บทที่ 578 ต้องตายเท่านั้น

“พ่อ หยุด! อย่าทำร้ายเขาอีกเลย อย่าทำอีกเลย...” ณิชาเห็นเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากของสุขุม ดวงตาเธอแดงก่ำ เธออยากจะรีบไปหยุดบอดี้การ์ดพวกนั้น แต่ก็โดนบอดี้การ์ดจับจนขยับไม่ได้

เธอไม่สามารถสะบัดบอดี้การ์ดออกได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงดูสุขุมถูกต่อยถูกเตะ

หมัดเหล่านั้นตรงไปที่ร่างกายของสุขุม ราวกับเป็นเม็ดฝน แต่มันก็ยิ่งเหมือนความเจ็บปวดในหัวใจของณิชา!

ณิชาตะโกนใส่เวธัสอย่างโกรธเคือง “เวธัส คุณไม่เห็นเหรอว่าเขาเลือดออกแล้ว? แม้ว่าเขาจะมีความผิด เขาควรถูกส่งตัวไปให้ทางกฎหมายจัดการ การที่คุณทำแบบนี้มันคือการประชาทัณฑ์! คุณอาจจะฆ่าเขา……”

เวธัสยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างเฉยเมย เขามองดูสุขุมกลิ้งไปมาบนพื้น

เขาเหลือบมองภาพสุดท้ายของจงกลที่อยู่ตรงกลางห้องโถงจากหางตาของเขา

น้ารู้สึกมีความสุขมากขึ้นไหม?

“แอ๊วก...” สุขุมกระอักเลือดออกมาทันที

เลือดสีแดงสดไปกระทบดวงตาของณิชา ณิชาตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างมาก

ทำยังไงดี? เธอควรทำอย่างไร? แม้ว่าพ่อของเธอจะชั่วร้าย แต่เขาก็เป็นญาติที่สนิทที่สุดของเธอ! ญาติที่เลี้ยงดูเธอมากว่า 20 ปี...

“เวธัส คุณข้ามาเอาเรื่องที่ฉันสิ! คุณปล่อยพ่อของฉันไป…” ณิชาพยายามดิ้นรน และตะโกนเสียงดัง “คุณคิดว่าน้าเล็กของคุณจะมีความสุขเหรอ? ไม่! น้าเล็กต้องการเห็นคุณมีความสุข ไม่ใช่การที่คุณมาลงโทษฆาตกรที่งานศพของเธอ และจมดิ่งอยู่กับความเกลียดชัง...”

ดวงตามืดมิดของเวธัสก็เย็นชาทันที และเขาเหลือบมองไปที่บอดี้การ์ดสองคนที่จับณิชาไว้

บอดี้การ์ดสองคนได้รับสัญญาณและปล่อยณิชาทันที

ณิชาวิ่งไปหาเวธัสทันที ดวงตาของเธอแดงและเธอก็พูดอย่างกังวลว่า “คุณยอมฟังฉันแล้วใช่ไหม? ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของพ่อของฉันที่ทำร้ายน้าเล็ก และเราไม่เคยคิดที่จะหลบเลี่ยงความรับผิดชอบของเรา! หนี้ของพ่อ ลูกสาวจะชดใช้เอง! บอกฉันสิ คุณต้องการให้ฉันทำอะไร คุณถึงจะหายโกรธ? ขอแค่คุณไม่ทรมานเขา ฉันจะชดใช้แทนเขา...”

ไม่ว่าจะติดคุกหรือทำอะไรก็ตาม เธอยอมทำทั้งหมด

เวธัสมองดูเธอ ความโกรธในดวงตาของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาคว้าข้อมือเธออย่างแรง ราวกับว่าเขาจะบีบกระดูกของเธอให้แตก สายตาที่จ้องเธอนั้นดูเศร้าโศก “คุณรู้ว่าสุขุมไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือดกับคุณ แต่คุณก็ยังอ้อนวอนแทนเขา? เขาหลอกใช้คุณตั้งแต่ต้นจนจบ คุณไม่รู้หรอ!”

ณิชาหลับตาลง เธอไม่สามารถแยกแยะได้ว่าความจริงคืออะไร

ไม่ว่าสุขุมจะผลักจงกลด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม...

เธอรู้เพียงว่า ถ้าเวธัสฆ่าสุขุมในงานรำลึก เธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต

บุญคุณที่เขาอบรมเลี้ยงดูเธอมา เธอจะต้องตอบแทน

“ณิชา พ่อไม่ได้หลอกใช้หนู พ่อเป็นห่วงและรักหนูจริงๆ และหนุก็ไม่ต้องไปขอร้องคุณเวธัส...” สุขุมทรุดตัวลงกับพื้น เขาหายใจไม่ออกแล้วตะโกนว่า “ทั้งหมดเป็นสิ่งที่พ่อสมควรได้รับ พ่อเป็นฆาตกร พ่อฆ่าคุณจงกลตาย พวกหนูอย่าทะเลาะกันเพราะพ่อ! พ่อไม่มีหน้าที่จะอยู่ในโลกนี้อีกต่อไปแล้ว...”

“ห้ามพูดอะไรอย่างนั้น! พ่อได้ก่ออาชญากรรมยังไงก็ต้องได้รับโทษทางกฎหมาย พ่อต้องมีชีวิตต่อไป!”

แปะ แปะ แปะ

เวธัสมองดูความรักและความชอบธรรมของณิชาและสุขุม เขาปรบมือทันที

เสียงปรบมือดังก้องในพิธีรำลึก...

“เป็นซีรีส์ความรักที่ลึกซึ้งระหว่างพ่อกับลูกสาว” รอยยิ้มที่มุมปากของเวธัสเริ่มเย็นชาขึ้น และในดวงตาของเขาก็ฉายประกายการเยาะเย้ย จากนั้นการสนทนาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว และน้ำเสียงของเขาก็มืดมน “แต่วันนี้สุขุม...ต้องตายเท่านั้น!”

ณิชาหยุดหายใจ

เธอรู้ว่าเวธัสไม่ได้พูดเล่น