ตอนที่ 577
บทที่ 577 ทำไมเธอยังมีหน้ามาอีก?
October 28, 2026
ตอนที่ณิชาได้รับข้อความ เธอกำลังรถติดอยู่ในถนน บังเอิญเสียจริง ที่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างเดินทางไปงานพิธีไว้อาลัย และการจราจรก็ถูกกีดขวาง
ณิชาจึงลงจากรถ เธอเดินผ่านถนนที่รถกำลังติด ก่อนจะนั่งแท็กซี่อีกครั้ง
ลมหนาวพัดผ่านเข้ามา แต่เมื่อเธอไปถึงงานพิธีไว้อาลัย เธอมีเหงื่อออกมาก และลมหายใจของเธอก็ไม่คงที่
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?” เจนนี่รอเธออยู่ที่ประตูเป็นเวลานาน และเมื่อเธอเห็นณิชากำลังมา เธอก็รีบส่งเข็มติดอกดอกไม้สีขาวเรียบๆ ให้กับเธอ
ณิชาจัดระเบียบชุดสีดำที่ยุ่งเหยิงของเธอ และติดเข็มติดอกดอกไม้สีขาว เธอพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ระหว่างที่มารถติด เลยทำให้มาสาย พิธีไว้อาลัยเริ่มต้นขึ้นแล้วหรือยัง? เวธัสอนุญาตให้พวกเธอไปหาคุณน้าหรือยัง?”
“อนุญาตแล้ว แต่คุณเวธัสยังคงเศร้ามาก และไม่ยอมพูดอะไรเลย” เจนนี่อธิบาย
ณิชามองตามสายตาของเจนนี่ มองไปที่เวธัส แม้ว่าในช่วงสองสามวันนี้ เธอจะอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลสนธิไชย แต่เธอเจ็บปวดไม่ต่างจากเขา
ในเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์ เธอตกจากสวรรค์ลงไปที่นรก
งานแต่งงานที่ดี ในที่สุดก็กลายเป็นงานศพนองเลือด
ถัดจากโลงเย็นของจงกล เวธัสยืนเฉยโดยไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย
ณิชากลั้นหายใจ พยายามระงับความเศร้าในใจของเธอ และค่อยๆ เดินเข้าหาเขา...
“นั่นไม่ใช่ณิชาเหรอ? ทำไมเธอถึงมาช้าจัง วันนี้เธอถือว่าเป็นฝ่ายจัดงาน? เธอนี่ไม่ให้เกียรติคุณจงกลเลย!”
“ฉันได้ยินมาว่าคุณจงกลกำลังจะไปร่วมงานแต่งของเธอกับคุณเวธัส แต่เธอถูกผลักลงบันได! คุณจงกลเป็นคนดีมาก เธอบริจาคเงินให้โรงพยาบาลและเด็กยากจนทุกปี...”
“พวกเธอคิดว่าเป็นเพราะพวกเขาดวงไม่สมพงศ์กันหรือเปล่า?”
“ดวงไม่สมพงศ์อะไรกัน? สามีของฉันก็เข้าร่วมงานแต่งครั้งนี้ด้วย เขาบอกว่าเขารู้ตัวตนของฆาตกร ไม่อย่างนั้นพวกเธอลองเดาดูสิว่าใครคือฆาตกร”
“คือใครเหรอ?”
“เหรอ งั้นก็ต้องไปถามภรรยาแสนดีของคุณเวธัสคนนี้แล้วล่ะ…”
“ไม่...เป็นไปไม่ได้? ณิชาฆ่าคุณจงกล? ทำไมเธอยังมีหน้ามาอีก? แต่พวกเธอดูสิ คุณเวธัสดูเหมือนไม่อยากเจอเธอจริงๆ...”
……
ในที่สุด ณิชาก็ได้พบกับจงกล เธอยังคงดูดีและสง่างามเหมือนเช่นเคย เธอไม่เคยให้กำเนิดลูกมาก่อน และชุดกี่เพ้าของเธอก็ทำให้รูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอเปิดเผยออกมา
ลิปสติกสีแดงทำให้ใบหน้าของเธอดูดียิ่งขึ้น
“คุณน้า ขอโทษนะคะ หนูมาช้าไป” เวธัสสูดจมูก ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด และวางช่อดอกไม้ข้างโลงเย็น
ดวงตาสีดำของเวธัสเหลือบไปที่ณิชาที่อยู่ข้างๆ เขา เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ ในดวงตาของเขาก็ปรากฏความเจ็บปวด แต่เมื่อเขานึกถึงสุขุม...
ความรักในอดีตและความเกลียดชังอันมากมายในขณะนี้เข้ามารวมกัน และโหมกระหน่ำอยู่ในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง
มันค่อยๆ กัดกินหัวใจของเขา และแขนที่ห้อยอยู่ที่ขาข้างของเขาก็กำแน่นในทันใด
“ผมอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าผมกับสุขุมอยู่ด้วยกัน แล้วให้คุณเลือก คุณจะเลือกใคร?”
เสียงที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกของชายผู้นั้นดังเข้ามาที่หูของเธอ และหัวใจของณิชาก็ตึงเครียด “พ่อของฉันยังอยู่ในโรงพยาบาล และเขาไม่สามารถทนต่อการแก้แค้นของคุณได้เลย เวธัส ถือว่าฉันขอร้องคุณล่ะ เรื่องทุกอย่างค่อยคุยกันหลังจากที่คุณน้าถูกฝังได้ไหม? ไม่ว่าคุณจะอยากให้ฉันเข้าคุกหรือชดใช้อะไร คุณมาเอาเรื่องที่ฉันได้เลย...”
ประโยคสุดท้ายดูเหมือนจะจุดไฟในใจที่ถูกกดทับไว้ของเวธัส เขาจับไปที่คางของเธอและยกขึ้นสูง “ไปเอาเรื่องที่คุณ คุณช่วยคืนชีวิตคุณน้าให้ผมได้ไหม!”
“ฉัน……”
“ดูเอาเอง!” เวธัสไม่ให้โอกาสเธอพูด เขาหยิบแฟ้มที่ปิดผนึกไว้ออกมาแล้วโยนไปตรงหน้าเธอ “สุขุมไม่ใช่พ่อของคุณ เขาหลอกคุณตั้งแต่ต้นจนจบ คุณกำลังปกป้องเรื่องโกหกอยู่!”
ณิชาหยิบแฟ้มเอกสารอย่างสั่นเทา