย่าศิริจันทร์ไว้ได้ ถือเป็นความสำเร็จ..."

ฟันของก้อยยังคงสั่นไม่หยุด

ใช่แล้ว ถ้าเธอสามารถช่วยคุณย่าศิริจันทร์ได้ แม้ว่าตัวตนของหลานสาวจอมปลอมของเธอจะถูกเปิดเผย คุณย่าศิริจันทร์ก็จะเป็นหนี้ชีวิตเธอเช่นกัน จะไม่ทำให้เธอลำบากแน่

เมื่อคิดได้แบบนี้ ก้อยก็เดินไปหาคนร้ายอย่างลังเล

แต่ยิ่งเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ ก้อยก็ยิ่งรู้สึกถึงการอยากฆ่าให้ตายของคนร้ายมากขึ้นเท่านั้น

ตอนที่กำลังจะจับเธอเป็นตัวประกัน ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นอย่างชั่วร้าย แม้แต่มีดในมือก็สั่นขึ้นๆลงๆ...

มีดเล่มนั้นบาดผมของคุณย่าศิริจันทร์ขาดไปหลายเส้น จากความไม่ตั้งใจ

ประกายมีดเย็นวาบผ่านดวงตาของ ก้อยเธอกรีดร้องด้วยความสยดสยอง กอดหัวแล้วหลบกลับมา แต่ทันทีที่เธอหันหลังกลับ ตุ๊ก และบอดี้การ์ดร่างกำยำสองสามคนก็จ้องมาที่เธอ ราวกับว่าถ้าเธอกล้าที่จะถอยกลับ ก็จะโยนให้คนร้าย จู่ๆเธอก็ตะโกน

"ฉันไม่ใช่หลานสาวของเธอ ฉันเป็นตัวปลอม ณิชาคือหลานสาวแท้ๆของเธอ ถ้าจะจับก็ไปจับเธอซะ..."

คนร้ายเห็นลูกไก่ที่กำลังจะมาอยู่ในกำมือบินไป ก็หงุดหงิดแล้วตะโกน "หยุดแสดงสักที ฉันได้ยินคนพวกนี้เรียกแกว่าคุณหนู!"

ก้อยรีบร้อนจนตาแดงก่ำ เธอก็ส่ายหัวสุดชีวิต "ไม่ ไม่ ฉันไม่ใช่จริงๆนะ ณิชาโน่น คุณเห็นไหมว่าเธอคล้ายกับคุณย่าศิริจันทร์ มากเลย คุณเปลี่ยนตัวเป็นเธอ คุณย่าจะเสียใจมากกว่าอีก"

เมื่อสิ้นเสียงของ ก้อยคนทั้งตระกูลรุ่งโรจน์ รวมทั้งคุณย่าศิริจันทร์ก็ตกใจมาก