บทที่ 572 จงกลลาโลกนี้ไปแล้ว

ณิชาเริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะ แต่ไม่นานก็กลับมาใจเย็นลงอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าเยา ๆ “หลังจากที่ฉันกลับมาแล้ว ฉันก็พยายามนึกอยู่นานมาก แต่จากเสียงอย่างเดียว ฉันฟังไม่ออกจริง ๆ ว่าคนคนนั้นคือใคร ทำไมเหรอ คุณมีเบาะแสชี้ตัวคนร้ายแล้วเหรอ?”

“ยังไม่มีหรอก อย่าเพิ่งคิดมากไป คุณนอนพักเถอะ” เวธัสพูดอย่างปลอบโยน แล้วหยิบกุญแจพลางเดินดุ่ม ๆ ออกจากคฤหาสน์สนธิไชยทันที ด้วยสีหน้าทมึงตึง

ณิชาจับผ้าห่มพลางลุกขึ้นมานั่ง จะให้เธอนอนหลับต่อได้อย่างไร?

เวธัสไม่มีทางถามแบบนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่

วันนี้ เขาทำท่าทางแปลกมาก หรือว่า……

เขาจะรู้แล้วว่า คนที่น่าสงสัยที่สุดว่าจะเป็นคนผลักน้าเล็กก็คือพ่อ?

ณิชาไม่มีความคิดที่จะนอนหลับแล้ว เธอหยิบมือถือบนตู้ข้างหัวเตียงแล้วโทรหาสุขุม

“คุณหนูใหญ่ คุณท่านหลับไปแล้วล่ะค่ะ คุณหนูมีเรื่องอะไรบอกดิฉันได้เลยนะคะ พรุ่งนี้ดิฉันจะแจ้งคุณท่านให้ค่ะ” คนรับใช้รับสาย

หลับแล้วเหรอ?

ถ้าพ่อเป็นคนทำร้ายน้าเล็กจริง แล้วพ่อจะนอนหลับลงได้อย่างไร?

ณิชาที่ร้อนใจอยู่ รู้สึกโล่งเล็กน้อย เธอถามคนรับใช้ว่า “ตอนที่พ่อกลับมา พ่อมีท่าทีผิดปกติอะไรบ้างไหม? อย่างเช่น ดูกระวนกระวาย แล้วพูดจาไม่ค่อยสอดคล้องกัน……”

“ผิดปกติเหรอคะ? ไม่มีนะคะ คุณท่านก็ดูเหมือนเดิม พอทานมื้อค่ำเสร็จ ก็ไปเดินย่อยในสวน แล้วกลับมาอ่านหนังสือในห้องหนังสือ และเข้านอนตอนประมาณสี่ทุ่มเหมือนทุกวันค่ะ” คนรับใช้พูดรายงานณิชาอย่างละเอียด พลางหัวเราะและพูดต่อว่า “แต่ว่าคุณหนูแต่งงานออกไปแล้ว ในใจคุณท่านก็คงจะเหงาแย่เลยนะคะ”

พอณิชาได้รู้ว่าทุกอย่างปกติดี จึงรู้สึกวางใจกว่าเดิม

ถ้างั้นช่วยบอกพ่อหน่อยนะ พรุ่งนี้ถ้าฉันว่าง จะแวะเข้าไปเยี่ยม”

……

เช้าวันต่อมา ณิชาตื่นแต่เช้า

เธอกับลุงชัยง่วนอยู่ในครัวตลอดช่วงเช้า เพื่อเตรียมอาหารเช้าที่อุดมไปด้วยสารอาหารหลากหลาย

เมื่อคืนเวธัสไม่ได้กลับบ้าน หมายความว่าเขาเฝ้าน้าเล็กตลอดทั้งคืน แต่ที่โรงพยาบาล จะกินจะอยู่ก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไร

เธอเตรียมอาหารมากมายใส่กล่องรักษาอุณหภูมิไว้ แล้วให้คนขับรถมาส่งที่โรงพยาบาล พอมาถึงที่นอกห้องไอซียู คนในตระกูลสนธิไชยแทบมาถึงกันพร้อมหน้าทุกคนแล้ว แม้แต่คนของดนัยเองก็อยู่ที่นี่ด้วย

พอได้ยินเสียงเท้าเดิน ทุกคนจึงหันหน้ามามองอย่างพร้อมเพรียงกัน……

ณิชาไม่คิดว่าที่ทางเดินจะมีคนมากมายขนาดนี้ เธอจึงหยุดเท้าอยู่กับที่ทันที

พอมองไปที่รอบ ๆ กลับไม่เห็นเวธัสเลย เอกบอกว่าเวธัสเฝ้าจงกลอยู่ด้านใน

“เอ๊ะ นี่มันภรรยาที่เวธัสเพิ่งแต่งเข้ามาไม่ใช่เหรอ? คุณจงกลผลัดตกบันได และเป็นตายอย่างไรยังไม่รู้ แต่เธอกลับนอนหลับได้ลง สมกับเป็นคุณหนูตระกูลรุ่งโรจน์จริง ๆ กตัญญูขนาดนี้ ทำเอาพวกเราเทียบไม่ได้เลย” ผู้หญิงที่เป็นหนึ่งในเครือญาติของตระกูลสนธิไชยพูดแดกดัน

ณิชาไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอเลย แต่เดินเข้าไปหาท่านประเสริฐแทน

“คุณปู่คะ หนูกลัวว่าทุกคนจะหาอาหารเช้ากินได้ไม่สะดวก ก็เลยเตรียมฉันวต้มกับซุปไก่มาให้ค่ะ”

“มีน้ำใจจังเลยนะ แต่ว่าตอนนี้ฉันยังกินไม่ลงหรอก” ประเสริฐไม่ได้นอนมาทั้งคืน แถมไม่ค่อยมีแรงด้วย จึงเลิกคิ้วขึ้นพลางส่ายมือเบา ๆ

ณิชาเห็นว่าทุกคนต่างมาเฝ้ากันที่นี่ จึงแอบรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

“น้าเล็กเป็นอย่างไรบ้างคะ?”

ประเสริฐน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมา และสีหน้าซีดลงทันที “เมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ คุณหมอออกหนังสือแจ้งเราว่า ให้เริ่มเตรียมการจัดงานศพ ณิชา เธอคงรู้ดีกว่าฉันว่าเวธัสรักจงกลแค่ไหน ฉันกลัวว่าเขาจะคิดสั้น เดี๋ยวเธอช่วยปลอบเขาทีนะ”

ณิชาพยักหน้า และมองห้องไอซียูอย่างเศร้าใจ