บทที่ 579 แม้แต่นายก็ต้องการจะต่อสู้กับฉัน?

แขกผู้หญิงในงานกรีดร้องเสียงดัง

มือของสุขุมที่ถือปืนอยู่ถูกณิชาปัดออก กระสุนพุ่งชนไปที่กำแพง แรงกระแทกมหาศาล ทำให้ณิชาล้มลงกับพื้นอย่างรันทด

เธอมีอาการปวดท้องน้อยๆ...

เธอใช้มือข้างหนึ่งจับที่หน้าท้องส่วนล่างของเธอ แก้มของเธอซีดจาง เวธัสรีบวิ่งไปกอดเธอไว้แน่น จ้องมองไปที่ใบหน้าที่ไม่สบายใจของเธอ การหายใจของเธอไม่คงที่ ดวงตาสีดำคมคู่นั้นตื่นตระหนกมาก แขนของเขาก็สั่นเล็กน้อย

“อยากตายเหรอ!”

ณิชาได้ยินร่องรอยของความกังวลในน้ำเสียงของเขา และร่องรอยของความหวังก็เกิดขึ้นในหัวใจที่สงบ

เขายังคงห่วงใยเธอ ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่เห็น!

บางทีสุขุมยังมีโอกาส...

“ปล่อยพ่อฉันเถอะ ได้ไหม?”

“ใครสักคนท่นี่ พาคุณนายออกไป!” เวธัสไม่สะทกสะท้านและสั่งบอดี้การ์ดอย่างเย็นชา

บอดี้การ์ดทั้งสองพยักหน้า เดินไปตรงหน้าณิชา และพูดอย่างหนักแน่นว่า “คุณนาย มากับพวกเราเถอะครับ”

ไป? ไปไหน?

หลังจากจากไป สุขุมที่ถูกทิ้วให้อยู่ตามลำพังจะรับมือกับการแก้แค้นของเวธัสได้ไหม?

“ไม่ ฉันไม่ไป! พ่ออยู่ที่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่นั่น!” ณิชาลุกขึ้นจากพื้นและกอดแขนของสุขุมไว้แน่น เธอบอกว่าเธอจะไม่ทิ้งสุขุมที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและหมดสติให้อยู่กับเวธัสคนเดียว

ตาของเวธัสเย็นชา “ลากออกไป!”

คำพูดที่ไร้ความปรานีเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านมาและนำพาเธอไปตกนรก

หากเป็นเมื่อก่อน เวธัสไม่แม้แต่จะพูดคำหยาบกับเธอ

บอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามา และหนึ่งในนั้นจับแขนของณิชาไว้ “คุณนาย ขอโทษด้วยครับ”

ณิชาดิ้นอย่างหนัก แต่ความแข็งแกร่งของเธอจะสู้บอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งได้อย่างไร?

ยิ่งรอนานกว่านี้ก็ยิ่งทำอะไรไม่ได้ เธอยืดท้องแล้วตะโกนขู่ว่า “ไปให้พ้น! พวกนายจะทำอะไร? ฉันท้องอยู่ ถ้าไม่กลัวว่าสองชีวิตนี้จะตายไป ก็มาจับฉันเลย!”

บอดี้การ์ดไม่กล้าออกแรงอีกต่อไป พวกเขามองหน้ากัน และมองไปที่เวธัสอย่างสั่นเทาเพื่อขอคำแนะนำ

“ไม่ต้องสนใจเด็กคนนี้! ลากออกไป!” เวธัสยังคงปฏิเสธอย่างโหดเหี้ยม เธอพยายามมากมายเพื่อช่วยเด็กคนนี้ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะเดิมพันด้วยชีวิตน้อยๆ นั้นจริงๆ...

หลังจากได้รับคำสั่ง บอดี้การ์ดก็มีความกล้าหาญมากขึ้น เขาลากณิชาและสุขุมออกจากกัน

“ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ไป...”

ตึก!

ตอนที่ณิชากำลังจะถูกลากออกจากสุขุม มีหมัดหนึ่งพุ่งมาจากด้านหลังบอดี้การ์ด และตรงไปที่ใบหน้าของบอดี้การ์ด ก่อนจะเตะไปที่หน้าอกของบอดี้การ์ดอีกครั้ง

บอดี้การ์ดทั้งสองก้าวถอยหลังหลายครั้ง พวกเขาจึงต้องปล่อยตัวณิชา

“เวธัส นายจะลงโทษฆาตกรที่ฆ่าคุณจงกลยังไงก็ได้ แต่การที่นายทำกับณิชาแบบนี้มันเกินไปหรือเปล่า? เธอเป็นภรรยาของนาย และกำลังตั้งท้องลูกของนาย!” บรรยากาศเปลี่ยนไป ชาลีปกป้องณิชาจากข้างหลังเขา เขาหรี่ตาลงจ้องเขม็ง

วันนี้เป็นงานศพของจงกล ดังนั้นเขาจึงอดใจรอ

ซึ่งเป็นผลทำให้เวธัสทวีความรุนแรงขึ้น เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าณิชากำลังท้องอยู่ เขาที่เป็นพี่ชายจะนั่งเฉยได้ยังไง?

เวธัสโค้งร่างสูงของเขาลงเล็กน้อย รอบข้างเต็มไปด้วยความเย็นชา ทำให้บรรยากาศของงานรำลึกแย่มากขึ้น

“แม้แต่นายก็ต้องการจะต่อสู้กับฉัน?”

ชาลีเลิกคิ้วและอธิบายอย่างจริงจัง “ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของการสูญเสียคนที่รักไป แต่นายกำลังพยายามจะฆ่าสุขุม และคุณปู่ของเด็กต่อหน้าณิชา นายเคยนึกความรู้สึกของเธอบ้างไหม”

“ฉันไม่ต้องการให้นายมาสอนฉัน! ฉันจะให้สองทางเลือกกับนาย พาณิชาออกไป หรือไม่ก็...กลายเป็นศัตรูของฉัน!”