บทที่ 48 พาเธอไปห้องน้ำ

เป็นไปได้ไหมที่เวธัสไม่เชื่อคำพูดของเขา?

คุณทองภูมิเช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลออกมาจากหน้าผากกลมของเขา

“คุณเวธัส ถ้าคุณให้ความกล้าหาญแก่ผมอีกสิบเท่าผมก็ไม่กล้าโกหกคุณ ผมรู้เพียงเท่านี้จริงๆ แม้ว่าน้ำตาลจะเป็นเพียงญาติของตระกูลรุ่งโรจน์ แต่เธอได้รับความชอบจากคุณย่าศิริจันทร์อย่างสุดซึ้ง …”

น้ำตาล?

เวธัสเน้นย้ำสองคำนี้ด้วยความสนใจ และหันไปมองณิชา “คุณไม่ได้บอกเธอว่า ผมเป็นคนช่วยคุณเหรอ?”

เมื่อณิชาถูกเขามองจนหวาดกลัว และคิดในใจว่าน้ำตาลจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน

“ฉันเป็นพวกชอบใช้ไม้อ่อน ถ้าเธออยากรู้ฉันจะไม่บอกเธอ”

ดวงตาของเวธัสหรี่ลงเล็กน้อย และแสงของความกระหายเลือดก็ส่องประกาย หลังจากเวลาผ่านไปนาน ถึงได้พูดอย่างเย็นชา: “คุณไม่ต้องกังวล เรื่องนี้เริ่มต้นเพราะฉัน และฉันจะให้คำอธิบายกับคุณ”

“ไม่เป็นไร คุณช่วยฉันหลายครั้งแล้ว และติดร่างแหไปกับคุณเป็นครั้งคราวก็ไม่เป็นไร”

ใบหน้าของเวธัสมืดลงทันที

“...” เธอพูดจาเป็นหรือเปล่า?

……

เดิมทีณิชาคิดว่าเวธัสดูแลเธอเพียงชั่วขณะหนึ่ง และเมื่อเธอตื่นขึ้น ก็จะจากไป

แต่คุณทองภูมิออกไปแล้ว แต่เวธัสกลับยังไม่ไป

เธอขยิบตาให้เขา บ่งบอกว่าเขาไปได้

โดยไม่คาดคิด ไม่เพียงแต่เวธัสไม่มีเจตนาจะจากไป แต่เขามีความคิดริเริ่มในการทำความสะอาดเตียงข้างๆ เธอ ทำให้ชัดเจนว่าเขาต้องการนอนอยู่ที่นี่!

“คุณเวธัส ฉันเห็นว่าคุณงานยุ่งมาก แค่หาพยาบาลมาอยู่กับฉันก็พอ”

เวธัสนำผ้าห่มสะอาดมาปูบนเตียง ด้วยน้ำเสียงเผด็จการไม่ยอมให้ใครพูดแทรก

“อรัลสั่งให้ผมเฝ้าคุณอยู่ที่นี่ก่อนจะไป ไม่เช่นนั้นเขาจะอดอาหารประท้วง”

“…” ณิชาหน้าชา

อรัลดูไม่เหมือนเด็กที่มีอารมณ์ฉุนเฉียว

ณิชากลอกตาไปมา “งั้นคุณกลับไปก่อนเถอะ? ครั้งหน้าฉันเจอเขา ฉันจะบอกว่าคุณเฝ้าอยู่ที่นี่หนึ่งคืน และไม่เปิดเผยมัน”

“คุณชอบโกหก แต่ผมไม่มีนิสัยแบบนี้” เวธัสที่เปลี่ยนรองเท้าอยู่หยุดชั่วคราว แล้วคว้าณิชาไว้“หรือว่า คุณชอบที่จะล้มเลิกกลางเรื่องที่สัญญากับคนอื่นงั้นเหรอ?”

“ฉันแค่กังวลว่าคุณจะไม่ชินกับการอยู่ในห้องพยาบาล ในเมื่อคุณคิดว่าไม่เป็นไร งั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด” ณิชาล้มศีรษะลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน ยกผ้าห่มขึ้นคลุมแก้ม เผยให้เห็นเพียงยอดผมสีดำในอากาศ...

เวธัสถือโอกาสพักผ่อนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลที่ว่างเปล่าข้างๆ

ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ และจะเตือนเขาเมื่อต้องเปลี่ยนขวดน้ำเกลือ

ทั้งสองคนนอนอยู่ในวอร์ดอย่างสงบสุข จะว่าไปนี่ก็น่าจะเป็นในช่วงสี่ปีที่ผ่านมาที่ณิชานอนอยู่ในห้องเดียวกันกับผู้ชายคนหนึ่งตามลำพัง เธอคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ แต่จริงๆ แล้วเธออ่อนแอเกินไป และหลับไปอย่างรวดเร็ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวธัสเงียบเกินไปหรือเปล่า เธอนอนได้หลับสงบสุขมาก...

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ถูกปลุกให้ตื่นเพราะรู้สึกปวดปัสสาวะ

เข็มนาฬิกาแขวนชี้ไปที่ตีสี่ครึ่งในตอนเช้า

ณิชาพบว่าขวดน้ำเกลือของเธอเพิ่งถูกเปลี่ยน และยังเต็มอยู่

เธอชำเลืองมองชายผู้นั้นบนเตียงในโรงพยาบาลถัดไปโดยไม่รู้ตัว

นี่คือห้องผู้ป่วย VIP เดิมทีเตียงกว้างขวางมาก แต่ร่างกายที่แข็งแรงของเวธัสนอนอยู่บนนั้น ดูเหมือนจะคับแคบเล็กน้อย และให้ภาพลวงตาว่าร่างกายของเขาหดตัว

เธอเปิดผ้าห่มออกเบาๆแล้วลงจากเตียง……

เห็นได้ชัดว่าไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร แต่ดวงตาที่เหมือนนกอินทรีของเวธัสเปิดขึ้นในทันที ความชัดเจนของดวงตามีความพร่ามัวเพิ่งจะตื่นที่ไหนกัน?

เขามองไปที่ณิชา น้ำเสียงราบเรียบ และไม่มีอารมณ์

“คุณทำอะไร?”

ณิชาหยุดการกระทำที่กำลังจะถือขวดน้ำเกลือ หน้าแดงอย่างเขินอาย และชี้ไปที่ห้องน้ำ

“ฉัน... ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ทำคุณตื่นเหรอ?”

“ผมนอนไม่หลับ”เวธัสลูบขมับที่เจ็บ ลุกจากเตียง แล้วเดินไปที่ขอบเตียงของเธอ