บทที่ 47 คุณคิดว่าผมแยกลูกชายคุณกับลูกชายผมไม่ออกเหรอ?

“อาจเป็นเพราะฉันตาลาย ฉันมองไม่ชัด ตอนนี้อรัลอยู่ที่ไหน?”

“เขาดูแลคุณมาหลายชั่วโมงแล้ว และฉันขอให้ชาลีพาเขากลับไปที่วิลล่าเพื่อพักผ่อน”เวธัสลูบขมับของเขา และอธิบายอย่างรอบคอบ

อรัลทำให้คนเป็นห่วงเกินไป...

มันเร็วเกินไปที่จะบอกว่า มันเป็นช่วงเวลาช่วงที่เด็กเริ่มโตเป็นวัยรุ่นค่อนข้างมีความคิดเป็นของตัวเอง

สายตาของเวธัสจ้องไปที่แก้มที่ซีดและอ่อนแอของณิชาโดยไม่ได้ตั้งใจ

แม้จะอยู่ในอาการป่วย ก็ยังไม่สามารถซ่อนความนุ่มนวลและงดงามในหน้าตาได้

โดยเฉพาะดวงตาสีอำพันคู่นั้น...

ไม่รู้ว่ามันถูกฉายรังสีด้วยแสงจ้านานเกินไป เต็มไปด้วยรอยเลือด แต่มันยังมีความสวยงามอีกแบบหนึ่ง

ณิชาพยักหน้า และหัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่โศกเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “คุณอย่าลืมช่วยฉันบอกขอบคุณเขาด้วย ฉันไม่คิดว่าเขาจะมาที่สถานีตำรวจเพื่อช่วยฉัน…”

“เป็นความสามารถของคุณที่จะทำให้เขารู้สึกไร้เหตุผลเป็นพิเศษทันทีที่เขาพบคุณ”

ณิชาไม่ค่อยเข้าใจ และมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณพูดอะไร?”

เวธัสพูดอย่างไม่เป็นทางการ “ผมถามว่าคุณอยากกินอะไร?”

เมื่อพูดถึงอาหาร ณิชาหิวเล็กน้อย

ยังไม่ทันได้เปิดปากท้องเธอก็ส่งเสียงร้องจ๊อกๆ เธอยิ้มเยาะ กุมท้องของเธอ และเลียริมฝีปากของเธอ: “ดูเหมือนตอนนี้จะดึกมากแล้ว ร้านอาหารในบริเวณใกล้เคียงส่วนใหญ่ปิดหมดแล้วใช่ไหม?”

“ผมถามว่าคุณอยากกินอะไร”

ณิชาก็ไม่เต็มใจที่จะรบกวนเวธัส ดังนั้นจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าวต้มที่ง่ายที่สุด”

เวธัสโทรออก และสั่งให้เอกนำข้าวต้มมา แต่ภายในสิบนาที เอกก็มาพร้อมกับถุง ซึ่งเป็นถุงบรรจุของร้านอาหารที่มีชื่อเสียง

อาหารถูกวางไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ บนเตียง แม้ว่าจะเป็นข้าวต้มธรรมดา ๆ แต่บวกกับเครื่องเคียงกับข้าวจานเล็ก ๆ ณิชาดมกลิ่นก็มีความอยากอาหารมาก

“ขอบคุณคุณเอก คุณเป็นบอดี้การ์ดที่รอบด้านมาก!” ณิชากล่าวด้วยความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง

เอกเกาหัวของเขา “ที่ไหนกันล่ะครับ คุณณิชาก็ชมเกินไป……”

“ฉันพูดจริง เป็นนักเลงหัวไม้ในห้องโถง และอยู่ที่นั่นตลอด 24 ชั่วโมง เจ้านายของคุณควรเพิ่มเงินเดือนให้คุณ”ณิชาหัวเราะ

มันดึกมากแล้ว และเอกก็ยังทำงานอยู่

ดูเหมือนว่าทุกครั้งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะอยู่ข้างเวธัสเสมอ

เมื่อเอกได้ยินคำพูดความเขินอายและหน้าแดงเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นในหูของเขา

“คุณเวธัสจะไม่มีวันปฏิบัติต่อพวกเราอย่างเลวร้าย”

“คุณสมควรได้รับสิ่งนี้” ณิชายกนิ้วโป้งให้เขา

เวธัสดูการสนทนาระหว่างทั้งสองคน เขานั่งอยู่ที่นี่ และเธอเห็นเพียงเอกอยู่ในสายตาของเธอ?

เขาแจ้งโรงแรมล่วงหน้าเหรอ เอกถึงซื้ออาหารได้?

เอกรู้สึกเขินเล็กน้อย และทันใดนั้น เขาก็เห็นการแสดงออกที่เย็นชาของเวธัส จับจ้องตัวเองอย่างแน่นหนา ความเย็นก็พุ่งขึ้นมาด้านหลัง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ทำให้คุณเวธัสขุ่นเคืองใจใช่ไหม?

“คุณเวธัส คุณเป็นอะไรไป?”เอกถามอย่างระมัดระวัง

ณิชาได้ยินดังนั้นและมองตามสายตาของเอกที่มองไปทางเวธัส

ชายคนนั้นดูมืดมน ไม่มีความสุขอย่างชัดเจน แต่ปากกลับพูดว่า “ไม่เป็นไร”

ณิชาคิดเสมอว่าเขาเอาแน่เอานอนไม่ได้ ดังนั้นเธอไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เธอแค่ถามด้วยความสงสัย “คุณเวธัส คุณหิวเหมือนกันไหม?”

ใบหน้าของเวธัสเย็นลงเล็กน้อย ความโกรธไม่ได้มุ่งไปทางณิชา แต่ดวงตาสีดำของเขากวาดไปทางเอก และน้ำเสียงก็เย็นชา “แกยังไม่ไปอีกเหรอ?”

เอกไม่กล้าทำให้เวธัสไม่มีความสุขอีกต่อไป ดังนั้นจึงหนีไป