บทที่ 571 ไม่รับสาย

เวธัสสั่งโทนี่ให้ไปรวบรวมภาพก่อนหลังการเกิดเหตุการณ์ทั้งหมดบนเกาะหลายชั่วโมงจากกล้องวงจรปิดมา

สภาพของผู้ชายคนนั้นตอนหนีออกจากที่เกิดเหตุ บ่งบอกว่าเขาไม่ได้วางแผนก่อเหตุมาก่อนล่วงหน้า

ในเมื่อการที่น้าเล็กถูกผลักตกบันได เป็นสิ่งที่นอกเหนือการควบคุม นั่นก็หมายความว่า คนร้ายไม่มีเวลาไปซ่อนหลักฐาน……

……

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าเช้าวันที่สองของการแต่งงาน จงกลจะถูกผลักตกบันไดแบบนี้ เกาะทั้งเกาะถูกสั่งปิดตาย เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ต้องสงสัยจะไม่หนีออกจากเกาะ ด้วยการซ่อนตัวอยู่ในหมู่ของแขกที่มาร่วมงาน

เกิดเรื่องใหญ่โต แต่ก็ไม่มีใครกล้าตำหนิเวธัส

ณิชาถูกคุณย่าศิริจันทร์พาตัวขึ้นรถไป เพราะอยากพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลรุ่งโรจน์ แต่ว่าณิชาปฏิเสธ

เธอกับเวธัสแต่งงานกันแล้ว เป็นเรื่องสมควรที่เธอจะย้ายไปอยู่ในคฤหาสน์สนธิไชย

เธอจำเป็นต้องอยู่เป็นกำลังใจและสนับสนุนเขา

แต่สิ่งที่ทำให้ณิชาแอบรู้สึกผิดหวังก็คือ ตลอดทั้งบ่ายนี้ เวธัสไม่ได้โทรหาเธอเลยสักครั้ง ต่อให้เธอเป็นฝ่ายโทรไป เวธัสก็ไม่รับสายเลย

ส่วนเรื่องที่เกี่ยวกับอาการของจงกล ณิชาก็ทราบมาจากเอกอีกที

เนื่องจากในเกาะมีอุปกรณ์การหมอที่จำกัด ดังนั้น หลังจากที่ได้ปฐมพยาบาลอยู่นานกว่า 2 ชั่วโมง จงกลถูกย้ายตัวไปยังโรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ในใจกลางเขตเมืองพรด้วยเฮลิคอปเตอร์

ณิชาไม่สามารถได้รับข่าวคราวเกี่ยวกับอาการของจงกล เธอจึงรู้สึกใจไม่ดีตลอดเวลา

แต่เพื่อลูกแล้ว เธอยังคงฝืนบังคับให้ตัวเองกินอะไรบ้าง และพักผ่อนตามปกติ

รอมาจนพลบค่ำ ณิชาคิดว่าน้าเล็กน่าจะผ่าตัดเสร็จแล้ว และเวธัสก็คงจะส่งข้อความมาบอกเธอบ้าง แต่ว่า เธอรอมาจนกระทั่งฟ้ามืด ก็ยังไม่มีข่าวคราวจากเวธัสเลย

และพอเธอโทรหาเอก เอกก็ไม่รับโทรศัพท์ด้วยอีกคน

ก๊อก ๆ

จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะที่นอกประตู

ณิชาแอบรู้สึกดีใจ เพราะคิดว่าเวธัสกลับมาแล้ว จึงรีบลุกไปเปิดประตู

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นลุงชัย

“คุณนายน้อย ผมเห็นว่าคุณนายน้อยทานมื้อค่ำไปนิดเดียว จึงสั่งให้แม่ครัวเตรียมมื้อดึกมาให้” ลุงชัยยกฉันวต้มรังนกมา พลางพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

รอยยิ้มที่มุมปากของเธอค่อย ๆ หดกลับมา

“ขอบคุณค่ะ”

ลุงชัยดูออกว่าณิชารอเวธัสอยู่ จึงพูดเตือนสติว่า “คุณผู้ชายให้ความสำคัญกับคุณจงกลมาก คืนนี้คงจะนอนเฝ้าที่โรงพยาบาล คุณนายน้อยรีบพักผ่อนเถอะครับ”

“ฉันรู้ค่ะ แต่ว่าเขาไม่ยอมรับสายของฉันเลย ฉันจึงรู้สึกว่ามันแปลกมาก” ณิชาพยักหน้าอย่างสงสัย แต่ก็ไม่อยากให้ลุงชัยเสียน้ำใจ จึงรับเอาถ้วยฉันวต้มรังนกไว้

……

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ภายในโรงพยาบาล มือถือของเอกมีสายเข้ารอบที่ล้านแปด

พอเอกเห็นเลขหมายที่แสดงบนหน้าจอ เขาก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงรวบรวมความกล้าแล้วหันไปถามเวธัสว่า “คุณผู้ชาย สายจากคุณนายน้อยครับ โทรมาหลายสายมากแล้ว คุณผู้ชายจะรับสายหน่อยไหมครับ?”

หลังจากที่ได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิด เวธัสก็ไม่รับสายของณิชาอีกเลย

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เขายังไม่รู้ว่าจะคุยกับเธอด้วยความรู้สึกแบบไหน เวธัสเหลือบตามองมือถือที่เอกยื่นมา “ฉันควรรับสายไหม?”

“ไม่ว่าคนร้ายจะเป็นใคร ผมก็เชื่อว่าคุณนายน้อยบริสุทธิ์ครับ” เอกพูดอย่างเชื่อมั่น

“ฉันไม่เคยบอกว่าณิชามีความผิด เพียงแต่ว่า……” เวธัสมองจงกลที่กำลังนอนอยู่ผ่านกระจกกั้นห้องไอซียู และเหมือนว่าอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ก่อนโยนความคิดนั้นทิ้งและพูดว่า “หาคนเพิ่มให้มาเฝ้าน้าเล็ก”

พูดจบ เวธัสคว้ากุญแจรถเบนท์ลีย์จากเอก แล้วขับออกมาจากโรงพยาบาล

……

ณิชาไม่สามารถนอนหลับได้เลย จึงคลุมผ้าห่มแล้วมานอนพักอยู่ตรงโซฟา

ณิชาที่กึ่งหลับกึ่งตื่น เหมือนว่าเธอได้กลับไปยังเหตุการณ์ที่เธอกับน้าเล็กคุยกันอย่างสนิทสนม น้าเล็กมีความสุขมาก และหัวเราะอย่างสง่า แล้วจู่ ๆ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป กลายเป็นภาพที่น้าเล็กถูกผลักให้ตกไปตามบันได……

เธอเห็นเงาของคนคนหนึ่งเข้ามาผลักน้าเล็กอย่างแรงให้ตกบันไดไป!