บทที่ 449 คุณยาย ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น

เธอเก็บก้อยไว้นานขนาดนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าที่เธอต้องการค้นหาที่อยู่ของหลานสาวที่แท้จริงผ่านตัวเธอ กำไลข้อมือนั้นจู่ๆจะโผล่มาอย่างไร้สาเหตุไม่ได้...

แต่ตอนนี้ ก้อยยอมรับเองกับปากว่า ณิชาคือหลานสาวของเธอ

ทั้งหมดนี้เป็นความจริงใช่ไหม

ณิชาไม่ใช่ลูกสาวของสุขุมหรอกเหรอ ดังนั้นกานต์รวีก็ไม่เคยไปจากเมืองพร...

ความคิดนับไม่ถ้วนแวบเข้ามาในหัวคุณย่าชั่วขณะหนึ่ง

ณิชาหันไปมองแววตาแดงๆของคุณย่า แล้วปลอบว่า “อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปเลยค่ะ เหตุการณ์เมื่อกี้วิกฤต คนร้ายก็ดุดัน ฉันต้องให้เขาใจเย็นก่อน ก็เลยแกล้งทำเป็นหลานสาวคุณ...”

“เธอ...ไม่ใช่เหรอ” นัยน์ตาตื่นเต้นของคุณย่าศิริจันทร์ค่อยๆหรี่ลง

ณิชาก็มีความสงสัยในใจว่า ทำไมกำไลข้อมือฟินิกซ์ที่สืบเชื้อสายมาจากตระกูลรุ่งโรจน์ ถึงมาอยู่ที่ตระกูลสภานนท์ แต่ตอนนี้มีเรื่องเยอะมาก เธอจึงคิดไปมั่วๆให้จบไป

ปัจจุบันเธอไม่มีหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ได้ว่าแม่ของเธอมีความเกี่ยวพันกับตระกูลรุ่งโรจน์

บางทีกำไลข้อมือนั่นอาจได้มาโดยบังเอิญล่ะมั้ง

เธอยิ้มและส่ายหัว

ชาลีเห็นมือทั้งสองประสานกันก็อดไม่ได้ “คุณย่าครับ ผมมีบางอย่างที่ยังไม่ได้บอก ที่จริงแล้ว…”

“คุณยายคะ!”

ชาลีเพิ่งพูดเปิด ก้อยก็พาหมอจำนวนมากเข้ามา

ดวงตาของ ก้อยเต็มไปด้วยน้ำตาใสๆ และสั่งให้หมอทำการตรวจคุณย่าศิริจันทร์อย่างละเอียด จากนั้นก็ผลักณิชาออกไป ตัวเองร้องไห้และคุกเข่าลงข้างเตียงของคุณย่าศิริจันทร์ ดึงมือของคุณย่ามา ทำตัวน่าสงสาร

“คุณยาย ในที่สุดก็ตื่นแล้ว หนูเป็นห่วงคุณยายมากเลย… อย่าโทษฉันนะคะ เมื่อกี้มันอันตรายเกินไป ฉันเห็นว่าพี่ชาลีลงจากรถมาแล้ว ก็อยากจะเบี่ยงเบนความสนใจของคนร้าย หนูเลยโกหกว่าไม่ใช่หลานสาวของคุณ คำพวกนั้นฉันแค่แกล้งบอกคนร้าย คุณย่าอย่าเชื่อนะคะ..."

คุณย่าศิริจันทร์ระงับความโกรธไว้ ยัยโง่นี่แหละที่เกือบส่งเธอไปตายแล้ว

เธอดึงก้อยขึ้นมา

“เด็กโง่ ยายจะไม่เชื่อเธอได้ยังไง เธอมีกำไลที่ส่งต่อให้ลูกสาวคนโตของตระกูลรุ่งโรจน์เชียว แต่ต่อไปอย่าประมาทนะ โชคดีที่มีคุณณิชาและชาลีวันนี้"

“คุณย่าไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกค่ะ" เพียงเพราะเธอเป็นคุณย่าของชาลีและเจนนี่ เธอก็นั่งนิ่งฉยๆไม่ได้แล้ว

ก้อยนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้อยู่เมื่อกี้นี้ ไม่รู้ว่าคุณย่ากับณิชาพูดอะไรกัน

ณิชาคงฉวยโอกาสพูดจาไม่ดีใส่ตัวเองแน่ๆ

โชคดีที่คุณยายยังเชื่อตัวเอง ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หันหัวอย่างเย่อหยิ่งทำท่าเยาะเย้ยให้ณิชา

“ลำบากคุณณิชาจริงๆ นะคะ แต่ถึงวันนี้ไม่มีคุณ พี่ชาลีก็ฉลาดออกขนาดนั้น คุณยายก็ปลอดภัยแน่นอน ตอนนี้ฉันกับหมอก็อยู่ที่นี่แล้ว เราจะดูแลคุณยายเอง เมื่อกี้ฉันบอกให้ตุ๊กเตรียมเช็คให้คุณแล้ว ถือเป็นค่าตอบแทนของคุณ”

ณิชาชำเลืองมองก้อยในเมื่อเธอไม่ชอบหน้าเธอมากขนาดนี้ เธอก็ไม่คิดที่จะอยู่นาน

พวกเขายังมีโอกาสได้พบกันอีก

“คุณย่าพักผ่อนเยอะๆนะคะ ฉันไปก่อน"

"เดี๋ยวก่อน" คุณย่าศิริจันทร์ไม่อยากให้ณิชาจากไปเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมื่อกี้ก้อยบอกว่าเธอเป็นหลานสาวของตน มันเหมือนก้อนหินตกลงไปในทะเลสาบ พื้นผิวดูสงบแต่ภายในมีความเคลื่อนไหวมาก

ยิ่งมองดูเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าณิชาอาจเป็นคนที่เธอตามหา

“หนูก้อย ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณณิชาที่ช่วยชีวิตฉัน ตอนนี้เธอเป็นผู้มีพระคุณของฉัน ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย เธอจะเอาเช็คไล่เธอออกไปแบบนี้ แล้วฉันเป็นใครเหรอ เป็นคนหน้าไม่อายไม่รู้จักบุญคุณคนเหรอ”

ก้อยถูกคุณย่าศิริจันทร์ตำหนิ ก็กัดปากด้วยความเสียใจ "คุณยาย ก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

"ฉันไม่ได้ยินความเคารพและความขอบคุณของเธอที่มีต่อคุณณิชาเลย" คุณย่าศิริจันทร์แทบไม่ไว้หน้าก้อยกล่าวอย่างเคร่งขรึม “หรือเพราะว่าช่วงนี้ฉันตามใจเธอเยอะไป มารยาทพื้นฐานเธอเลยไม่มีแล้ว”

ก้อยรู้สึกริษยาในใจแล้ว