บทที่ 580 ผู้หญิงที่ผมรักมาก ที่แท้ก็กล้าหาญเช่นนี้

ณิชามองไปที่เวธัส ใบหน้าของเขาเย็นชาและเขาไม่ยอมแพ้เลย

เธอหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับชาลีว่า “ฉันพร้อมแล้ว”

ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้ เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว? จะให้เธอทนดูเวธัสระบายความโกรธของเขาใส่ สุขุมหรอ? เธอมีพ่อเพียงคนเดียว บางทีเวธัสอาจพูดถูก สุขุมกำลังปิดบังความลับและไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถทนดูเวธัสบังคับให้เขาตาย

ชาลีมองไปที่เวธัสอีกครั้ง เวธัสหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา แต่จ้องตรงไปที่สุขุม

สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของเขา

เขายอมรับการเดิมพัน

สุขุมตัวสั่น เขาแทบจะทรงตัวไม่ได้หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเจนนี่

มีร่องรอยของความกังวลในดวงตาของเขา แต่สถานการณ์ปัจจุบันไม่สามารถทำให้เขาถอยกลับได้อีกต่อไป หากไม่มีณิชาและชาลี เขาจะต้องตายที่นี่อย่างแน่นอน เขสพูดกับณิชาอย่างยากลำบาก “ณิชา อย่าเดิมพันเลย มันไม่ใช่ธุระอะไรของหนูเลย...”

“ฉันเริ่มก่อน!” ณิชาไม่ต้องการให้สุขุมหาเหตุผลมาทำให้ทุกอย่างล่าช้า ดังนั้นเธอจึงหยิบปืนพกขึ้นมาและจ่อไปที่ขมับของเธอ

เวธัสกำหมัดแน่นและจ้องไปที่เธอครู่หนึ่ง

ในห้องโถงเงียบสงบ

เธอกล้าจริงๆ! ชาลีกำลังทำอะไรอยู่ เขาเอาแต่พูดว่าเขารักณิชา ความรักที่เขามีต่อเธอก็คือการให้เธอมามีส่วนร่วมในการเดิมพันที่ไร้สาระแบบนี้เหรอ?

ริมฝีปากเปลี่ยนเขาซีดเซียว และหัวใจของเวธัสก็จมดิ่ง...

แกร๊ก

ไม่มีกระสุน ณิชาวางมือของเธอลงอย่างสั่นเทาและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เจนนี่เปล่งเสียงแผ่วเบา กลั้นหายใจ และดึงแขนเสื้อของชาลีไว้ ก่อนจะขอร้อง “การเดิมพันแบบนี้น่ากลัวเกินไป ทุกวินาทีเป็นเรื่องของชีวิตและความตาย อย่าเดิมพันเลย คุณบอกพวกเขาว่าอย่าเดิมพันเลย ยังไงก็ต้องมีวิธีอื่นที่จะแก้ไขได้...”

“นี่เป็นทางเลือกที่พวกเขาเอง” ชาลีปลอบโยนด้วยเสียงต่ำ เขากำมือซ้ายแน่น

เวธัสจ่อปืนพกไปตรงหน้าสุขุม และความชั่วร้ายก็ฉายแววในดวงตาของเขา “ถึงตาคุณแล้ว”

สุขุมเงยหน้าที่ได้รับบาดเจ็บจากการทุบตีของบอดี้การ์ดขึ้นมา เขาถือปืนพกและจ่อไปที่ขมับของเขา

ในขณะนี้ ณิชาไม่กล้าหายใจ

แกร๊ก……

ไม่มีกระสุน

หัวใจที่ลุ้นระทึกของณิชาเพิ่งจะสงบลง แต่วินาทีต่อมาก็ตึงเครียดอีกครั้ง

มีช่องใส่กระสุนหกนัด มีสองนัดที่ไม่มีกระสุน

เหลืออีกสี่นัด

กระสุนจะถูกยิงออกไปครั้งที่เท่าไหร่?

เธอคว้าปืนพกและจ้องที่เวธัสอย่างอาลัยอาวรณ์ และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาและเธอต่างอยู่ในสงครามระหว่างมนุษย์ใช่ไหม?

ยกโทษให้เธอด้วย ที่เธอต้องใช้วิธีการที่น่ารังเกียจเช่นนี้เพื่อบังคับเขา

ต่อไปเธอยังคงมีโอกาสสืบหาความผิดของสุขุม แต่ถ้าปล่อยให้เขาตายในงานรำลึกนี้ ทุกอย่างก็จบลง ถ้าสุขุมผลักน้าเล็กโดยไม่ได้ตั้งใจจริงๆ งั้นเขาก็จะไม่มีโอกาสครั้งที่สอง…

ความหวังของเวธัสหายไป และดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่มือของณิชาที่ถือปืนอยู่

เธอยังต้องการที่จะเดิมพันหรอ?

“ณิชา” เวธัสวางฝ่ามือใหญ่บนหลังมือของณิชาและพูดทีละคำ “สองนัด ต่างก็ไม่มีกระสุน คุณคิดว่าคุณจะโชคดีตลอดหรอ? เพื่อฆาตกรคนหนึ่ง มันคุ้มค่ากับการที่คุณเอาชีวิตไปเดิมพันหรอ?”

น้ำตาร่วงลงมา และณิชารู้ว่าเธอโหดร้าย “ถ้าเป็นคุณ ฉันก็จะยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ ปล่อยมือเถอะ ยังเหลืออีกสี่นัด และหลังจากการชดใช้ คุณก็สามารถไปส่งน้าเล็กให้ไปสุคติได้แล้ว “

“เหอะ...” รอยยิ้มเย็น ๆ ผุดขึ้นระหว่างริมฝีปากของเวธัส

เขาค่อยๆ ปล่อยมือ เพราะว่าความโกรธ เส้นเอ็นที่ขมับเขาจึงนูนออกมา “ได้ ดีมาก ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงที่ผมรักจะกล้าหาญเช่นนี้...”

ณิชาไม่มีความกล้าที่จะมองไปที่ใบหน้าที่ผิดหวังของเขา และเธอก็เหนี่ยวไกอีกครั้ง...