บทที่ 450 สิดาตื่นแล้ว คุณย่าศิริจันทร์เป็นยายของลูก

หลังจากณิชาออกจากโรงพยาบาล ก็ไปโบกรถที่ข้างถนน

เมื่อขึ้นแท็กซี่แล้ว เธอก็ได้รับข้อความจากบอดี้การ์ดหญิงว่า สิดารู้สึกตัวเล็กน้อยและอาจกำลังจะตื่น

ณิชาอึ้งไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหลือเชื่อ จากนั้นเธอก็ขอให้คนขับรถพาเธอไปหาสิดาให้เร็วที่สุด ระหว่างทางเธอก็สั่งบอดี้การ์ดให้เก็บความลับเรื่องสิดาฟื้นแล้วให้เงียบที่สุด!

เรื่องนี้ห้ามรั่วไหล กลัวว่า ก้อยจะหาโอกาสพยายามฆ่าอีกครั้ง

ตอนที่ณิชามาถึงห้องตรวจ สิดาก็ตื่นแล้ว แต่เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์มา ขาขวาก็หัก นอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ทำให้หน้าเหลือง มือเท้าอ่อนแรง ต้องทำการตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง

ผ่านไปนาน ตอนที่ณิชาเจอกับสิดาอีกครั้งก็เกิดภาพลวงตา

“แม่...” สิดาออกมาจากห้องตรวจ ณิชาเดินเข้าไปอย่างตื่นเต้น จับมือที่เย็นเฉียบของเธอ ด้วยน้ำตาคลอเต็มเบ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

สิดายังอ่อนแรงมาก เธอกลอกตาไปมา จ้องณิชาอยู่นาน ก่อนที่รูม่านตาขยายจะค่อยๆเพ่งสมาธิ แล้วก็น้ำตาไหลออกมา “ณิชา ณิชา...”

แม้ว่าตลอดเวลาเธอจะ “หมดสติ” แต่น่าแปลกที่ประสาทรับรู้ของเธอไม่ได้ปิดสนิท

เธอได้ยินคนพูดอยู่ข้างนอกและรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเช็ดตัวเธอ

เพียงแต่เธอลืมตาและตอบสนองต่อโลกภายนอกไม่ได้

พอถึงคราวป่วยนี่แหละที่จะรู้ใจคน ถ้าไม่ใช่เพราะการเจ็บป่วยครั้งนี้ สิดาคงจะไม่รู้ว่าเธอต้องพึ่งพิงณิชา ณิชาก็ดูแลเธอเหมือนแม่แท้ๆ

“ไม่ต้องพูดก่อนค่ะ แม่เพิ่งตื่น ไม่ควรจะตื่นเต้นเกินไป...”

“เปล่า” สิดาคว้าชายเสื้อของณิชาอย่างอ่อนแรงก่อนที่ณิชาจะลุกขึ้น ใบหน้าเหี่ยวแห้งเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แล้วพูดตะกุกตะกักมีคำพูดหนึ่งแว่วออกมาว่า "ฉันอยากคุยด้วย"

ณิชาเห็นเธออ่อนแรงแต่ยืนกรานแบบนั้น ก็อดปฏิเสธไม่ได้ “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะเล่าเรื่องวันนั้นให้ฟัง"

แน่นอนว่าสิดาเป็นห่วงก้อยมากที่สุด ณิชาเลือกพูดเกี่ยวกับก้อยแต่เธอไม่ได้พูดใส่ความก้อยแต่บอกอย่างเป็นกลาง

ถึงอย่างนั้น หัวใจของสิดาก็เหมือนมีมีดกรีดเมื่อได้ยินว่าก้อยกลายเป็นหลานสาวของตระกูลรุ่งโรจน์

ลูกสาวของเธอเองกำลังฆ่าเธอ...

“แม่คะ บอกหนูได้ไหมว่าเห็นคนที่ขับรถชนแม่ไหม” ณิชาถามอย่างตื่นเต้น

สิดาได้ยินแบบนั้น ก็กลอกตาไปมา เสียงแหบๆในลำคอพูดออกมา “ตอนนั้นเรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันไม่ค่อยเห็นอะไรชัดเจนหรอก แต่ว่าก้อยทำเรื่องที่ผิดต่อลูก ลูกต้องรีบไปห้ามเธอ อย่าให้เธอทำผิดไปมากกว่านี้”

ณิชาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือว่าผิดหวัง

สิดาน่าจะเห็นเวธัส แต่ไม่ได้เอ่ยชื่อเขาตรงๆ

เพราะว่าจะปกป้องความสัมพันธ์ของเธอกับเวธัสใช่ไหม

“เรื่องอะไรคะ”

“เธอ ... “สิดากว่าจะพูดออกมาก็ยาก กัดฟัน “เธอขโมยกำไลที่แม่ของลูกทิ้งไว้ให้แล้วไปนับญาติกับคนตระกูลรุ่งโรจน์ ที่จริงแล้วคุณย่าศิริจันทร์เป็นยายของลูก แต่ก็เพราะแบบนี้ เธอถึงวางยาฉัน ฉันถึงรีบวิ่งหนีเธอออกไปที่ถนน..."

เหมือนดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนจุดติดข้างหูของเธอ หัวใจของณิชาหยุดเต้นทันที

“เธอพยายามจะฆ่าแม่จริงๆเหรอ เธอเป็นลูกสาวแท้ๆของแม่นะ!”

เรื่องทั้งหมดร้อยเรียงเข้าด้วยกันแล้ว

ก้อยแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอรู้ค่าของกำไลข้อมือนั้นมานานแล้ว และรู้ว่าเธอเป็นหลานสาวของคุณย่าศิริจันทร์ ดังนั้นจึงเข้าหาสิดา แล้วพังความสัมพันธ์ของเธอกับสิดา

เมื่อเธอกับสิดาทะเลาะกัน ก้อยก็เอากำไลข้อมือมาไปปลอมเป็นเธอ...

ทั้งหมดนี้เป็นการไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าอย่างชัดเจน

เพื่อให้แน่ใจว่าตัวตนของหลานสาวจอมปลอมของเธอจะไม่รั่วไหลไป แม้แต่แม่แท้ๆของเธอเองก็ยังลงมือได้ บ้าจริงๆ!